Czterdziestodwuletnia partnerka odmówiła zmywania po sobie, bo miała świeży manikiur, więc zacząłem jeść kolacje w restauracjach, a jej zostawiłem zlew pełen brudnych talerzy

— Tak — odsunąłem się, wpuszczając ich do przedpokoju. — Ta kobieta próbowała wynieść z mieszkania moją kolekcję zegarków. Skradzione rzeczy są w jej torebce na podłodze. Zawiadomienie mogę złożyć od razu.

Katarzyna zawyła, łapiąc się za głowę. Policjanci działali szybko i rzeczowo. Sąsiedzi z klatki zostali poproszeni jako świadkowie, sporządzono opis rzeczy, zegarki wyjęto z jej torebki i zabezpieczono.

Kiedy zakładali Katarzynie kajdanki, spojrzała na mnie z absolutną, niemal zwierzęcą nienawiścią.

— Zniszczyłeś mi życie! Mogłeś po prostu dać mi te pieniądze! Dla ciebie to drobiazg!

— Buduję mosty, Katarzyno — odpowiedziałem, stojąc w drzwiach swojego mieszkania. — Dobrze wiem, jak rozkładają się obciążenia. A ty jesteś przegniłą podporą. Nie pozwolę, żebyś pociągnęła mnie za sobą w dół.

Katarzynę zabrano. Postępowanie karne ruszyło od razu w dwóch kierunkach: kradzież mienia znacznej wartości oraz sprzeniewierzenie pieniędzy pracodawcy. Właściciel galerii, gdy dowiedział się o jej zatrzymaniu, zarządził audyt i także złożył zawiadomienie. Długi wobec ludzi z półświatka tylko pogorszyły jej sytuację, a sąd nie znalazł powodów do łagodnego potraktowania. Dostała realny wyrok.

Następnego dnia zamówiłem firmę sprzątającą. Dwie sympatyczne kobiety doprowadziły mieszkanie do połysku. Potem przywiozłem swoje rzeczy z magazynu.

Moja kuchnia znów stała się normalna i funkcjonalna. Droga porcelana wróciła na półki, choć potłuczone talerze musiałem dokupić. Ekspres o porankach znowu cicho pracuje, napełniając mieszkanie zapachem świeżo mielonej kawy.

Moje życie na budowie toczy się dalej. Nadal pilnuję procesów, wymagam dyscypliny i nie znoszę fuszerki.

Czasem, gdy nalewam kawę do ulubionej filiżanki Villeroy & Boch, wracam myślą do tamtej historii. Ludzie, którzy zasłaniają bezczelność i pasożytnictwo pięknymi słowami o „inspiracji”, „statusie” i „wrażliwej naturze”, często chowają za tą fasadą ogromną wewnętrzną pustkę. Jeśli ktoś nie chce umyć po sobie talerza, zasłaniając się manikiurem, problem wcale nie leży w manikiurze. Problem polega na tym, że ta osoba już przydzieliła ci rolę obsługi. A jedyne rozsądne wyjście z takiej sytuacji to natychmiast odciąć finansowanie i przeprowadzić całkowite oczyszczenie terenu. Bo czysty zlew, ocalony majątek i spokojne nerwy są warte znacznie więcej niż jakiekolwiek złudzenia o wygodnym partnerstwie.