Czterdziestodwuletnia partnerka odmówiła zmywania po sobie, bo miała świeży manikiur, więc zacząłem jeść kolacje w restauracjach, a jej zostawiłem zlew pełen brudnych talerzy

— Zauważyłem — spokojnie napiłem się wody. — Resztki jedzenia mają taką właściwość, że się psują. Chemia i fizyka, Katarzyno. Z nauką trudno dyskutować.

— Ty się nade mną znęcasz?! Specjalnie próbujesz mnie stąd wykurzyć?! Umyj te przeklęte naczynia!

— Twój manikiur nadal jest wart pięćset złotych? — uśmiechnąłem się uprzejmie. — Moje zasady kosztują więcej.

Poszedłem do gabinetu pracować nad rysunkami. Katarzyna trzasnęła drzwiami tak mocno, że z sufitu posypał się drobny pył tynku.

Weekend przyniósł jednak nowy poziom tej wojny. Katarzyna postanowiła zastosować taktykę spalonej ziemi.

W sobotę pojechałem obejrzeć plac budowy. Do domu wróciłem dopiero po obiedzie.

Zapach z kuchni jakimś cudem zniknął. Zlew był całkowicie pusty. Wszystko lśniło czystością.

Katarzyna siedziała na kanapie w salonie, piła wino i uśmiechała się z miną zwyciężczyni.

— I co, zadowolony? — uniosła kieliszek, jakby wznosiła toast. — Problem rozwiązany. Bez sprzątaczki i bez zniszczonego manikiuru.

Natychmiast odezwał się we mnie zawodowy instynkt inżyniera. Problem nie znika sam. On tylko zmienia formę.

Poszedłem do kuchni. Otworzyłem wiszącą szafkę, w której trzymałem ulubiony serwis obiadowy Villeroy & Boch, prezent od kolegów na moje czterdzieste urodziny. Droga, ciężka porcelana, na której naprawdę mi zależało.

Szafka była w połowie pusta. Brakowało co najmniej sześciu dużych talerzy, kilku głębokich misek i dwóch kubków.

Otworzyłem szafkę pod zlewem, gdzie stał kosz na śmieci. Był pusty.

Nie powiedziałem ani słowa. Wyszedłem na korytarz, zjechałem windą na parter, wyszedłem na podwórze i podszedłem do kontenerów.

W jednym z pojemników leżał przezroczysty plastikowy worek. Przez folię doskonale było widać odłamki mojej drogiej porcelany, wymieszane z zaschniętymi resztkami jedzenia. Ona nie umyła naczyń. Po prostu zebrała brudne talerze, potłukła je, żeby zmieściły się w worku, i wyrzuciła do śmietnika.

Stałem przy kontenerze, a moja złość stawała się zimna i twarda. To nie była już zwykła domowa niedbałość. To było celowe niszczenie cudzej własności, żeby udowodnić własną wyższość. Wyrzuciła moje rzeczy, bo uznała, że ma prawo rozporządzać moim życiem.

Wróciłem do mieszkania.

— Wyrzuciłaś mój serwis — powiedziałem, zatrzymując się w progu salonu.

Katarzyna nawet się nie speszyła.

— Oj, talerze jak talerze. Kupisz nowe, nie zbiedniejesz. Za to zlew jest czysty. Przecież mówiłam: skoro szkoda ci pieniędzy na sprzątanie, mnie łatwiej wyrzucić brudne rzeczy, niż niszczyć sobie ręce. Potraktuj to jako opłatę za twój upór.

— Opłatę za upór? — skinąłem głową. — Rozumiem cię, Katarzyno.

Nie podniosłem głosu. W budownictwie, kiedy wykonawca zaczyna sabotować proces i niszczyć materiały, nie urządza się histerii. Rozwiązuje się z nim umowę i zamyka dostęp na teren inwestycji.

W poniedziałek rano Katarzyna pojechała do swojej galerii. Miała zaplanowane otwarcie jakiejś modnej wystawy i według własnych słów miała wrócić późno w nocy.

Zadzwoniłem do swojego zastępcy, przekazałem mu kontrolę nad bieżącymi sprawami na budowie i wziąłem dzień wolny na własny koszt. Potem wybrałem numer znajomego z firmy logistycznej.

— Cześć, Jarek. Potrzebuję busa i dwóch ostrożnych ludzi do przenoszenia rzeczy. Do tego trzydzieści solidnych kartonów i folię bąbelkową.

Godzinę później dostawczy samochód stał już pod moim blokiem.

Weszliśmy do mieszkania i od razu skierowaliśmy się do kuchni.

— Pakujemy wszystko — poleciłem chłopakom. — Absolutnie wszystko.

Praca poszła szybko. Ostrożnie owinęliśmy folią i ułożyliśmy w kartonach resztę mojego porcelanowego serwisu. Do pudeł trafiły też wszystkie garnki, patelnie i szklane naczynia do zapiekania. Z szuflad wyjęliśmy każdy sztuciec: widelce, łyżki, noże, chochle.

Potem odłączyłem i spakowałem ekspres do kawy za osiem tysięcy złotych, mikrofalówkę, toster i drogi mikser planetarny.

Zabraliśmy nawet czajnik elektryczny.

O trzeciej po południu moja designerska kuchnia zamieniła się w idealnie puste, sterylne pomieszczenie. Na półkach nie zostało nic. Ani jedna filiżanka. Ani jeden nóż. Tylko naga kamienna wyspa, zabudowana płyta i czysty, pusty zlew.

Ostatnim akcentem mojej kompozycji była paczka tanich papierowych talerzy, rolka plastikowych worków na śmieci i dziesięć jednorazowych drewnianych widelców, które starannie położyłem na środku pustego blatu.

Kartony ze sprzętem i naczyniami wynieśliśmy na dół, załadowaliśmy do samochodu, a ja odwiozłem je do wynajętego, ogrzewanego boksu w magazynie samoobsługowym. Moje rzeczy były od tej chwili bezpieczne.

Wieczorem zjadłem kolację w restauracji i wróciłem do domu. Usiadłem w gabinecie, otworzyłem książkę i czekałem.

Katarzyna przyjechała około północy. Po odgłosach łatwo było poznać, że jest nietrzeźwa i wyraźnie rozdrażniona: obcasy ostro stukały o parkiet.

— Piotr! Jestem! — krzyknęła. — Zrób mi kawę, padam z nóg.

Spokojnie przewróciłem stronę.

— Kawy nie ma.

Rozległy się kroki. Katarzyna weszła do kuchni. Zapadła cisza. Trwała może dziesięć sekund, a potem mieszkanie przeciął ogłuszający pisk.