I nawet gdyby w tamtej chwili ktoś wszedł i powiedział: „Zatrzymaj się, Katarzyno”, już bym nie posłuchała. Bo pierwszy raz od dawna poczułam, że żyję.
Po kupieniu wycieczki świat jakby nabrał koloru. Nawet szkolny dzwonek brzmiał inaczej — głośniej, radośniej. Niosłam korytarzem garnek zupy, a w środku cała drżałam z niecierpliwości. Za tydzień samolot. Nikt nic nie wiedział: ani koleżanki, ani znajome, ani tym bardziej Andrzej.
Czasem uśmiechałam się bez powodu. Dziewczyny w stołówce zerkały po sobie:
— Kasia, co ty tak promieniejesz? Wygrałaś milion?
— Prawie — żartowałam.
We mnie rosło dziwne uczucie — zachwyt pomieszany ze strachem. Bilety i dokumenty schowałam w kuchennej szafce za paczką kaszy gryczanej. Andrzej nigdy tam nie zaglądał. Wieczorami wyciągałam papiery, gładziłam je palcami i wyobrażałam sobie: otworzę oczy, a wokół będzie słońce, piasek, morze i nowa ja.
Ale im bliżej było dnia wylotu, tym głośniej szeptało we mnie: „A jeśli on się dowie?”.
W sobotę Andrzej wrócił z trasy. Wszedł jak zwykle, zmęczony, prawie się nie rozbierając, rzucił torbę przy drzwiach i ciężko westchnął:
— Ledwo dojechałem. Drogi jak koszmar.
Postawiłam kolację. Jadł w milczeniu, patrząc w telewizor. Spiker mówił o rosnących cenach, ale było mi wszystko jedno. Patrzyłam na twarz męża i czułam, jak ściska mi się serce. Kiedyś ten człowiek był dla mnie całym światem. Teraz wydawał się obcy.
Po kolacji zapytał:
— W szkole jak?
— Jak zawsze — odpowiedziałam.
— No tak — skinął głową.
I na tym rozmowa się skończyła.
Nawet nie zauważył, że tuż obok, pod obrusem, stoi moja do połowy spakowana walizka.
W nocy nie spałam. Andrzej chrapał, a ja słuchałam zegara. Każda sekunda odmierzała moją tajemnicę. W piersi kłębił się strach, lecz obok niego było coś dziwnego, niemal zakazanego: przyjemność. Jakbym już wydostała się z klatki, choć na razie tylko w myślach.
Rano pojechał na parking i powiedział, że za trzy dni znów rusza w trasę.
— Trochę odpocznę i znowu jadę — rzucił, całując mnie w policzek.
Policzek został chłodny. Kiedy ciężarówka zniknęła za zakrętem, zamknęłam drzwi, oparłam się o nie plecami i cicho się roześmiałam. Śmiech wyszedł drżący, prawie przestraszony.
Tego samego dnia poszłam na targ. Kupiłam lekką sukienkę, kapelusz, ciemne okulary. Sprzedawczyni spytała:
— Na wakacje się pani wybiera?
— Tak — powiedziałam. — Do Dubaju.
Gwizdnęła cicho.
— No, no, z rozmachem.
Uśmiechnęłam się. Słowo „Dubaj” brzmiało tak przyjemnie, jakby samo było biletem do innego życia.
Wieczorem spakowałam walizkę do końca: sukienkę, strój kąpielowy, krem do opalania, aparat, dokumenty. Dzieciom napisałam krótko: „U mnie wszystko dobrze. Jadę trochę odpocząć. Nie martwcie się”. Dokąd dokładnie — nie dopisałam. Niech myślą, że nad Bałtyk albo w góry.
Przed snem siedziałam na łóżku i patrzyłam na walizkę. W głowie powtarzało się jedno: „Żeby tylko się udało”.
Rano pojechałam do miasta, a stamtąd autobusem na lotnisko. Serce biło tak, jakbym szła zdawać najważniejszy egzamin w życiu. W hali odlotów mieszały się głosy, komunikaty, zapach kawy i śmiech. Czułam się jak małe ziarenko piasku pośród tych wszystkich ludzi. Ale szczęśliwe ziarenko.
Kiedy ogłosili wejście na pokład, pierwszy raz w życiu weszłam po schodkach do samolotu. Za oknem migotały światła rodzinnego miasta — drobne, drżące. Zamknęłam oczy i pomyślałam: „Żegnaj, Katarzyno ze szkolnej stołówki”.
Gdy samolot oderwał się od ziemi, zrozumiałam, że nie ma już drogi powrotnej.
Samolot wylądował, a ja poczułam się, jakbym wynurzyła się ze snu. W okno uderzyło tak jasne światło, jakby samo słońce zajrzało do środka. Powietrze drżało od upału, a razem z nim drżało moje serce. Na tablicach świeciły słowa: „Dubai International Airport”.
Wyszłam z samolotu i ciepło od razu dotknęło mojej twarzy. Pachniało przyprawami, drogimi perfumami i czymś obcym, słodkim. Każdy oddech zdawał się obiecywać nowe życie. Szłam długim korytarzem, starając się nie zgubić pośród pewnych siebie ludzi z walizkami i telefonami. A ja — w granatowej sukience, z drżącymi rękami i oczami pełnymi światła.
Kontrolę paszportową przeszłam spokojnie. Młody pogranicznik o ciemnych oczach spojrzał na zdjęcie, potem na mnie i skinął głową:
— Welcome.
Jedno krótkie słowo stało się początkiem innej rzeczywistości.
Taksówka pędziła autostradą między ogromnymi wieżami, świetlnymi reklamami i szklanymi witrynami. Przycisnęłam czoło do szyby. Wszystko wyglądało jak bajka. Wieżowce wyrastały jakby prosto z piasku. Ulice lśniły czystością. Kiedy kierowca podał cenę, trochę się zmieszałam, ale i tak podałam pieniądze, myśląc: warto.
Hotel świecił jak pałac. W recepcji dziewczyna w chustce uśmiechnęła się:
— Welcome, Mrs. Katarzyna. Your room with sea view.
Skinęłam głową, choć nie każde słowo rozumiałam. „Sea view” zabrzmiało dla mnie jak zaklęcie.
Pokój był przestronny: białe zasłony, lustra, chłodna podłoga i widok na bezkresne morze. Fale skrzyły się, słońce bawiło się na wodzie. Otworzyłam okno, wciągnęłam gorące powietrze i roześmiałam się. Naprawdę. Po raz pierwszy od wielu lat.