Albo twoja matka wreszcie się wyprowadzi, albo nasze piętnaście lat małżeństwa rozpadnie się na moich oczach

— Albo twoja mama znajdzie sobie inne mieszkanie, albo my bierzemy rozwód — powiedziałem żonie po kolejnej sytuacji, której nie potrafiłem już przełknąć.

— Ile można czekać? Spóźnimy się! — Katarzyna nerwowo spojrzała na zegarek i przestępowała z nogi na nogę w przedpokoju.

— Jestem prawie gotowy, tylko poprawię krawat — odpowiedział Marek z sypialni. — Swoją drogą, już dawno bylibyśmy w drodze, gdybyś trzy razy nie zmieniała sukienki.

— Nawet nie zaczynaj — rzuciła z irytacją. — Chcę wyglądać porządnie na twojej firmowej imprezie, a nie jak szara mysz.

Marek pojawił się w drzwiach, dociągając węzeł krawata. Miał czterdzieści pięć lat, wciąż trzymał dobrą formę, choć przy skroniach coraz wyraźniej srebrzyły się pasma siwizny.

— Zawsze wyglądasz pięknie — powiedziałem już łagodniej. — Zwłaszcza wtedy, kiedy się nie denerwujesz.

Katarzyna otworzyła usta, jakby chciała odpowiedzieć, lecz właśnie wtedy z kuchni wyszła jej matka, Halina Kowalska, trzymając w dłoni filiżankę herbaty.

— A wy dokąd tak wystrojeni? — zapytała, mierząc nas uważnym, niemal kontrolnym spojrzeniem.

— Marek ma spotkanie firmowe, mamo. Mówiłam ci rano — odparła Katarzyna, poprawiając kolczyki.

— A, no tak, zapomniałam — Halina upiła łyk herbaty. — Tylko czemu tak późno? Przecież już prawie dwudziesta pierwsza.

— Właśnie dlatego się spieszymy — Marek starał się mówić spokojnie, choć w środku wszystko zaczynało w nim wrzeć. — Kasiu, zamawiamy taksówkę czy jadę samochodem?

— Lepiej taksówkę. Przynajmniej ty też będziesz mógł się rozluźnić — powiedziała Katarzyna, wyciągając telefon.

— I słusznie — wtrąciła Halina. — Bo z tymi mężczyznami to zawsze tak samo: do kieliszka pierwsi, a jak przychodzi do odpowiedzialności, to chowają głowę w piasek.

Marek zacisnął zęby i policzył w myślach do dziesięciu. Każde zdanie teściowej brzmiało jak oskarżenie, nawet kiedy rozmowa dotyczyła pogody.

— Mamo, proszę — szepnęła Katarzyna i rzuciła mężowi przepraszające spojrzenie.

— Dobrze, dobrze, już milczę — Halina wróciła do kuchni, ale drzwi zostawiła uchylone, żeby nadal słyszeć, o czym rozmawiają.

— Taksówka będzie za pięć minut — oznajmiła Katarzyna, chowając telefon do wieczorowej torebki.

— Dobrze — Marek sięgnął po marynarkę. — Wzięłaś klucze?

— Tak, wszystko mam.

Z kuchni znów dobiegł głos teściowej:

— A o której wrócicie? Mam zamykać drzwi na noc?

— Nie zamykaj, mamo. Mamy klucze.

— A jeśli je zgubicie? Albo wypijecie za dużo? — Halina spojrzała podejrzliwie na zięcia.

— Nie zgubimy kluczy — uciął Marek. — I znam umiar.

— Wszyscy tak mówią, a potem…

— Nie siedźcie do rana! — zawołała Halina na pożegnanie.

W taksówce Katarzyna ścisnęła dłoń męża.

— Przepraszam za mamę. Ona po prostu się martwi.

— Oczywiście — odpowiedział Marek, patrząc przez okno. Za szybą przesuwały się ciemne ulice, światła latarni i spieszący dokądś ludzie. Czasem chciałby wmieszać się w ten tłum i iść przed siebie, wolny od uczucia, że każdy jego krok jest obserwowany i oceniany.

Trzy miesiące wcześniej Halina wprowadziła się do nich po śmierci ojca Katarzyny. „Tylko na jakiś czas”, mówiła wtedy Katarzyna, dopóki mama nie oswoi się z życiem bez męża. Ale tymczasowe rozwiązanie szybko zamieniło się w codzienność, a ich trzypokojowe mieszkanie zaczęło przypominać ciasną klatkę.

Impreza firmowa odbywała się w eleganckiej restauracji w centrum Warszawy. Dopieszczone wnętrze, muzyka na żywo, koledzy w odświętnych ubraniach i ich partnerki tworzyli atmosferę przyjemnego wieczoru. Marek powoli odpuszczał napięcie, rozmawiał ze współpracownikami i ich żonami. Katarzyna błyszczała w granatowej sukience, skupiając na sobie życzliwe spojrzenia.

— Ma pan wspaniałą żonę — powiedział przy barze Tomasz Zieliński, dyrektor firmy. — Prawdziwa dama.

— Dziękuję — Marek odpowiedział z dumą, patrząc na Katarzynę, która właśnie żywo rozmawiała z żoną dyrektora. — Mam szczęście.

— A długo już państwo po ślubie?

— Piętnaście lat. W kwietniu będzie rocznica.

— No proszę — Tomasz skinął z uznaniem głową. — Piękny staż. Dzieci są?

— Nie — Marek pokręcił głową. — Nie wyszło.

To był bolesny temat. Przez długi czas próbowali z Katarzyną, jeździli po lekarzach, robili badania, przechodzili leczenie. Specjaliści rozkładali ręce: wszystko wyglądało dobrze, trzeba było tylko czekać. Potem Katarzyna uznała, że we dwoje też mogą być szczęśliwi.

Wieczór płynął dalej. Marek wypił dwa kieliszki wina, nie więcej, bo zawsze wiedział, kiedy przestać, wbrew temu, co sądziła jego teściowa. Około jedenastej zaczął myśleć o powrocie.

— Może jeszcze chwilę zostaniemy? — zaproponowała Katarzyna. — Dopiero zaczęli puszczać coś do tańca.

— Dobrze, pół godziny i jedziemy — zgodził się Marek. — Jutro i tak normalny dzień pracy.

Katarzyna uśmiechnęła się i pociągnęła go na parkiet. Przy wolnej muzyce kręcili się razem tak, jak kiedyś, przed laty. Marek przytulił żonę, poczuł zapach jej perfum i pomyślał, że może jednak wszystko nie jest aż tak złe. Teściowa pod jednym dachem? Wielu ludzi żyje z rodzicami i jakoś sobie radzi.