Albo twoja matka wreszcie się wyprowadzi, albo nasze piętnaście lat małżeństwa rozpadnie się na moich oczach

Do mieszkania wrócili około północy. W przedpokoju paliło się światło, choć oboje mieli nadzieję, że Halina już śpi.

— No, wreszcie się państwo zjawili — usłyszeli, ledwie przekroczyli próg. — Już myślałam, że policję trzeba będzie wzywać.

— Mamo, daj spokój — odpowiedziała zmęczona Katarzyna. — To była zwykła impreza firmowa.

— Za moich czasów porządni ludzie nie wracali o takiej godzinie — Halina zacisnęła usta. — A od ciebie, Marek, czuć alkohol.

— Wypiłem przez cały wieczór dwa kieliszki wina — odparł, próbując zachować spokój.

— Wszyscy tak mówią.

— Mamo, jesteśmy zmęczeni — wtrąciła Katarzyna. — Porozmawiamy jutro.

— Oczywiście, oczywiście — teściowa westchnęła demonstracyjnie. — Ja tutaj jestem nikim. Moje zdanie nikogo nie interesuje.

Marek bez słowa poszedł do łazienki. Pod strumieniem gorącej wody próbował zmyć z siebie zmęczenie i rozdrażnienie. Piętnaście lat małżeństwa, a nigdy wcześniej nie czuł w domu takiego napięcia. Kiedy wrócił do sypialni, Katarzyna leżała już w łóżku.

— Nie przejmuj się mamą — wyszeptała. — Po śmierci taty jest jej bardzo ciężko.

— Daj jej trochę czasu — dodała, gładząc go po dłoni. — Przyzwyczai się.

Marek chciał powiedzieć, że bardziej boi się tego, iż to on sam przywyknie do ciągłych uwag, do tłumaczenia się z każdego kroku, do braku prywatności we własnym domu. Ale milczał. Katarzyna już zasypiała, a jego czekał trudny dzień w pracy.

Ranek zaczął się od zapachu smażonej ryby. Marek nie znosił tej woni, o czym Halina doskonale wiedziała. Wszedł do kuchni, krzywiąc się od ostrego zapachu tłuszczu.

— Dzień dobry — burknęła teściowa. — Śniadanie prawie gotowe.

— Dziękuję, ale zjem coś w pracy — Marek nalał sobie kawy. — Bardzo się spieszę.

— Jak zwykle — Halina westchnęła teatralnie. — Moje jedzenie nie jest dość dobre dla pana kierownika.

— Nie o to chodzi — upił łyk gorącej kawy. — Naprawdę się spieszę.

— A Kasia zje w domu, jak porządna żona — położyła na talerzu spory kawałek ryby. — Nie tak jak niektórzy, co ciągle latają jak poparzeni.

Marek dopił kawę w milczeniu i wyszedł z kuchni. W przedpokoju minął się z zaspanym spojrzeniem Katarzyny.

— Już wychodzisz? — zdziwiła się.

— Tak, mam dużo pracy — pocałował ją w policzek. — Twoja mama usmażyła rybę.

— Och, znowu — Katarzyna skrzywiła nos. — Przepraszam. Porozmawiam z nią.

— Nie warto — odpowiedział znużony. — I tak nic to nie da.

Dzień w pracy ciągnął się bez końca. Marek nie potrafił się skupić, bo myślami wciąż wracał do sytuacji w domu. W porze obiadowej zadzwoniła Katarzyna.

— Cześć, jak u ciebie? — jej głos brzmiał napięcie.

— Normalnie, pracuję. Co się stało?

— Mama przeglądała twoje rzeczy w szafie. Mówi, że robiła porządki. Powiedziałam jej, że nie lubisz, kiedy ktoś dotyka twoich rzeczy, ale się obraziła.

— Kasiu, ja już tego nie wytrzymuję — Marek stracił panowanie nad spokojem. — Dlaczego ona uważa, że może rządzić się w naszym domu?

— Ona tylko chce pomóc — broniła matki Katarzyna. — Wiesz, jaka jest aktywna. Musi mieć jakieś zajęcie.

— Niech zajmie się swoimi sprawami! — podniósł głos, po czym uświadomił sobie, że koledzy mogą go słyszeć. — Posłuchaj, oddzwonię później. Teraz nie mogę rozmawiać.

Rozłączył się i długo patrzył w okno, zastanawiając się, czy mógł wtedy mocniej postawić na swoim, żeby Halina została w swoim mieszkaniu. Ale sprzedała je niemal od razu po śmierci męża, tłumacząc, że ściany są pełne wspomnień. Teraz nie było już dokąd wracać.

Wieczorem Marek celowo został w biurze dłużej, bo nie chciał wracać do domu. Kiedy w końcu przekroczył próg mieszkania, Katarzyna wyszła mu naprzeciw z winną miną.

— Coś się stało? — zapytał, zdejmując buty.

— Mama przypadkiem rozbiła twój kolekcjonerski model samolotu — powiedziała cicho. — Ten, który przywiozłeś z Krakowa.

Marek zamarł. Rzadki model PZL Łoś był jego dumą. Składał go przez kilka miesięcy, element po elemencie.

— Przypadkiem? — powtórzył.

— Tak. Odkurzała i zahaczyła o szafkę. Model spadł.

— A dlaczego odkurzała w moim gabinecie? — poczuł, jak fala gniewu podchodzi mu do gardła. — Ustaliliśmy przecież, że to jedyne miejsce, do którego ona nie wchodzi!

— Chciała zrobić coś miłego — Katarzyna spuściła wzrok. — Wiedziała, że wrócisz późno, więc postanowiła posprzątać.

— Gdzie ona jest?

— Poszła do sąsiadki. Powiedziała, że wróci, kiedy się uspokoisz.

Marek wszedł do gabinetu. Na biurku leżały szczątki modelu: skrzydła odłamane, kadłub pęknięty na pół. Miesiące cierpliwej pracy zostały zniszczone w jednej chwili.

— To była ostatnia kropla — wyszeptał, patrząc na połamane części.

— Marek, proszę — Katarzyna podeszła od tyłu. — Ona nie chciała.

— Tu nie chodzi o samolot — odwrócił się do żony. — Chodzi o to, że twoja matka nie szanuje naszej przestrzeni, naszych zasad, naszego małżeństwa. Ona wtrąca się we wszystko.

— Ona po prostu się o nas martwi — powiedziała Katarzyna, ale w jej głosie nie było już dawnej pewności.

— Nie, ona się nie martwi. Ona kontroluje. A ja dłużej tak żyć nie mogę.

— Co masz na myśli? — w oczach Katarzyny pojawił się strach.