Pamiętam w najdrobniejszych szczegółach dzień, w którym moja mama po raz pierwszy przyprowadziła Victora do naszego domu. Miała nas dwoje — mnie, ośmioletnią Nastyę i mojego sześcioletniego brata Paszę. Usiedliśmy na sofie i z nieskrywaną ciekawością spojrzeliśmy na wysokiego mężczyznę z otwartym, szerokim uśmiechem. Potem wydawał się bardzo miły — w kraciastej koszuli i z dużą torbą czekoladek w rękach. «Teraz to będzie nasz tata», — powiedziała mama, a w jej oczach było tyle szczęścia, że my też mimowolnie się uśmiechnęliśmy. Victor natychmiast poczęstował nas słodyczami, mrugnął do Paszy i zapytał: «No cóż, asystencie, możesz mi pomóc przynieść torby?» Mój brat wyprostował ramiona i z radością pobiegł za nim. W tym momencie naprawdę wydawało nam się, że szczęście w końcu zadomowiło się w naszym domu.
Przez pierwsze kilka miesięcy wszystko naprawdę wyszło świetnie. Victor pomagał matce w pracach domowych, chodził z nami na spacery i często kupował nam lody. Po pewnym czasie Pasza i ja zaczęliśmy nawet nazywać go tatą. Mama zdawała się ożywać — śmiała się częściej, śpiewała cicho w kuchni i ubierała się, kiedy wszyscy razem szliśmy do parku. «Widzicie, dzieciaki, jak dobrze, że on jest teraz obok nas?» — zapytała przy kolacji. Skinęliśmy głowami z radością i marzyliśmy o morzu, dokąd nowy tata obiecał nas pewnego dnia zabrać. Wciąż pamiętam, jak jechaliśmy we trójkę karuzelą, a Victor trzymał nas za ręce i głośno się z nami śmiał.
Jednak stopniowo coś zaczęło się w nim zmieniać. Na początku Victora irytowały najzwyklejsze drobiazgi: jeśli Pasza przypadkowo wylał sok na stół lub jeśli od razu nie położyłem zabawek na ich miejscu. «Jesteś zbyt rozpieszczony, — powiedział niezadowolony. —Musisz być wobec siebie znacznie bardziej rygorystyczny». Mama próbowała go uspokoić: «To jeszcze dzieci, Vitechka, daj im trochę czasu». Ale on tylko zrobił się ponury, zignorował ją i odpowiedział: «To ty za bardzo im pozwoliłeś odejść».
Wkrótce zaczął naprawdę ustalać własne zasady w domu. Victor zaczął całkowicie zmieniać nasze zwykłe życie dla siebie. Przede wszystkim powiesił wszystkie półki w szafach, wyjaśniając, że teraz «wszystko powinno być na właściwym miejscu». «Dlaczego jest tu tyle zabawek? — mruknął zirytowany, wrzucając nasze pluszowe zwierzęta do starego pudełka. —Po prostu zaśmiecasz przestrzeń». Mama niepewnie próbowała zaprotestować: «Ale dzieci się z nimi bawią…» Jednak on natychmiast nagle jej przerwał: «Nie kłóć się ze mną. Wiem lepiej, jak to powinno być».
Z biegiem czasu Victor zaczął śledzić dosłownie każdą podjętą przez nas czynność. Sprawdził książki, które czytaliśmy i zakazał umieszczania kreskówek, które mu się osobiście nie podobały. «To wszystko bezsensowne bzdury, — powiedział, wyłączając telewizor. —Lepiej zrób coś pożytecznego». Pewnego dnia zobaczył rysunki Paszy i mnie przymocowane magnesami do lodówki i bezlitośnie je zerwał. «Co to za bazgroły? Najpierw naucz się rysować normalnie, a dopiero potem coś pokaż», — powiedział chłodno. Mój brat i ja spojrzeliśmy na siebie w milczeniu. W oczach Paszy pojawiły się łzy, ale szybko mrugnął, starając się nie okazywać Victorowi swojej słabości.
Pewnego wieczoru cała rodzina siedziała przy kolacji, gdy Victor nagle i gwałtownie wstał od stołu. «Nastya, dlaczego masz takie splątane włosy?» — zapytał, patrząc na mnie uważnie. Wzruszyłem ramionami ze zdziwienia i odpowiedziałem: «Sam je przeczesałem, ale i tak znów się pomyliły». Potem podszedł, mocno chwycił mnie za rękę i powiedział: «Będę więc musiał nauczyć się robić wszystko tak, jak powinno. Do tego czasu…
…już ciągnął mnie za rękaw w stronę łazienki. Pasza natychmiast podskoczył z siedzenia i krzyknął: «Nie dotykaj jej!» Ale Victor rzucił na niego tak ciężkie spojrzenie, że jego brat zdawał się zamarzać i nie mógł zrobić ani jednego kroku. Mama też wstała, jej twarz stała się całkowicie biała. «Vitya, co zamierzasz zrobić?» — zapytała ze strachu. «Uczę ją, żeby dobrze o siebie dbała, — powiedział sucho, nawet nie odwracając głowy. —A ty siedzisz nieruchomo i nie wtrącasz się».
Nawet nie próbowałem się oprzeć. Wydawało mi się, że jak tylko płaczę, krzyczę lub zaczynam się uwalniać, wszystko będzie tylko gorsze. Victor posadził mnie na niskim stołku, zarzucił mi stare prześcieradło na ramiona, a sekundę później łazienkę wypełnił nieprzyjemny szum samochodu. Lekkie pasma spadały jedno po drugim na wyłożoną kafelkami podłogę — te same włosy, które mama splatała mi rano w schludne warkoczyki, za które Pasza czasami ciągnął mnie podczas kłótni z dzieciństwa, które pachniały słońcem, latem i dojrzałymi truskawkami. Spojrzałam na siebie w lustrze i zobaczyłam, jak z każdym nowym paskiem znikało coś bliskiego, ciepłego i należącego tylko do mnie. Nie płakałam — Po prostu mocno zacisnęłam pięści i policzyłam sobie do stu, żeby nie krzyczeć.
