Kiedy samochód w końcu zamilkł, w lustrze zobaczyłem nieznaną dziewczynę z całkowicie nagą głową, wystającymi uszami i ciemnym siniakiem w pobliżu skroni — Victor zbyt mocno naciskał mnie łokciem, kiedy mimowolnie szarpnąłem. «Teraz jest o wiele lepiej” – powiedział z satysfakcją i uśmiechnął się. — Ostrożnie i czysto. Następnym razem będziesz wiedział, jak o siebie zadbać». Potem spokojnie wyszedł z łazienki, a ja nadal siedziałam na stołku i patrzyłam na przycięte resztki moich loków rozrzucone po płytkach. Mama stała w drzwiach, zakrywając usta dłonią i po raz pierwszy zobaczyłem w jej oczach nie bezradne zamieszanie, ale prawdziwy horror. Ale ona nigdy nic nie powiedziała. Ledwo usłyszałem szept: «Nastenka…» — a potem poszedłem do kuchni i zacząłem głośno przestawiać naczynia.
Pasza natychmiast podbiegł do mnie i ostrożnie przytulił mnie za ramiona. «Nastya, jak się masz? On jest… on jest zły, prawda?» — zapytał cicho. Skinąłem głową w milczeniu, a potem mój brat szepnął: «Nienawidzę go». Tej nocy spaliśmy razem w tym samym łóżku. Przykryłam głowę poduszką, żeby nie czuć się bezbronną nawet w ciemności, a Pasza pogłaskał mnie po ramieniu i powtórzył, jak to robił wcześniej: «Nic, wszystko minie, moje włosy odrosną». Ale już rozumiałam, że nie chodzi tylko o włosy. Tego wieczoru w końcu we mnie pękło coś bardzo ważnego.
Następnego ranka moja mama przyniosła śniadanie prosto do naszego pokoju, usiadła obok nas na skraju łóżka i przez długi czas nie odważyła się mówić. Potem powoli i ostrożnie przesunęła dłonią po mojej krótko przyciętej głowie — tak zwykle głaska się poważnie chorych ludzi. «Wybacz mi, — powiedziała prawie niesłyszalnie. — Nie rozumiałam… Ciągle miałam nadzieję, że się zmieni». Nie odpowiedziałem jej. Potem moja matka wzięła mnie za rękę i mocno zacisnęła dłoń. «Wyjedziemy stąd. Dzisiaj. Ty, ja i Pasza. Nie mogę już z nim przebywać».
Spojrzałem jej w oczy i po raz pierwszy zobaczyłem, że naprawdę podjęła decyzję. Zwykły strach nadal pozostawał na jej twarzy, ale teraz inne uczucie — mocne, silne i nowe — walczyło z nim. «Nie boisz się?» — Zapytałem. Mama powoli pokręciła głową i odpowiedziała: «To przerażające, Nastya. Bardzo straszne. Tylko teraz boję się nie o siebie, ale o ciebie. I strach ten okazał się silniejszy niż cokolwiek innego».
Wyszliśmy z domu wieczorem, kiedy Victor poszedł na nocną zmianę. Przyciągnąłem kaptur niemal do oczu, próbując ukryć ogoloną głowę, a Pasza niósł na plecach plecak z najcenniejszą rzeczą, jaka nam została — naszymi wspólnymi rysunkami, kiedyś wyrwanymi z lodówki przez mojego ojczyma, i moim ukochanym misiem. Mama położyła na stole krótką notatkę, składającą się tylko z kilku linijek. Potem wsiedliśmy do taksówki i pojechaliśmy na stację. Spojrzałem przez okno na dom, który stopniowo znikał w oddali, co przez chwilę wydawało mi się rodziną. Ale niemal natychmiast zdałem sobie sprawę: przez cały ten czas nie był to dom, ale prawdziwa klatka.
Minęło wiele lat od tych wydarzeń. Moje włosy oczywiście dawno urosły — teraz są grube i długie, często zaplatam je w dwa warkocze. Nikt z moich bliskich nawet nie zdaje sobie sprawy, że kiedyś siedziałem przed lustrem zupełnie bezradny, upokorzony i ogolony na łyso. Teraz mieszkamy w innym mieście, w małym mieszkaniu, gdzie zawsze jest spokojnie, cicho i bezpiecznie. Pasza urósł i stał się zauważalnie wyższy ode mnie. Czasami, gdy moja mama zostaje do późna w pracy, gotuje dla mnie kakao i w milczeniu kładzie mi dłoń na ramieniu — tak jak zrobił to tamtej strasznej nocy.
Prawie nigdy nie myślę o Victorze. Przynajmniej staram się nie myśleć. Ale czasami, zauważając maszynkę w sklepie, czuję, jak wszystko w środku natychmiast się kurczy. Potem zamykam oczy i w myślach powtarzam sobie: «Nie jesteś już dziewczyną, którą ogolono siłą. Jesteś dziewczyną, która mogła odejść». To była prawdopodobnie najważniejsza lekcja, jaką wyniosłem z tego domu — nie wieczny strach, ale zrozumienie, że mam prawo wybrać drogę, którą pójdę dalej.
Mama nigdy więcej się nie ożeniła. Często mówi, że mamy już dość siebie nawzajem. A teraz jej wierzę — udało nam się stać prawdziwą rodziną bez żadnego «nowego taty». A tego lata i tak w końcu pojedziemy nad morze — bilety są już w torbie mojej mamy. Tam będę się śmiać, czując wiatr wiejący moje długie warkocze i nikt inny nie będzie w stanie powiedzieć mi, jaka powinna być moja fryzura. Bo moja głowa należy tylko do mnie. Jak całe moje życie.
