Mąż spędził tydzień ze znajomym na wybrzeżu, a kiedy wrócił, był zszokowany tym, co zobaczył w domu.

Andrej nie był zbyt dobrym kłamcą. Pakując walizkę do sypialni, starał się unikać widoku Mariny, kobiety, z którą mieszkał przez prawie dekadę.

„Konferencja, cały tydzień“ – powiedziała Marina i oparła się o framugę drzwi. „I oczywiście w Soczi, gdy wszyscy odpoczywają.“

„Cóż,“ mruknął Andrej, chowając kostium kąpielowy pod stertą koszul. „Firma pokrywa wszystkie wydatki, dziwnie byłoby odmówić.“

„Czy twoja koleżanka Vika jedzie z tobą?“ W głosie Mariny nie było żadnych pytań, lecz raczej nudne stwierdzenie.

Andrej zawahał się przez chwilę, po czym kontynuował pakowanie, jakby nic się nie stało.

„Tak. On jest odpowiedzialny za prezentację. Praca to praca.“

„Jasne“ – odpowiedziała Marina, krzyżując ramiona na piersi. „Tak jak na imprezie firmowej w zeszłym roku, kiedy „pracowałeś“ do czwartej rano.“

„Zaczynamy od nowa?“ Andrej uderzył w bagażnik. „Wyjaśniłem ci to wtedy. To był ważny projekt.“

„Projekt, który zmusił Cię do usunięcia wszystkich wiadomości z telefonu?“

Andrej położył torbę na łóżku i w końcu spojrzał na żonę.

— Nie będę o tym dyskutować. Samolot za trzy godziny.

— Pozdrów swojego „kolegę “, — powiedziała Marina i odsunęła się od drzwi, żeby go puścić. — Zrelaksuj się.

Andrej coś mruknął i pospieszył do drzwi.

Marina przez długi czas stała sama na środku sypialni i patrzyła na rodzinne zdjęcie na stoliku nocnym. Następnie, wykonując zdecydowany ruch, wzięła telefon i zaczęła szukać numeru telefonu osoby, która mogłaby jej pomóc.

Połowa czerwca w Soczi: woda ma przyjemną temperaturę, fale są umiarkowane. Andrej leżał pod parasolem i patrzył, jak Vika pływa w morzu. Jej opalone ciało lśniło w słońcu, przyciągając wzrok innych urlopowiczów.

„Chodź tu!“ zadzwoniła i pomachała ręką. „Woda jest po prostu niesamowita!“

„O czym myślisz?“ zapytała Vika, gdy podeszła i przytuliła go za szyję. „I nie mów tego w pracy.“

„Nie, po prostu… zapomniałem wysłać wiadomość przed wyjazdem.“

„Kłamca,“ Vika uśmiechnęła się i lekko pocałowała go w policzek. „Myślisz o swojej żonie, prawda?“

Andrej zmarszczył brwi.

„Zgodziliśmy się nie rozmawiać o tym tutaj.“

„Dobrze, dobrze, — uspokoiła się Vika. — A może popłyniemy do boi?

Wieczorem jedli obiad w restauracji z widokiem na morze. Vika miała na sobie nową sukienkę, którą kupiła dzień wcześniej w butiku nad brzegiem morza. Andrej patrzył, jak zachodzące słońce złoci jej skórę i było to piękne uczucie. Ale coś go nadal niepokoiło.

„Czy jutro jedziemy w góry?“ – Vika zapytała i popijała wino. – Chcę robić ładne zdjęcia w mediach społecznościowych.

– Jasne, – Andrej skinął głową. – Kupimy kilka pamiątek naraz.

– Marina lubi pamiątki? – Vika zapytała dziecinnie.

Andrej uśmiechnął się.

– Prosiłem, żebyś nie otwierał tego tematu.

„Przepraszam“ – powiedziała Vika i położyła rękę na jego dłoni. „Ale prędzej czy później będziesz musiał rozwiązać tę sytuację. Nie możemy się ukrywać wiecznie.“

„Wiem,“ Andrej odpowiedział ponuro. „Porozmawiam z nią po wakacjach.“

„Naprawdę?“ Nadzieja rozświetliła się w oczach Viki. „Obiecaj mi.“

„Obietnica.“

Tydzień minął szybko. Pływali, opalali się, jeździli na wycieczki, jedli owoce morza w dobrych restauracjach i spędzali pełne pasji noce w pokoju hotelowym. Andrej prawie przestał myśleć o domu i o tym, co go tam czeka. Prawie.

W dniu odlotu Vika przytuliła go na lotnisku.

„Nie zapomnij o swojej obietnicy,“ powiedział cicho, dotykając jej ustami. „Czekam na Twój telefon.“

„Wiem,“ mruknął Andrej i po prostu pozwolił jej odejść z trudem. „Zadzwonię, jak tylko z nią porozmawiam.“

Kupili bilety na różne loty – jako środek bezpieczeństwa.

W samolocie Andrej zamówił whisky i zastanawiał się, co powie żonie. Po dziesięciu latach  małżeństwo ich związek przypominał związek nieznajomych.

Późnym wieczorem taksówka zatrzymała się w jego mieszkaniu. Po zapłaceniu kierowca odjechał, a Andrej na chwilę zamarł i spojrzał przez okno na swoje mieszkanie. W salonie było światło. Marina nie spała. Wziął głęboki oddech i podszedł do drzwi.

Drzwi otworzyły się bezgłośnie. Postawił walizkę na korytarzu i posłuchał. Z salonu rozbrzmiewała cicha muzyka i głosy.

„Telewizja“ – pomyślał, zdejmując buty, gdy tam szedł.

To, co zobaczył, zatrzymało go jak gwóźdź. Pośrodku salonu stał uroczyście ułożony stół z szampanem i tortem ozdobionym świecą w kształcie liczby „10“.

Marina siedziała na kanapie – ale nie była sama. Obok niej stała wysoka blondynka, której Andrej nigdy nie widział. Roześmiali się, a ręka nieznanego mężczyzny położyła się na ramieniu Mariny.

„Co… co tu się dzieje?“ andrej zapytał ochrypłym głosem i wszedł do pokoju.

Marina skrzywiła się i zwróciła do niego.

„Andrej? Wróciłeś już?“ Spojrzała na zegar ze zdziwieniem. „Czekaliśmy na ciebie dopiero dwie godziny później.“

„Mój?“ Andrej patrzył na zmianę na kobietę i na nieznanego mężczyznę. „Kto to jest?“

Blondynka wstała i uścisnęła mu dłoń z uśmiechem.