„Aleksiej. Miło.“
Andrej zignorował rękę.
„Marino, co tu się dzieje? Co to za święto?“
„Zapomniałeś?“ marina się zastanawiała. „Dziś jest nasza dziesiąta rocznica ślubu.“
Andrej poczuł, jak ziemia kruszy się pod jego stopami. To była ich rocznica. Zupełnie o tym zapomniał – a co gorsza, spędził tydzień z inną kobietą planującą rozwód.
„I postanowiłeś świętować z… z nim?“ wskazał głową na Aleksieja, który uśmiechał się spokojnie.
„Och, nie martw się“ – powiedział Aleksiej i usiadł na kanapie. „Jestem tu tylko do pracy.“
„Do pracy?“ Andrej zacisnął pięści. „W moim domu? Wieczór? Z szampanem?“
„Jest projektantem wnętrz“ – spokojnie wyjaśniła Marina. „Chciałem zrobić rekonstrukcję, kiedy cię nie będzie. To rocznicowa niespodzianka.“
„W jednym pokoju? Tygodniowo?“ andrej zapytał z niedowierzaniem.
„Nie tylko w salonie“ Marina wstała i dała mu znak, żeby poszedł za nią. „Chodź, pokażę ci resztę.“

Andrej podążał za żoną jak we mgle. Nie mniej zmian zaszło w sypialni: nowa tapeta, nowe łóżko, lampy, obrazy na ścianach.
„To…“ Nie miał słów.
„Podoba ci się?“ marina zapytała z nadzieją. „Od dawna chciałem coś zmienić. Myślę, że czas konferencji był idealny.“
Andrej zauważył, jak podkreślała słowo „konference“ i wzdrygnął się wewnętrznie.
„Bardzo… nieoczekiwane,“ powiedział w końcu.
„To nie wszystko“ Marina otworzyła drzwi do innego pokoju, który kiedyś służył mu jako gabinet.
Andrej zatrzymał się na progu, jakby był sparaliżowany. Pokój całkowicie zamienił się w pokój dziecięcy: niebieskie ściany, małe łóżeczko, zabawki.
„Co to jest?“ mamrotał.
Marina przytuliła się, nagle stała się bardzo bezbronna.
— Chciałem ci opowiedzieć o naszej rocznicy. Jestem w ciąży, Andrieju. Czternaście tygodni.
Czas zdawał się ustać. Andrej spojrzał na żonę, na jej lekko zaokrąglony brzuch, którego z jakiegoś powodu nie zauważył od razu, na łóżeczko, na misia na półce.
„W ciąży?“ Słowo to brzmiało obco. „Ale my…“
„Czy pamiętasz noc poprzedzającą Twoją podróż służbową do Nowosybirska?“ Marina uśmiechnęła się słabo. „Byliśmy trochę pijani.“
Andrej pamiętał – trzy miesiące temu. Rzadki moment intymności w ich związku, który już wtedy zaczął zanikać.
„Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?“
„Chciałem mieć pewność. Czekałem na właściwy moment,“ wzruszyła ramionami Marina. „A potem ogłosiłeś swoją „konferencję“ z Viką.
Andrej blady.
„Wiedziałeś?“
„Oczywiście“ – powiedziała Marina, patrząc mu mocno w oczy. „Nie jestem głupi, Andriej. Ale chciałem dać szansę. Szanse dla nas wszystkich.“
Położyła rękę na brzuchu i ten prosty gest sprawił, że sytuacja stała się namacalna. Będą mieli dziecko. Ich dziecko.
„Marino, ja…“ Nie miał słów.
„Nic nie mów,“ delikatnie go powstrzymałem. „Idź do salonu. Aleksiej właśnie miał wyjść, napijemy się szampana i… porozmawiamy.“.
Andrej skinął głową i opuścił żłobek. Aleksiej już pakował rzeczy do salonu.
„W rocznicę“ mruknął i uścisnął dłoń Andreja, który wciąż był w szoku. „I gratuluję dodania. Twoja żona jest niesamowitą kobietą.“
„Tak,“ powiedział Andrej ochryple. „Dziękuję.“
Kiedy projektant odszedł, Marina wróciła z dwoma okularami. Jeden był z szampanem, drugi z czymś, co wyglądało jak sok.
„Na nas?“ Marina podała szklankę.
Zabrał ją, ale nie mógł wznieść toastu.
„Marino, mam ci coś do powiedzenia.“
„Wiem,“ odpowiedział spokojnie. „O Vike, o twoim związku, o chęci odejścia.“
Spojrzał na nią zaskoczony.
„Gdzie…“
„Pamiętasz, że telefon padł przed odlotem? Wziąłeś mój stary, żeby zadzwonić po taksówkę, zalogowałeś się do systemu za pomocą swojego konta i się nie wylogowałeś. Wszystkie twoje wiadomości dotarły do mnie. Każdy z nich.“
Andrej poczuł, jak jego twarz blaknie. Wszelka korespondencja z Viką, plany na przyszłość, obietnice rozwodu…
„Marino, nie wiem co powiedzieć.“

„Nic nie mów,“ podszedł do niego. „Odpowiedz mi tylko na jedno pytanie: kochasz ją?“
Andrej otworzył i zamknął usta. Myślał, że ją kocha. Był tego pewien przez cały tydzień. Ale teraz, gdy tu stał, patrzył na swoją żonę, na ich odnowiony dom i wiedział o dziecku…
„Nie wiem,“ odpowiedział szczerze. „Jestem zdezorientowany.“
Marina skinęła głową, jakby spodziewała się dokładnie tego.
„Okej,“ powiedziała, wzięła jego słoik nienaruszony i położyła go obok swojego. „Daję ci tydzień. Spakuj swoje rzeczy i zatrzymaj się u przyjaciół, rodziców lub w hotelu –, gdziekolwiek chcesz. Przemyśl wszystko: nas, dziecko i swoje uczucia. Wróć za tydzień i powiedz mi, jak podjąłeś decyzję.“
„A co jeśli zdecyduję się odejść?“ andrej zapytał cicho.
Marina zamknęła oczy na chwilę i można było zobaczyć, jak trudne to było dla niej.
„W takim razie pozwolę ci odejść. I podziękuję ci za twoją szczerość.“
Wniosek
Ta historia opowiada o złożoności wyboru, o miłości i odpowiedzialności. Andrej stoi przed ważną decyzją — o zachowaniu rodziny czy rozpoczęciu nowego życia. Każdy z nas ma chwile zwątpienia, ale siła człowieka polega na znalezieniu sposobu i podjęciu właściwej decyzji.
