Cyd Charisse potrafiła wszystko — śpiewać, grać i tańczyć jak bogini.
A jej nogi? Absolutnie legendarne.
Była symbolem wdzięku, elegancji i czystego kunsztu fizycznego w Złotym Wieku Hollywood.
Chuda i chorowita dziewczyna
Kobiety takie jak Cyd Charisse zawsze będą pamiętane za swój talent do srebrnego ekranu. Gdy aktorzy i aktorki z tamtej złotej ery umierają, jest to słodko-gorzkie —ponieważ ten czas naprawdę pokazał poziom talentu, którego być może już nigdy nie zobaczymy.
Piękno Teksasu ucieleśniało czystą klasę — prawdziwą damę, pełną wdzięku, miłą i bez wysiłku piękną.
Dzięki swoim długim, wyrzeźbionym nogom, urzekającemu spojrzeniu i niewymuszonej kontroli nad parkietem Cyd Charisse zapewniła sobie miejsce wśród najwybitniejszych tancerzy Hollywood, stojąc ramię w ramię z takimi legendami jak Fred Astaire i Gene Kelly.
Jednak jej droga do sławy nie była łatwa, a historia jej życia jest równie fascynująca, jak role, które ożywiła na ekranie.
Urodzona jako Tula Ellice Finklea 8 marca 1922 roku w Amarillo w Teksasie Charisse wcześnie stanęła w obliczu przeciwności losu i była chorowitym dzieckiem. Jej przydomek ”Sid” pochodzi od imienia jej starszego brata, który miał problem z powiedzeniem “Sis.” Później producent Arthur Freed zaadaptował ją do pisowni, którą znamy dzisiaj: ”Cyd.”
Po tym, jak atak polio osłabił ją w dzieciństwie, rodzice Cyd zapisali ją na lekcje baletu, aby pomóc wzmocnić jej ciało.
”Byłam chuda i wyglądało na to, że to dobry sposób na poprawę mojej sylwetki” – powiedziała.
Terapia rozbudziła w niej trwającą całe życie pasję do tańca, co ukształtowało jej przyszłość.
Wewnątrz jej ekranu magnetyzm
Już jako nastolatka talent Tuli przykuł uwagę najlepszych instruktorów tańca. Przeniosła się do Los Angeles, aby uczyć się pod okiem Adolpha Bolma, a później kształciła się w Londynie i Paryżu, doskonaląc swoje rzemiosło w prestiżowych szkołach baletowych. W tym czasie eksperymentowała z pseudonimami scenicznymi —najpierw przyjęła “Felia Sidorova”, aby podkreślić rosyjską osobowość baletową, a ostatecznie zdecydowała się na “Cyd Charisse”, łącząc pseudonim z dzieciństwa ze swoim nazwiskiem po mężu.
Pierwsze kroki Charisse w filmie polegały na tańcu, a nie na dialogach. Wystąpiła, bez podania nazwiska, jako tancerka baletowa w Coś, o czym warto krzyczeć (1943) i nadal odgrywała niewielkie role jako tancerka drugoplanowa. Jednak jej opanowanie, uroda i magnetyzm ekranu nie pozostały niezauważone.
MGM dostrzegło jej potencjał i podpisało z nią kontrakt w okresie, gdy studia kształciły własne gwiazdy tańca. Choć początkowo obsadzano ją w mniejszych filmach, zyskała rozgłos, gdy tańczyła u boku Gene’a Kelly’ego w Szaleństwa Ziegfelda (1945). Nawet w krótkiej roli uwagę zwracały jej płynne ruchy i naturalna chemia z Kelly.
Nadszedł jej decydujący moment Śpiewanie’ w deszczu (1952). Choć nie wypowiedziała ani jednej linijki, jej występ w sekwencji “Broadway Melody”, ubrana w połyskującą zieloną sukienkę z powiewającymi ciemnymi włosami i pozornie niekończącymi się nogami, stał się jedną z najbardziej kultowych scen kina muzycznego.
Fred Astaire czy Gene Kelly?
Charisse często powtarzała, że ruch pozwala jej przekazywać emocje lepiej, niż kiedykolwiek mogłyby to zrobić słowa. Miała 5 stóp i 6 cali wzrostu, ale w obcasach i długich pończochach wyglądała posągowo, poruszając się z niezwykłą elegancją. Jej nieskazitelne rysy twarzy i błyszczące czarne włosy tylko dodały jej aury doskonałości.
Jej współpraca z Fredem Astaire’em w Wóz zespołu (1953) był przykładem tej filozofii. Ich sekwencja “Dancing in the Dark” pokazała jej idealne połączenie subtelności, romansu i technicznej precyzji — zyskując uznanie Astaire jako “piękny dynamit.”
W przeciwieństwie do wielu tancerzy, którzy polegali wyłącznie na szybkości lub umiejętnościach technicznych, Charisse łączyła elegancję baletu z ekspresyjnym dramatem. Jej mistrzostwo w jazzie, tańcu nowoczesnym i klasycznym uczyniło ją wszechstronną. Zapytana, czy bardziej lubi tańczyć z Fredem Astaire’em czy Gene’em Kellym, Cyd Charisse odpowiedziała:
“Powiedziałbym, że były to dwie najwspanialsze osobowości taneczne, jakie kiedykolwiek pojawiły się na ekranie. Każdy z nich ma swój niepowtarzalny styl i praca z nim to czysta przyjemność. Ale to tak, jakby porównywać jabłka i pomarańcze —oba są równie wspaniałe.”
Mąż Cyd Charisse
Poza ekranem słynęła ze swojego profesjonalizmu i dyskrecji, unikając niesławnej hollywoodzkiej sceny imprezowej. Skupienie się na rzemiośle przyniosło jej ogromny szacunek zarówno ze strony kolegów, jak i choreografów.