Gdy w latach 60. XX wieku dobiegł końca złoty wiek musicali filmowych, Charisse zajęła się telewizją i pracą sceniczną, występując gościnnie w programach rozrywkowych i występując w produkcjach na Broadwayu, takich jak Wielki Hotel w latach 90. Koncertowała także z mężem w klubie nocnym, udowadniając, że jej wdzięk i umiejętności potrafią oczarować publiczność aż do siedemdziesiątki.
Jej wkład został formalnie doceniony, gdy w 2006 r. otrzymała Narodowy Medal Sztuki od prezydenta George’a W. Busha, a także tytuł doktora honoris causa Szkoły Sztuk Pięknych Uniwersytetu Karoliny Północnej.
Cyd Charisse poślubiła piosenkarza Tony’ego Martina w 1948 roku. Małżeństwo to trwało ponad sześć dekad, aż do jej śmierci. Poznali się w klasycznym hollywoodzkim stylu.
“Cóż, on miał agenta — Nat Goldstone — i ja też miałem tego samego agenta. Nat przedstawił mnie Tony’emu i tak się złożyło, że w mieście wyświetlano popularny zagraniczny film, który wszyscy chcieli zobaczyć. Zaprosił mnie, żebym z nim poszła i tak zaczęliśmy się spotykać,” Cyd podzieliła się w wywiadzie z Akademia Telewizyjna.
Kiedy wydarzyła się tragedia
Mieli razem jedno dziecko, a Charisse miała także syna z poprzedniego małżeństwa. Pomimo efektownego wizerunku jej życie osobiste pozostało w większości prywatne, stabilne i wolne od skandali — rzadkie osiągnięcie w Hollywood.
Jednak tragedia dotknęła rodzinę Cyd Charisse 25 maja 1979 r., na początku weekendu z okazji Dnia Pamięci, kiedy lot 191 American Airlines rozbił się na obrzeżach Chicago.
Samolot lecący z O’Hare do Los Angeles stracił silnik wkrótce po starcie i wpadł do podmiejskiego parku przyczep kempingowych w Des Plaines w stanie Illinois, zabijając wszystkich 258 pasażerów, 13 członków załogi i dwie osoby na ziemi.
Wśród ofiar była Sheila Charisse, 36-letnia żona Nico Charisse, syna Cyd z jej pierwszego małżeństwa.
Katastrofa ta była najtragiczniejszą katastrofą lotniczą wśród ludności cywilnej w historii USA przed 11 września i zachwiała zaufaniem pasażerów do samolotu DC-10. Samolot wkrótce został w dużej mierze zdegradowany do służby towarowej, gdzie nadal obsługuje zarówno w kraju, jak i za granicą. Dziś jedynym pomnikiem upamiętniającym 273 ofiary śmiertelne jest zniszczony baner w pobliżu miejsca katastrofy — ciche przypomnienie tego niszczycielskiego dnia.
Nico Charisse, mąż Sheili, miał wyjątkowe hollywoodzkie wychowanie. Nico Jr. urodził się jako syn Cyd Charisse i jej pierwszego męża, Nico Charisse Sr., znacznie starszego nauczyciela tańca. Został praktycznie adoptowany przez Tony’ego Martina po tym, jak Martin poślubił Cyd w 1948 roku. Mając nowego przyrodniego brata, Tony’ego Martina Jr., i kochających, zdrowych rodziców, Nico Jr. dorastał w stabilnej, wolnej od dramatów hollywoodzkiej rodzinie —coś rzadkiego w branży.
Pod koniec lat 60. Nico poznał Sheilę Marie Snodgrass. Pobrali się, a życie wydawało się pełne obietnic. Nico został przyjęty do palestry w Kalifornii dopiero w 1977 roku i rozpoczynał karierę prawnika. Jednak zaledwie dwa lata później świat rodziny legł w gruzach, gdy Sheila zginęła w katastrofie lotu 191.
Katastrofa nie tylko pochłonęła życie, ale także pozostawiła niezatarty ślad na Cyd Charisse i jej rodzinie — rozdzierające serce przypomnienie, że nawet ci otoczeni hollywoodzkim przepychem nie są oszczędzeni przed tragedią.
Cyd Charisse przyczyna śmierci
Cyd Charisse zmarła 17 czerwca 2008 roku w wieku 86 lat na skutek zawału serca.
Choć jej śmierć oznaczała koniec pewnej epoki, jej wpływ nadal inspiruje tancerzy i artystów na całym świecie.
Jej dziedzictwo wykracza poza filmy, w których zagrała — na nowo zdefiniowała, co to znaczy być tancerką w Hollywood. Nigdy nie była tylko postacią drugoplanową; często stawała się emocjonalnym i wizualnym centrum swoich filmów, łącząc atletyzm, wdzięk i ekspresyjny kunszt.
Kilkadziesiąt lat później zarówno publiczność, jak i krytycy nadal zachwycają się jej występami.
Czy to zmysłowa pewność siebie, w której emanowała Śpiewanie’ w deszczu lub romantyczne wyrafinowanie Wóz zespołu, Cyd Charisse pozostaje trwałą ikoną — artystką, której językiem był ruch i której dziedzictwo nadal tańczy. Podziel się tą historią, aby ją uhonorować.