Wszystko, czego chciałam, to — ciche miejsce, w którym moja córka i ja w końcu moglibyśmy poczuć się jak w domu. Ale po przeprowadzce musiałam poradzić sobie z sąsiadką, która najwyraźniej postawiła sobie za cel zrujnowanie nam życia.
Ciężarówka z rzeczami odjechała chwilę po drugiej po południu. Stałem na podjeździe, trzymając kartonowe pudełko przy udzie, i spojrzałem na mały domek, który nagle stał się mój.
Farba na ścianach łuszczyła się miejscami, tworząc miękkie loki. Weranda zapadła się po lewej stronie, jakby pochyliła się, aby podsłuchać czyjś sekret. Dom był daleki od ideału, ale był nasz.
Ciężarówka z rzeczami, które zostały.
Moja ośmioletnia córka Olivia już upuściła trampki i biegała boso po wysokiej trawie za domem. Rozłożyła ramiona tak szeroko, jakby witała samo jezioro.
— Mamo, tu jest żaba! — krzyknęła. — Naprawdę! Nazwałem go Kevin!
— Żaba Kevin zostaje na zewnątrz, — Odkrzyknąłem ze śmiechem. — To dzikie zwierzę.
—Teraz jest moim najlepszym przyjacielem!
— Nazywałem go Kevin!
Położyłem pudełko na stopniu werandy i pozwoliłem sobie po prostu wydychać powietrze.
Tata zostawił mi ten dom nad jeziorem, kiedy zmarł sześć miesięcy temu. Po raz pierwszy od wielu lat życia samotnej matki nie musiałam nikomu dawać pieniędzy na czynsz.
Tak długo mieszkaliśmy w ciasnym, jednopokojowym mieszkaniu, że Olivia uważała korytarz za luksus.
A teraz miała podwórko, Kevina i własny pokój z oknem z widokiem na prawdziwe drzewa.
Nie musiałem już płacić czynszu.
Gdy wracałem do samochodu, żwir cicho chrupał pod moimi trampkami.
Podjazd biegł wąskim pasem wzdłuż domu — wystarczająco szerokim, aby zmieścić mojego starego niebieskiego Chevroleta. To było jedyne miejsce parkingowe. Brak garażu, brak strefy bocznej. Tylko ten pas żwiru.
—No cóż, w końcu dotarliśmy.
Odwróciłem się i zobaczyłem starszego mężczyznę w wyblakłej czapce. Leżało na płocie między naszymi działkami.
Rozciągała się wąskim pasem wzdłuż domu.
Miał miłą, zniszczoną twarz i spokojną, władczą postawę.
—Cześć, jestem Harold, — powiedział. — Twój ojciec i ja łowiliśmy ryby z molo za domem. Często o tobie mówił. Wspomniał, że pewnego dnia dom trafi do ciebie.
— Samantha, — Przedstawiłam się, podchodząc, żeby uścisnąć mu dłoń.
—I ten boso-huragan — Olivia.
—Często o tobie mówił.
—Miła dziewczyna, — mój nowy sąsiad się uśmiechnął.
Skinął głową w stronę ganku.
— Te balustrady prawie zrezygnowały z życia. Mam narzędzia. Po prostu mi powiedz.
—Nie musisz.
— Ja, proszę pani, jestem emerytowanym wykonawcą. Jeśli niczego nie naprawię, zaczynam szaleć.
Zaśmiałem się i napięcie trochę zniknęło.
I wtedy to poczułem. To samo mrowienie z tyłu głowy, gdy zdajesz sobie sprawę, że ktoś cię obserwuje.
— Po prostu mi powiedz.
Spojrzałem w górę, na zbocze.
Sąsiedni dom był wyższy od pozostałych na ulicy. Duży, piękny, z balkonem na drugim piętrze z widokiem na jezioro. Na balkonie stała kobieta w jedwabnej szacie i trzymała kielich, jakby był królewskim berłem.
Kobieta nie uśmiechała się ani nie machała. Po prostu spojrzała na mojego Chevroleta na podjeździe, jakby samochód osobiście obraził jej matkę.
— Dzień dobry, — Krzyknąłem na górze, próbując być uprzejmym.
Nie odpowiedziała od razu.
Kobieta nie uśmiechała się ani nie machała.
—Czy mógłbyś to umieścić gdzie indziej? — W końcu zapytała, wskazując obydwoma palcami na mój samochód. — Psuje mi widok na jezioro.
Mrugnąłem.
— Przepraszam, ale to mój podjazd. Nie mam gdzie indziej zaparkować.
—To Valerie, — Harold mruknął obok niego.
— Powodzenia z nią.
Valerie przechyliła głowę, wyraźnie nie będąc pod wrażeniem.
—Ona psuje mi widok.
—Cóż, — powiedziała, przewracając oczami, — Nie obchodzi mnie to. Zabierz ten wrak gdzie indziej. Nie chcę widzieć tej brzydkiej rzeczy z mojego balkonu.
Potem odwróciła się i weszła do środka, naciskając drzwi balkonowe cichym, ale bardzo wyrazistym kliknięciem.
Stało się to oczywiste: nowy sąsiad od razu mnie znienawidził.
Stałem z kluczykami do samochodu w dłoni i poczułem nieprzyjemne, ciągnące uczucie w żołądku. Sugerowało to: skarga takiej kobiety nigdy nie kończy się jednym zdaniem.
—Nie obchodzi mnie to.
Oczywiście, zaledwie trzy dni po naszej pierwszej rozmowie z balkonu, sprawdzałem skrzynkę pocztową na końcu żwirowej ścieżki, gdy usłyszałem za sobą chrupnięcie obcasów. Zdałem sobie sprawę, kto to był, zanim jeszcze się odwróciłem.
Zamiast kubka Valerie miała teraz designerską torbę, ale jej wyraz twarzy pozostał ten sam.
—Musimy omówić twój samochód, — powiedziała.
—Nie, nie ma potrzeby, — Odpowiedziałem, wyciągając stos kopert z pudełka. — Jest na mojej posesji.
Zdałem sobie sprawę, kto to był, zanim jeszcze się odwróciłem.
—Ona jest okropna, — stwierdziła Valerie.
Moje policzki się zapaliły.
— Czy mój samochód naprawdę jest dla ciebie aż tak uciążliwy?