Sąsiadka podeszła bliżej —tak blisko, że poczułem zapach jej perfum— i spojrzała na mnie od stóp do głów.
—Pozwól, że wyjaśnię ci to wprost, kochanie. Być może ludzie tacy jak ty w ogóle nie pasują do takiej dzielnicy. Mieszkają tu normalni, bogaci ludzie. I nie samotne matki w zardzewiałych Chevroletach.
I patrzyła na mnie od stóp do głów.
Byłem wściekły!
—Moja córka i ja teraz tu mieszkamy, — powiedziałem. — Więc będziesz musiał przyzwyczaić się do tego gatunku.
— Zobaczymy.
Wyszła, klikając piętami, a ja długo stałem nieruchomo, patrząc na rachunek za wodę, aż w końcu moje ręce przestały się trząść.
Nie wiedziałem, że Olivia wszystko słyszała, dopóki nie usiedliśmy do kolacji.
Córka goniła groszek na talerzu, po czym podniosła wzrok i bardzo spokojnie zapytała:
— Mamo, dlaczego ta kobieta nas nienawidzi?
— Zobaczymy.
—Ona nas nie nienawidzi, kochanie.
—Powiedziała, że nie pasujemy tutaj.
Opuściłem widelec. Olivia była jeszcze taka mała, ale już wiedziała, jak zrozumieć, co dorośli ukrywają między liniami.
—Niektórzy uważają piękny wygląd za ważniejszy niż życzliwość, — Powiedziałem. — To ich problem, nie nasz.
— Ale wyglądałeś na smutnego.
— Nie byłem smutny. Pomyślałem.
—Powiedziała, że nie pasujemy tutaj.
Olivia żuła powoli.
— O czym?
—O tym, jak dumny byłby dziadek, że mieszkamy w jego domu.
To wywołało u niej słaby uśmiech i zdecydowałem, że to będzie koniec.
Ale myliłem się.
Następnego popołudnia Harold podszedł do naszego domu z talerzem ciasteczek pokrytym folią spożywczą i wyrazem twarzy mężczyzny, który był zbyt ostrożny, aby udawać, że wszystko było przypadkowe.
Postanowiłem, że to wszystko się skończy.
—Mały prezent dla nowych sąsiadów, — powiedział, podając talerz. — Przepis mojej zmarłej żony. Ona na pewno chciałaby, żebyś spróbował.
— Nie powinieneś.
— Ja wiem. Mogę usiąść na minutę?
Wskazałem na stopnie ganku. Olivia była w środku i kolorowała rysunek, ale zauważyłem, że jej ucho natychmiast zwróciło się w stronę siatkowych drzwi, gdy tylko Harold usiadł.
—Czy mogę usiąść na chwilę?
— Więc — powiedział, kładąc czapkę obok siebie. — Valerie.
— Słyszałeś.
— Proszę pani, usłyszała połowa ulicy. Ona nie jest osobą, która szepcze.
Mimowolnie się zaśmiałem.
—Ona już to zrobiła, — Harold kontynuował. — Dwie rodziny w ciągu pięciu lat. Obaj odeszli. Ma talent do sprawiania, że ludzie czują się lokatorami we własnych domach.
— Doskonały.
—Ona nie jest osobą, która szepcze.
— Rzecz w tym, że — Moja nowa sąsiadka spojrzała na mnie bokiem. — Jej balkon? Niezgoda. Kamienny mur wzdłuż bocznego podwórka? Wspinaczka na wysokość trzech stóp w teren służebności publicznej. Te drogie posągi przy chodniku? Stoją również na służebności. A jej wykonawca nie ma w tym stanie żadnej licencji.
Wpatrywałem się w niego.
— Skąd to wszystko wiesz?
—Bo prowadzę folder, proszę pani. Byłem przyjacielem twojego ojca przez trzydzieści lat. Pewnego dnia poprosił mnie, żebym zaopiekowała się tym miejscem, gdyby coś mu się stało. Wszystko dokumentowałem przez wiele lat.
— Skąd to wszystko wiesz?
— Panie Haroldzie…
—Tylko Harold.
—Dlaczego mi to mówisz?
Wziął ciasteczka, spojrzał na nie i odłożył je z powrotem.
— Bo będziesz tego potrzebować. Napraw wszystko, Samantho. Każda rozmowa. Każde spojrzenie. Rejestruj daty i godziny. Nie kłóć się z nią. Nie krzycz. Po prostu zbierz dowody.
Powoli skinąłem głową.
Z domu rozległ się dźwięk: ołówek przestał poruszać się po papierze.
—Dlaczego mi to mówisz?
Harold wstał i dotknął palcami daszka czapki. W połowie drogi zawrócił.
—I nadal umieszczaj swojego Chevroleta dokładnie tam, gdzie jest zaparkowany. To twój podjazd.
Tak zrobiłem. Co mi zostało? Parkowanie na środku drogi?
Tego wieczoru siedziałem na skraju łóżka Olivii, chowając koc pod jej brodą, tak jak kochała.
— Mamo?
— Tak, kochanie.
Odwrócił się.
— Myślałam, że — zaczęła moja córka.
— To niebezpieczne.
Zachichotała, po czym nagle ucichła. W jej oczach pojawił się skoncentrowany wyraz twarzy, który przydarzył jej się, gdy dokładnie o czymś pomyślała.
—Mam pomysł, — powiedziała.
— O czym?
—O tej kobiecie.
Usunąłem włosy z jej twarzy.
— Kochanie, nie musisz się martwić o tę kobietę. To jest moja troska.
— To niebezpieczne.
—Nie martwię się, — Olivia ziewnąła szeroko i teatralnie. — Mam tylko pomysł.
— Olivia, jaki jest pomysł?
Ale odwróciła się już do ściany, przyciągnęła koc na ramię, a dziesięć sekund później jej oddech stał się równomierny i miękki.
Długo siedziałam obok siebie, patrząc na tył głowy mojej córki i próbując zrozumieć, co do cholery może robić ośmioletnie dziecko. Gdzieś za oknem Kevin rechotał, jakby on też był zainteresowany.
— Nie martwię się.
W piątek korki były straszne. Wszystko, czego chciałem, to — zdjąć buty robocze i nalać sobie czegoś zimnego.