Gdy czarny SUV Dmitrija zwolnił przed starym, mocno zniszczonym blokiem, kierowca na moment zaniemówił. Trudno było uwierzyć, że ktoś naprawdę mieszka w takim miejscu. Odpadający tynk, popękana ławka przy wejściu, wilgoć unosząca się z obdrapanych ścian oraz duszący zapach tanich papierosów tworzyły ponury obraz. Sam Dmitrij siedział wygodnie na tylnym siedzeniu i z wyraźnym zniecierpliwieniem co chwilę spoglądał na zegarek.
— Gdzie ona się, do cholery, podziewa? — mruknął z irytacją pod nosem.
Alina pojawiła się dopiero niemal godzinę później. Wybiegła z klatki schodowej szybkim krokiem. Miała na sobie skromną granatową spódnicę, białą bluzkę i stare, wysłużone palto, które wyglądało tak, jakby przetrwało już kilka wyjątkowo mroźnych zim. Włosy starannie upięła w prosty kok, a na jej twarzy prawie nie było makijażu.
Jednak tym razem coś było w niej zupełnie inne.
Nie przypominała już przestraszonej sprzątaczki, którą Dmitrij spotykał każdego dnia w biurze.
Mężczyzna zmrużył oczy, przyglądając się jej uważniej.
— Wsiadaj szybko. Już i tak jesteśmy spóźnieni.
Alina ostrożnie uchyliła drzwi samochodu.
— Dobry wieczór…
— Nie mnie to mów. Podczas spotkania masz siedzieć obok mnie, uśmiechać się i najlepiej w ogóle się nie odzywać. Zrozumiano?
Bez słowa skinęła głową.
Samochód płynnie ruszył z miejsca.
Za przyciemnionymi szybami przesuwało się rozświetlone wieczorne miasto. Eleganckie restauracje, luksusowe butiki i ludzie ubrani w drogie garnitury oraz szykowne kreacje sprawiali wrażenie świata, do którego Alina nigdy nie należała. Dyskretnie obserwowała wszystko za oknem, nie wypowiadając ani jednego słowa. Dmitrij w tym czasie przeglądał dokumenty na tablecie, od czasu do czasu rzucając w jej stronę krótkie, oceniające spojrzenia.
Po chwili przerwał ciszę.
— Słuchaj bardzo uważnie. Dziś prowadzę niezwykle ważne negocjacje z inwestorami z Chin. Moi znajomi założyli się ze mną, że nie odważę się przyprowadzić na takie spotkanie zwykłej sprzątaczki i przedstawić jej wszystkim jako swoją dziewczynę.
Alina powoli odwróciła głowę.
— Jako… twoją dziewczynę?
Na jego twarzy pojawił się chłodny, obojętny wyraz.
— Nie dopowiadaj sobie niczego. To wyłącznie zakład. Posiedzisz obok mnie, uśmiechniesz się kilka razy i na tym wszystko się skończy.
Poczuła nieprzyjemny ucisk w piersi.
Nie odpowiedziała.
Ponownie odwróciła wzrok w stronę okna.
Po chwili cicho zapytała:
— Dlaczego wybrałeś właśnie mnie?
— Bo jesteś spokojna. Nie zadajesz zbędnych pytań i nie wtrącasz się tam, gdzie nie trzeba.
Po tych słowach wnętrze samochodu ponownie pogrążyło się w ciężkiej ciszy.
Około dwudziestu minut później auto zatrzymało się przed luksusowym hotelem w samym centrum Moskwy. Wysokie kryształowe żyrandole odbijały światło od lśniących marmurowych posadzek. W powietrzu unosił się subtelny zapach drogich perfum, świeżo mielonej kawy i elegancji, która wydawała się Alinie czymś całkowicie obcym.
Przy wejściu na Dmitrija czekało już dwóch mężczyzn.
— No proszę! — roześmiał się pierwszy. — Więc to właśnie ona jest tą twoją słynną zdobyczą?
— A ja byłem przekonany, że tylko się przechwalasz — dorzucił drugi z rozbawieniem.
Alina poczuła, jak policzki momentalnie oblewają się rumieńcem.
Dmitrij zachował pełny spokój. Bez cienia emocji delikatnie ujął ją pod ramię.
— Poznajcie Alinę.
Dziewczyna zdobyła się na uprzejmy uśmiech.
— Bardzo mi miło.
Obaj mężczyźni wymienili między sobą znaczące spojrzenia. W ich oczach wyraźnie błyszczała drwina, której nawet nie próbowali ukrywać.
W restauracyjnej sali chińscy partnerzy biznesowi czekali już przy przygotowanym stole. Leżały na nim teczki z umowami, otwarte laptopy oraz telefony. Rozmowa od pierwszych minut zeszła na konkretne liczby, udziały, warunki współpracy i szczegóły przyszłej inwestycji.
Alina niewiele z tego rozumiała.
Siedziała cicho, dokładnie tak, jak polecił jej Dmitrij.
Nie odzywała się i starała się nie zwracać na siebie uwagi.
W pewnym momencie jej wzrok przypadkiem zatrzymał się na jednej z otwartych umów.
Chińskie znaki.
Kolejne linijki tekstu.
Kolumny pełne liczb.
I nagle wyraz jej twarzy całkowicie się zmienił.
Zamarła.
W jednej chwili pobladła tak bardzo, że dostrzegł to nawet Dmitrij.
To właśnie on zauważył to jako pierwszy.
— Co się stało? — zapytał z wyraźnym niepokojem.
Alina powoli uniosła wzrok.
— Panie Dmitriju Siergiejewiczu… tej umowy nie wolno podpisywać.
Przy stole zapadła ciężka, niemal nienaturalna cisza.
Nikt się nie poruszył.
Jeden z chińskich partnerów zmarszczył brwi.
Tłumacz spojrzał na nią chłodno.
— Słucham? Co pani ma na myśli?
Alina przełknęła ślinę i odetchnęła głęboko.
— W chińskiej wersji kontraktu zapisano zupełnie inne warunki niż w tłumaczeniu na język rosyjski. Oba dokumenty nie są ze sobą zgodne.
Dmitrij bez słowa odłożył pióro na blat stołu.