To miało być nowe życie z nowymi możliwościami.
Ej, posłuchaj, opowiem ci, jak to wszystko się u mnie potoczyło.
Łucja miała już dwadzieścia lat, studiowała na uczelni w swoim mieście, kochała swojego Damiana do szaleństwa i coraz częściej mówiła z nim o ślubie. Tak, oni naprawdę już snuli plany, jakby wszystko przed nimi było proste, jasne i zapisane na lata.
Damian był od niej starszy. Miał za sobą służbę wojskową, a kiedy pojawił się w jej życiu, ona chodziła jeszcze do ostatniej klasy liceum. Przyszedł wtedy na jesienną potańcówkę, rozejrzał się po sali, odnalazł jej spojrzenie i od razu się uśmiechnął.
Kto to właściwie jest? przemknęło Łucji przez głowę, kiedy go zobaczyła.
Wszedł pewnym krokiem, przywitał się z kilkoma znajomymi, znów spojrzał w jej stronę, podszedł bliżej i powiedział:
— Cześć, jestem Damian. A ty? — zarumieniła się, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. — Zapraszam cię do tańca.
Objął ją w talii i po chwili już wirowali między innymi parami.
— Łucja — szepnęła, czując się tak, jakby unosiła się nad podłogą. Damian prowadził ją spokojnie, pewnie, a ona wyczuwała każdy jego ruch.
— Łucja, ty naprawdę lekko tańczysz — powiedział z uśmiechem.
Tego wieczoru prawie się nie rozstawali. Umówili się, że odprowadzi ją do domu. Szli długo, klucząc bocznymi uliczkami, bo żadnemu z nich nie spieszyło się do pożegnania. W końcu jednak mama zaczęła wołać ją do środka, więc Łucja musiała wejść.
Po maturze dostała się na studia w swoim mieście, a Damian już pracował. Był z tych ludzi, którzy nawet w szary dzień potrafili rozświetlić wszystkim humor. Miał wielu kolegów, często zapraszano ich na wesela, imieniny i różne rodzinne spotkania, a Łucja chodziła z nim prawie wszędzie.
Damian potrafił przynieść jej róże nawet w środku zimy, a każde ich spotkanie zamieniało się w małe święto. Raz siadali w kawiarni przy rynku, innym razem jechali za miasto, nad jezioro albo do lasu, czasem sami, czasem z całą paczką.
Kiedy Łucja była na trzecim roku, Damian przyszedł do niej z wiadomością, która aż błyszczała mu w oczach:
— Na ferie zimowe jedziemy w Beskidy, do ośrodka narciarskiego. Kupiłem już dwa vouchery. Są tam dobrzy instruktorzy, szybko się nauczysz.
— Ojej, Damianku, jesteś najlepszy! — ucieszyła się, wtulając w niego, ale po chwili przypomniała sobie o swoim strachu i dodała: — Tylko ja przecież boję się zjazdów!
Pojechali. Łucja najpierw drżała na sam widok stoku, ale potem powoli nabrała odwagi i nawet zaczęło jej się podobać. Później przyszedł ósmy marca, a Damian pojawił się u niej w domu z dwoma bukietami róż.
— Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet — powiedział, wręczając jeden bukiet jej mamie, a drugi Łucji. Uśmiechnął się, pocałował ją w policzek, a ona była tak szczęśliwa, że nie umiała tego ukryć.
Mama tylko lekko pokręciła głową.
— Za drogo, Damianku.
— Spokojnie — odparł. — Z Kacprem i Wiktorem jedziemy popracować jako elektromonterzy. Dobrze płacą. Odłożymy na wesele i na samochód.
Łucja od razu poprosiła, żeby nie wyjeżdżał.
— Wrócę za trzy, może cztery miesiące. Będziemy dzwonić do siebie, a potem urządzimy piękne wesele — obiecał.
Zgodziła się, choć zrobiło jej się ciężko na sercu. Damian jednak podjął już decyzję i wyjechał z chłopakami. Praca była, pieniądze rzeczywiście niezłe, a telefony od niego przychodziły często.
Pewnego dnia, podczas zajęć, Łucję nagle ścisnął dziwny niepokój. Trwało to chwilę i niby minęło, ale coś w niej zostało. Poprzedniego wieczoru rozmawiali normalnie, a teraz serce nadal biło jej nierówno. Zadzwoniła do Damiana, lecz telefon milczał.
Dlaczego nie odbiera? myślała, wybierając numer kolejny raz.
W końcu odszukała kontakt do Wiktora i udało jej się dodzwonić.
— Wiktor, gdzie jest Damian? — zapytała.
— Jego już nie ma — usłyszała w słuchawce, a potem połączenie urwało się krótkimi sygnałami.
— Mamo! — krzyknęła i rozpłakała się tak, jakby świat rozpadł się w jednej sekundzie.
Później dowiedziała się, że Damiana poraził prąd na słupie wysokiego napięcia. Jego matka, pani Halina, prawie nic nie mówiła. Jej oczy pociemniały od rozpaczy, jakby ktoś zgasił w nich całe życie. Był pogrzeb, potem stypa, ludzie szeptali, ktoś podawał herbatę, ktoś poprawiał talerze, a wszystko wyglądało jak ciężki, czarny sen.
Łucja chodziła jak nieprzytomna. Często odwiedzała panią Halinę, siadała obok niej w milczeniu, czasem jeździły razem na cmentarz. Matka Damiana nie chciała jej wypuścić ze swojego życia, prosiła, żeby przychodziła częściej, a potem nawet zaproponowała wspólny wyjazd nad morze.
Łucja zgodziła się, choć bez Damiana wszystko wydawało się nie na miejscu. Na plaży siedziała długo, patrząc, jak Bałtyk zlewa się z niebem. Słyszała krzyk mew, szum samochodów z pobliskiej ulicy, dziecięce piski, śmiech ludzi. Wokół było tyle życia, a ona czuła się samotna jak nigdy.
— Jesteś bardzo piękna i bardzo smutna — usłyszała nagle męski głos obok siebie.
Chłopak przedstawił się jako Grzegorz.
— Jestem Grzegorz — powiedział.
— Łucja — odpowiedziała.
