Zamienili kilka słów, ale ona szybko odeszła. Grzegorz obserwował ją już od jakiegoś czasu i zauważył w niej ten cichy, trudny do ukrycia smutek.
Do wyjazdu zostały dwa dni. Łucja poszła do sklepu, a kiedy wychodziła, spotkała Grzegorza. Bez nachalności przejął od niej torbę.
— Pomogę, jeśli nie masz nic przeciwko — powiedział.
— Skoro chcesz, to pomóż — odparła.
Zaproponował, żeby usiedli w letniej kawiarence niedaleko supermarketu.
— Ja wyjeżdżam za trzy dni, a ty jeszcze zostajesz? — zapytał.
— My wyjeżdżamy jutro w nocy. Bilety już mamy — odpowiedziała.
Okazało się, że mieszkają w tym samym mieście. Grzegorz też był stamtąd. Skończył tę samą uczelnię, pracował w biurze projektowym, a nad morze przyjechał po nieudanym związku, żeby trochę dojść do siebie.
Łucja opowiedziała mu o swojej stracie, o Damianie i o jego matce. Grzegorz spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Dlaczego ty właściwie jesteś tak blisko jego mamy? Zwykle takie więzi po czymś takim się rozchodzą.
— Nie wiem — odpowiedziała cicho. — Nie chcę jej skrzywdzić.
Wymienili się numerami telefonów i umówili, że zobaczą się po powrocie.
Kiedy Łucja wróciła do domu pani Haliny, kobieta już czekała z niezadowoloną miną.
— Gdzie byłaś? — zapytała.
— W sklepie. Potem trochę pospacerowałam.
Łucja coraz mocniej czuła, że matka Damiana zaczyna ją przy sobie zaciskać, jakby chciała zatrzymać nie tylko wspomnienie syna, ale i ją samą. Jej własna mama powtarzała coraz częściej:
— Oderwij się od tego ciężaru. Przestań chodzić do jego matki, ona ciągnie cię na dno.
Ale Łucja nie umiała po prostu odejść. Sama była zanurzona w tym morzu zobowiązań, żalu i poczucia winy.
Pewnego wieczoru pakowała z panią Haliną rzeczy i powiedziała, że niedługo wróci do swojego miasta, na studia, i spróbuje zacząć życie od nowa.
— Czyli nowe życie — mruknęła pani Halina. — A ja myślałam, że będziesz z dzieckiem. Przecież tak często byłaś z Damianem…
Łucja odpowiedziała ostro, że nie potrzebuje nikogo, nawet brata Damiana, i po raz pierwszy od pogrzebu rozpłakała się na głos.
Wtedy ostatecznie zrozumiała, że musi być inaczej. Musi istnieć życie bez pani Haliny, bez cudzych oczekiwań i bez obowiązku trwania przy bólu, który nie pozwalał jej oddychać.
Rozpoczął się nowy rok akademicki. Łucja spotykała się z Grzegorzem, a któregoś dnia poszła sama na grób Damiana.
— Żegnaj, Damianku — wyszeptała. — Byłam z tobą szczęśliwa. Dziękuję ci za wszystko. Odszedłeś za wcześnie, ale ja muszę żyć dalej. Jestem już inna. Będę miała życie bez ciebie.
Wyszła z cmentarza i skierowała się do samochodu, przy którym czekał Grzegorz. Przy nim znów poczuła coś, czego dawno nie znała: lekkie ciepło w środku, nadzieję, oddech. Nowe życie zaczęło powoli rozkwitać. Z panią Haliną prawie się już nie widywała, a po pewnym czasie Łucja i Grzegorz pobrali się i czekali na dziecko.
I tak to się skończyło, przyjacielu. Życie idzie dalej, nawet kiedy człowiekowi wydaje się, że już nigdy nie zrobi kroku naprzód. Czasem dopiero nowe spotkanie pomaga unieść stratę, której samemu nie dało się udźwignąć.
