Mężczyzna na pierwszej randce zamówił kolację za fortunę, a potem powiedział, że zapomniał portfela — zapłaciłam tylko za swoją kawę i wyszłam

Dziewczyna spokojnie płaci za kawę i wychodzi.

Mężczyzna na pierwszym spotkaniu zamówił dania za prawie tysiąc złotych, po czym bez cienia wstydu oznajmił, że zostawił portfel w domu. A ja zapłaciłam wyłącznie za swoje cappuccino i spokojnie opuściłam restaurację.

— Będziesz niedługo? Już siedzę przy stoliku i czekam.

Wiadomość przyszła pół godziny przed czasem. Stałam wtedy w przedpokoju przed lustrem i czytałam ją kilka razy. Marek miał trzydzieści lat. W profilu: IT, snowboard, dobre restauracje i drogie wino. Pisaliśmy ze sobą niemal dwa tygodnie, a on przez ten czas wielokrotnie sugerował, że potrafi traktować kobietę z klasą. Powtarzał, że na randkach nigdy nie liczy pieniędzy. Raz napisał nawet: „Kobieta obok mnie ma się czuć wyjątkowo”. Brzmiało przekonująco.

Poprawiłam włosy, wzięłam torebkę i głęboko odetchnęłam. Od rozwodu minął prawie rok, a to miała być moja pierwsza próba powrotu do randkowania. Przyjaciółka Kasia niemal wypchnęła mnie z mieszkania:

— Przestań się chować. Po prostu wyjdź, przewietrz głowę.

Więc się odważyłam.

— Nawet się nie martw, dziś wszystko jest po mojej stronie — powiedział, kiedy usiadłam.

Gdy weszłam, wstał na mój widok. Wysoki, szczupły, w jasnym swetrze. W dłoni trzymał najnowszy, bardzo drogi telefon, taki, jaki widywałam raczej u dyrektorów w pracy. Uśmiechnął się i elegancko odsunął mi krzesło.

— Magda? Miło wreszcie zobaczyć cię nie na zdjęciu. Na fotografiach jesteś piękna, ale na żywo jeszcze lepsza.

— Nie krępuj się, zamawiaj, na co masz ochotę. Tu naprawdę świetnie gotują.

— Wystarczy mi kawa. Zjadłam coś przed wyjściem.

Spojrzał na mnie z lekkim zdziwieniem.

— Serio? No dobrze. To ja zjem normalną kolację, bo dziś jestem okropnie głodny.

— Tatar z tuńczyka, risotto z borowikami, antrykot średnio wysmażony. Do mięsa sos truflowy. Jeszcze kieliszek dobrego czerwonego i sześć ostryg.

Kelnerka szybko zapisywała zamówienie, a ja mimowolnie liczyłam w głowie. Wychodziło prawie tysiąc złotych — i wszystko tylko dla niego. Ani razu nie zapytał, czy chcę czegoś spróbować razem albo się czymś podzielić.

— Dla mnie cappuccino, proszę — dodałam spokojnie.

Kelnerka odeszła, a Marek oparł się wygodnie i posłał mi ten idealny uśmiech, który ludzie zwykle ćwiczą do zdjęć w mediach społecznościowych.

— No to opowiadaj. Czym żyjesz?

Wzruszyłam lekko ramionami i objęłam dłońmi ciepłą filiżankę, którą właśnie postawiono przede mną.

— Pracuję w wydawnictwie. Głównie redaguję teksty. Nic szczególnie niezwykłego.

— Nie umniejszaj sobie — zaśmiał się. — Ludzie od książek zwykle są ciekawi i trochę tajemniczy.

Mówił lekko, pewnie, jak ktoś przyzwyczajony do tego, że od razu robi dobre wrażenie. Kiedy odpowiadałam na jego pytania, kelnerka zaczęła przynosić jedzenie. Najpierw ostrygi na lodzie, potem tatar, później kieliszek ciemnego, gęstego wina. Marek jadł z takim apetytem, jakby nie widział jedzenia od rana.

Coraz bardziej przeszkadzało mi jedno: właściwie wcale się mną nie interesował. Każdy temat po chwili wracał do niego. Jego wyjazdy, praca, znajomi, drogie kurorty, firmowe imprezy, samochody kolegów, restauracje, do których „zwykli ludzie bez kontaktów nie wchodzą”.

— W zeszłym miesiącu byłem w Zakopanem na nartach — opowiadał, wkładając do ust kawałek mięsa. — Potem może wyskoczę w Alpy. Kocham porządne trasy. A ty jeździsz?

— Nie.

— To trzeba będzie naprawić. Kobieta powinna dzielić pasje mężczyzny.

Ta fraza zabolała mnie nieprzyjemnie. Milczałam.

On mówił dalej, jakby nie zauważał, że odpowiadam coraz rzadziej. Czasem miałam wrażenie, że rozmówczyni wcale nie jest mu potrzebna. Potrzebował publiczności.

Kiedy przyniesiono antrykot, Marek uśmiechnął się z zadowoleniem.

— No, to już wygląda jak prawdziwa kolacja.

Odkroił kawałek, spróbował i przymknął oczy z zachwytu.

— Rewelacja. Chcesz?

— Nie, dziękuję.

— Za bardzo się krygujesz, Magda. Tak nie można.

Uśmiechnęłam się ledwo zauważalnie. Dziwnie było słyszeć coś takiego od człowieka, który przez cały wieczór nie zaoferował mi niczego naprawdę — poza ładnymi zdaniami.

Po mniej więcej czterdziestu minutach zadzwonił jego telefon. Marek zerknął na ekran i natychmiast zmienił wyraz twarzy.

— Przepraszam, ważny telefon z pracy.

Wstał i odszedł bliżej wyjścia na taras. Przez szklaną ściankę widziałam, jak żywo gestykuluje i się uśmiecha. Na służbową rozmowę wyglądało to bardzo słabo.

Piłam kawę i patrzyłam na wieczorne miasto. Przy sąsiednich stolikach siedziały pary. Ktoś się śmiał, ktoś fotografował talerz, ktoś milczał, ale nawet w tym milczeniu było czuć bliskość. A naprzeciw mnie siedział mężczyzna, który przez cały wieczór odgrywał człowieka sukcesu i hojności, jakby brał udział w castingu.

Marek wrócił po kilku minutach i od razu sięgnął po kieliszek.

— Wybacz. Beze mnie niczego tam normalnie nie załatwią.

— Rozumiem — odpowiedziałam równo.

— Dla mnie tiramisu — rzucił szybko do kelnerki. — I jeszcze espresso.

Dziewczyna zapisała i odeszła.

— Ty nic nie weźmiesz? — spytał, bardziej z obowiązku niż z troski.