— Nie.
— Szkoda. Mają świetny deser.
Spojrzałam na niego i po raz pierwszy tego wieczoru zrozumiałam zupełnie jasno: nie obchodzi go, czy jest mi przy nim dobrze. On zachwycał się wyłącznie sobą.
Kiedy Marek jadł tiramisu, dyskretnie zerknęłam na zegarek. Prawie dwie godziny rozmowy, po której czułam nie zaciekawienie, lecz zmęczenie.
W końcu kelnerka przyniosła rachunek w czarnej okładce i położyła go na brzegu stolika.
Marek nie otworzył jej od razu. Wciąż opowiadał o byłym koledze, który kupił apartament w Dubaju. Dopiero po chwili niedbale sięgnął po rachunek, zajrzał do środka… i nagle zamilkł.
Przez kilka sekund jego twarz była nieruchoma.
— Cholera… — mruknął cicho i zaczął klepać się po kieszeniach.
Patrzyłam bez słowa.
Sprawdził dżinsy, kurtkę na sąsiednim krześle, potem znów kieszenie.
— Głupio wyszło…
— Co się stało? — zapytałam spokojnie.
Marek uśmiechnął się sztywno.
— Chyba zostawiłem portfel w domu.
Nie powiedziałam nic.
— Słuchaj, naprawdę pierwszy raz mi się coś takiego zdarza — dodał pośpiesznie. — Zwykle wszystko mam przy sobie. Pewnie jak się przebierałem, wyjąłem.
Zaśmiał się nerwowo i przesunął okładkę z rachunkiem w moją stronę.
— Możesz teraz zapłacić? Oddam ci od razu, jak tylko dojadę do domu.
Spojrzałam na kwotę. Prawie tysiąc sto złotych.
Przez moment miałam wrażenie, że to jakiś żart.
— Proponujesz mi teraz, żebym zapłaciła za twoją kolację?
— Nie dramatyzuj — machnął ręką. — Zwykła techniczna wpadka.
— Techniczna wpadka?
— Magda, jesteśmy dorośli. Takie rzeczy się zdarzają.
Powoli zamknęłam okładkę.
— Masz przy sobie telefon.
— Tak, ale aplikacja banku z jakiegoś powodu się nie otwiera. Już próbowałem.
Pokazał mi ekran. Dosłownie na sekundę. Zbyt szybko.
I wtedy wszystko ułożyło się w jedną całość. Za drogie zamówienie. Zbyt głośne deklaracje. Zbyt pewny, wyuczony sposób bycia.
Wyglądało na to, że to nie była jego pierwsza taka sytuacja.
Spokojnie wyjęłam portfel i odliczyłam pieniądze.
— To za moją kawę.
Marek zamrugał.
— Jak to?
Położyłam banknoty obok rachunku i wstałam.
— Dokładnie tak.
— Czekaj. Ty mówisz poważnie?
— Całkowicie.
Po raz pierwszy z jego twarzy zniknął samozadowolony uśmiech.
— To, szczerze mówiąc, bardzo nieładne.
Spojrzałam na niego ze szczerym zdziwieniem.
Zniżył głos:
— Zachowujesz się małostkowo.
— Nie, Marku. Małostkowe jest robienie przedstawienia dla darmowej kolacji.
Przy sąsiednim stoliku ktoś odwrócił głowę. Marek wyraźnie się spiął.
— Źle to zrozumiałaś.
— Być może. Ale nie mam ochoty dalej tego sprawdzać.
Wzięłam torebkę i ruszyłam do wyjścia. Za plecami usłyszałam zirytowane:
— Normalna dziewczyna by tak nie zrobiła!
Zatrzymałam się na sekundę, odwróciłam i spokojnie powiedziałam:
— Normalny mężczyzna też nie.
Potem wyszłam na ulicę.
Wieczorne powietrze było chłodne i dziwnie świeże. Szłam powoli wzdłuż oświetlonej ulicy i czułam nie żal, tylko ulgę. Jakbym właśnie wyszła z dusznego pokoju, w którym od dawna nie było czym oddychać.
Telefon zawibrował niemal od razu.
Marek.
Nie odebrałam.
Po minucie przyszła wiadomość:
„Zrobiłaś ze mnie idiotę”.
Potem kolejna:
„Naprawdę miałem oddać pieniądze”.
I trzecia:
„Mogłaś wejść w sytuację”.
Bez słowa schowałam telefon do torebki i szłam dalej, słuchając szumu wieczornego miasta.
W domu przywitała mnie cisza. Ta znajoma, gęsta cisza mieszkania, w którym po rozwodzie każdy dźwięk wydaje się zbyt głośny. Zdjęłam buty, odłożyłam torebkę na szafkę i zmęczona oparłam się o ścianę.
Telefon znów zawibrował.
„Mogłaś chociaż zachować się po ludzku”.
Krótko parsknęłam i wyciszyłam dźwięk.
Nie czułam żalu ani potrzeby tłumaczenia się. Było we mnie tylko zmęczenie i lekkie rozczarowanie — bardziej sobą niż nim. Z Markiem wszystko stało się jasne jeszcze w restauracji. Ale własna łatwowierność nieprzyjemnie drapała mnie od środka.
Poszłam do kuchni, włączyłam czajnik i spojrzałam przez okno. Miasto za szybą żyło zwyczajnie: pojedyncze samochody, światła witryn, ludzie z torbami, późni przechodnie. Ktoś wracał po udanym wieczorze. Ktoś się kłócił. Ktoś się zakochiwał. A ja stałam w kuchni i myślałam, jak łatwo niektórzy zakładają piękne maski.
Marek przecież wcale nie wyglądał jak człowiek bez pieniędzy. Drogi telefon, markowy zegarek, pewne opowieści o wyjazdach, restauracjach i znajomych. Ale im dłużej przewijałam w głowie ten wieczór, tym wyraźniej widziałam: za tym obrazkiem była pustka. Tylko pragnienie, by wyglądać na kogoś ważnego.
Czajnik kliknął.
Nalałam herbatę i już chciałam przejść do pokoju, kiedy ekran telefonu znów się rozświetlił.
Tym razem wiadomość była dłuższa.
„Tak naprawdę zapłaciłbym za wszystko sam, gdybyś nie urządziła tej sceny. Po prostu przelew mi się opóźnił. Za to ty od razu pokazałaś prawdziwą twarz”.
Przeczytałam tekst dwa razy.
Potem powoli usiadłam przy stole.
No właśnie.
Ani przeprosin. Ani zakłopotania. Ani wdzięczności za to, że nie zrobiłam mu głośnej awantury w restauracji. Tylko próba zrobienia ze mnie winnej.
To mnie rozłościło.
Nie gwałtownie. Chłodno i ostatecznie.
