Była teściowa niespodziewanie wpadła w odwiedziny — a my już się rozwiedliśmy i nie powiedzieliśmy jej o tym!

— Wyobraź sobie, Maria Zofiówna nawet nie zdaje sobie sprawy, że rozstaliśmy się z Michałem, westchnęła Natalia. A teraz właśnie zmierza tutaj.

Odłożyła telefon i nerwowo spojrzała na przyjaciółkę.

— Żartujesz?! — zawołała Galina. — Prosto tutaj? Do tego pokoju?

— Właśnie o to chodzi, — Natalia zacisnęła wargi. — Jest pewna, że wciąż jesteśmy razem. Mówiła, że tęskni za wnukami.

— A ty się tak denerwujesz? — Galina wzruszyła ramionami. — Co ona teraz może? Nie bój się.

— Łatwo ci mówić. Nie znasz jej. To poważna kobieta. A powiązania… nawet sobie nie wyobrażasz! Pomyśli, że celowo coś ukrywam. Jeszcze wymyśli, nie wiadomo co. Zaczną się intrygi.

— A wy w ogóle nie rozmawiałyście przez cały ten czas? — zdziwiła się Galina.

— Byłyśmy pokłócone. Kiedy dwa lata temu ostatni raz przyjechała z Gdańska, posprzeczałyśmy się.

— Z powodu Michała?

— Nie tylko, — machnęła ręką Natalia. — Wszystko razem. Nic jej się u nas nie podobało. Ani jak ją przywitaliśmy, ani jak wychowujemy dzieci, ani jak… w skrócie, cała lista.

— I co dalej?

— Co „i co dalej”? — Natalia uniosła brew. — Ona coś powiedziała, ja odpowiedziałam. Słowo za słowo i poszło. Maria Zofiówna oznajmiła, że nie chce mnie znać i wyjechała. Od tego czasu kontaktowała się tylko z Michałem.

— A on?

— A co on? Tylko mu na rękę. Dodatkowy powód, żeby mnie obwiniać. Powiedział, że skoro nie szanuję jego matki, to znaczy, że i jego nie kocham. Stąd problemy w pracy. Zniknął. Tydzień ani widu, ani słychu. Potem zadzwonił, że ma inną i musimy się rozstać.

— Czyli Michał nie powiedział matce o rozwodzie — zastanowiła się Galina.

— Wygląda na to. I nie wspomniał, że zabrał połowę mieszkania. I że teraz z dwójką dzieci, kotem i psem mieszkasz w wynajmowanym pokoju?

— Dokładnie. Myśli, że wszystko po staremu. Powiedziała, że w Warszawie ma pilne sprawy i tydzień spędzi u nas.

— Gdzie u was?

— Tutaj, — Natalia objęła wzrokiem pokój.

Nagle ktoś zapukał do drzwi.

— To ona, — szepnęła Natalia. — Co robić? Jak wytłumaczyć?

— Mów prawdę.

— Znów zacznie krzyczeć. Boję się. Może nie otwierać?

— Nie otworzysz — gorzej będzie. Wtedy na pewno podejrzana coś.

Drzwi zapukały ponownie.

— Otwieraj, — stanowczo powiedziała Galina. — I nie drżyj. Nie jesteś winna. Jestem obok.

Natalia otworzyła drzwi.

— Dzień dobry, Mario Zofiówno, — powiedziała cicho.

— Co tak długo? — groźnie zapytała Maria Zofiówna, wnosząc do mieszkania dwie walizki. — Kogo ukrywałaś?

— Nikogo nie ukrywałam, — odpowiedziała Natalia. — Rozmawiałyśmy z przyjaciółką.

— Z jaką przyjaciółką?

Z przedpokoju wyszła Galina.

— Dzień dobry, — skinęła głową. — Jestem Galina. Przyjaciółka Natalii.

Maria Zofiówna spojrzała na nią z pogardą.

— Michał w pracy? — zapytała Natalię.

— Chyba tak, — odpowiedziała.

— Jak to „chyba”? Męża nie wiesz, gdzie jest?

Natalia wzruszyła ramionami z zakłopotaniem.

— On nie jest jej mężem! — odważnie rzuciła Galina.

Maria Zofiówna powoli obróciła się w jej stronę.

— Jak to?

— Tak jest, — odpowiedziała dumnie Galina.

«Fajnie byłoby tak powiedzieć własnej teściowej», pomyślała. «Szkoda, że się nie zdarzyło. Przynajmniej teraz mogę się odegrać».

— Natalia i wasz syn rozstali się rok temu, — złośliwie dodała Galina. — A dwupokojowe mieszkanie, które kupili w małżeństwie, trzeba było podzielić. Michał sprzedał swoją połowę. Natalia z dwójką dzieci, kotem i psem skończyła w wynajmowanym pokoju. Jeszcze pytania?

Maria Zofiówna wpatrzyła się w Natalię.

— To prawda?

— Prawda, — kiwnęła głową. — Rozstaliśmy się jesienią.

— Nie o tym mówię. Mieszkanie zabrał?

— Tak. Miał prawo według prawa. Mieszkanie było wspólne. Tym bardziej, że teraz ma nową żonę.

— Nową żonę? — powtórzyła Maria Zofiówna.

— Michał mówi, że spodziewają się dziecka. Prosił, by nie naciskać z alimentami. Obiecał, że potem wszystko odda. Ma trudności w pracy.

— A ty mu uwierzyłaś, — prychnęła Galina. — Naiwna. Michał nic nie zwróci. W pracy ma się dobrze. Dziecka nie spodziewają się. Ta „żona” to tak naprawdę partnerka. O dziecku mówi, żeby cię wzruszyć.

— Dlaczego nie powiedział mi o rozwodzie? — zamyśliła się Maria Zofiówna.

— Może nie chciał martwić? — niepewnie zasugerowała Natalia.

— Możliwe, — zgodziła się. — Możliwe.

W rzeczywistości Michał milczał o rozwodzie nie z szlachetności.

«Niech myśli, że wciąż jesteśmy razem, — myślał. — Tak wygodniej. Matka Natalii mnie nienawidzi, ale wnuki uwielbia. Przez nie wywalczy mieszkanie».

Raz w miesiącu, dzwoniąc do matki, Michał narzekał, że w dwupokojowym mieszkaniu jest ciasno. Wysyłał zdjęcia dzieci, wiedząc, jak bardzo tęskni. Mówił, że wszystko dobrze, ale do szczęścia brakuje przestronnego mieszkania.

— Starsza niedługo pójdzie do szkoły, — westchnął, — a stołu nawet postawić nie ma gdzie. Chcielibyśmy większe mieszkanie, ale brak pieniędzy. Pensja mała, kredytów nie dają. Dziewczynki nawet pisały listy do Świętego Mikołaja, prosiły o mieszkanie przy stacji metra. Śmieszne. Często o to pytają. Jak tam babcia? Ale damy radę. W ostateczności córka będzie odrabiać lekcje w kuchni.