— Wyobraź sobie, Maria Zofiówna nawet nie zdaje sobie sprawy, że rozstaliśmy się z Michałem, westchnęła Natalia. A teraz właśnie zmierza tutaj.
Odłożyła telefon i nerwowo spojrzała na przyjaciółkę.
— Żartujesz?! — zawołała Galina. — Prosto tutaj? Do tego pokoju?
— Właśnie o to chodzi, — Natalia zacisnęła wargi. — Jest pewna, że wciąż jesteśmy razem. Mówiła, że tęskni za wnukami.
— A ty się tak denerwujesz? — Galina wzruszyła ramionami. — Co ona teraz może? Nie bój się.
— Łatwo ci mówić. Nie znasz jej. To poważna kobieta. A powiązania… nawet sobie nie wyobrażasz! Pomyśli, że celowo coś ukrywam. Jeszcze wymyśli, nie wiadomo co. Zaczną się intrygi.
— A wy w ogóle nie rozmawiałyście przez cały ten czas? — zdziwiła się Galina.
— Byłyśmy pokłócone. Kiedy dwa lata temu ostatni raz przyjechała z Gdańska, posprzeczałyśmy się.
— Z powodu Michała?
— Nie tylko, — machnęła ręką Natalia. — Wszystko razem. Nic jej się u nas nie podobało. Ani jak ją przywitaliśmy, ani jak wychowujemy dzieci, ani jak… w skrócie, cała lista.
— I co dalej?
— Co „i co dalej”? — Natalia uniosła brew. — Ona coś powiedziała, ja odpowiedziałam. Słowo za słowo i poszło. Maria Zofiówna oznajmiła, że nie chce mnie znać i wyjechała. Od tego czasu kontaktowała się tylko z Michałem.
— A on?
— A co on? Tylko mu na rękę. Dodatkowy powód, żeby mnie obwiniać. Powiedział, że skoro nie szanuję jego matki, to znaczy, że i jego nie kocham. Stąd problemy w pracy. Zniknął. Tydzień ani widu, ani słychu. Potem zadzwonił, że ma inną i musimy się rozstać.
— Czyli Michał nie powiedział matce o rozwodzie — zastanowiła się Galina.
— Wygląda na to. I nie wspomniał, że zabrał połowę mieszkania. I że teraz z dwójką dzieci, kotem i psem mieszkasz w wynajmowanym pokoju?
— Dokładnie. Myśli, że wszystko po staremu. Powiedziała, że w Warszawie ma pilne sprawy i tydzień spędzi u nas.
— Gdzie u was?
— Tutaj, — Natalia objęła wzrokiem pokój.
Nagle ktoś zapukał do drzwi.
— To ona, — szepnęła Natalia. — Co robić? Jak wytłumaczyć?
— Mów prawdę.
— Znów zacznie krzyczeć. Boję się. Może nie otwierać?
— Nie otworzysz — gorzej będzie. Wtedy na pewno podejrzana coś.
Drzwi zapukały ponownie.
— Otwieraj, — stanowczo powiedziała Galina. — I nie drżyj. Nie jesteś winna. Jestem obok.
Natalia otworzyła drzwi.
— Dzień dobry, Mario Zofiówno, — powiedziała cicho.
— Co tak długo? — groźnie zapytała Maria Zofiówna, wnosząc do mieszkania dwie walizki. — Kogo ukrywałaś?
— Nikogo nie ukrywałam, — odpowiedziała Natalia. — Rozmawiałyśmy z przyjaciółką.
— Z jaką przyjaciółką?
Z przedpokoju wyszła Galina.
— Dzień dobry, — skinęła głową. — Jestem Galina. Przyjaciółka Natalii.
Maria Zofiówna spojrzała na nią z pogardą.
— Michał w pracy? — zapytała Natalię.
— Chyba tak, — odpowiedziała.
— Jak to „chyba”? Męża nie wiesz, gdzie jest?
Natalia wzruszyła ramionami z zakłopotaniem.
— On nie jest jej mężem! — odważnie rzuciła Galina.
Maria Zofiówna powoli obróciła się w jej stronę.
— Jak to?
— Tak jest, — odpowiedziała dumnie Galina.
«Fajnie byłoby tak powiedzieć własnej teściowej», pomyślała. «Szkoda, że się nie zdarzyło. Przynajmniej teraz mogę się odegrać».
— Natalia i wasz syn rozstali się rok temu, — złośliwie dodała Galina. — A dwupokojowe mieszkanie, które kupili w małżeństwie, trzeba było podzielić. Michał sprzedał swoją połowę. Natalia z dwójką dzieci, kotem i psem skończyła w wynajmowanym pokoju. Jeszcze pytania?
Maria Zofiówna wpatrzyła się w Natalię.
— To prawda?
— Prawda, — kiwnęła głową. — Rozstaliśmy się jesienią.
— Nie o tym mówię. Mieszkanie zabrał?
— Tak. Miał prawo według prawa. Mieszkanie było wspólne. Tym bardziej, że teraz ma nową żonę.
— Nową żonę? — powtórzyła Maria Zofiówna.
— Michał mówi, że spodziewają się dziecka. Prosił, by nie naciskać z alimentami. Obiecał, że potem wszystko odda. Ma trudności w pracy.
— A ty mu uwierzyłaś, — prychnęła Galina. — Naiwna. Michał nic nie zwróci. W pracy ma się dobrze. Dziecka nie spodziewają się. Ta „żona” to tak naprawdę partnerka. O dziecku mówi, żeby cię wzruszyć.
— Dlaczego nie powiedział mi o rozwodzie? — zamyśliła się Maria Zofiówna.
— Może nie chciał martwić? — niepewnie zasugerowała Natalia.
— Możliwe, — zgodziła się. — Możliwe.
W rzeczywistości Michał milczał o rozwodzie nie z szlachetności.
«Niech myśli, że wciąż jesteśmy razem, — myślał. — Tak wygodniej. Matka Natalii mnie nienawidzi, ale wnuki uwielbia. Przez nie wywalczy mieszkanie».
Raz w miesiącu, dzwoniąc do matki, Michał narzekał, że w dwupokojowym mieszkaniu jest ciasno. Wysyłał zdjęcia dzieci, wiedząc, jak bardzo tęskni. Mówił, że wszystko dobrze, ale do szczęścia brakuje przestronnego mieszkania.
— Starsza niedługo pójdzie do szkoły, — westchnął, — a stołu nawet postawić nie ma gdzie. Chcielibyśmy większe mieszkanie, ale brak pieniędzy. Pensja mała, kredytów nie dają. Dziewczynki nawet pisały listy do Świętego Mikołaja, prosiły o mieszkanie przy stacji metra. Śmieszne. Często o to pytają. Jak tam babcia? Ale damy radę. W ostateczności córka będzie odrabiać lekcje w kuchni.