Michał wiedział, co robi. Był pewny, że matka nie wytrzyma.
«Znajdzie sposób, — myślał. — Rozwiąże mój problem mieszkaniowy. A żeby było łatwiej, podpowiem wariant».
Oczywiście, kontynuował, można było sprzedać twoją działkę w Repcinie. Za te pieniądze kupić czteropokojowe mieszkanie w Warszawie, przy metrze Ogród Botaniczny. Sprawdzałem ceny, wystarczy. Wtedy każda córka miałaby swój pokój. Ale nie nalegam, mamo. Tak kochasz swoją działkę…
I oto teraz, przyjechawszy z Gdańska, Maria Zofiówna poznała prawdę.
— Rozumiem, — powiedziała. — A dzieci gdzie?
— W przedszkolu.
— Gdzie pracujesz?
— Zdalnie.
— A sąsiedzi?
— Jedna kobieta. Dobra. Nawet nie przeszkadza, że mamy kota i psa. Też niedawno rozwiedziona. Teraz w pracy.
— Dobra, mówisz, — uśmiechnęła się Maria Zofiówna. — No dobrze, pójdę.
Wyszła.
— Udało się, — odetchnęła z ulgą Natalia, zamykając drzwi. — Bałam się, że będzie krzyczeć.
Minęły dwa miesiące.
«Dawno nie dzwoniłem do mamy, — pomyślał Michał. — Trzeba przypomnieć o moich problemach».
— Mamo, cześć. Jak się masz? Wszystko dobrze? Cieszę się. A u nas? Jak zwykle. W czwórkę w dwupokojowym mieszkaniu. A tak przy okazji, pamiętasz pomysł z działką? Może rzeczywiście sprzedać?
— Co znaczy „nie ma działki”? — Mamo! Jak to nie ma? Spaliła się? Nie? Dzięki Bogu. A co wtedy? Już sprzedałaś? Pieniądze wydałaś? Na co? Mieszkanie kupiłaś? Czteropokojowe? Komu? Dzieciom? Jakim dzieciom? Moim? Przecież są małe! Można? Po co to zrobiłaś?
— Dlaczego mnie nie skonsultowałaś? Tak, prosiłem. Tak, mówiłem, że dzieci potrzebują pokoju. Ale mogłaś zadzwonić! Kupić na mnie, a nie na nie. Nie zadzwoniłaś, bo mnie nie było, gdy przyjeżdżałaś? A kiedy przyjeżdżałaś? A mieszkanie gdzie? Przy metrze Aleksiejewska? Mamo, zrobiło mi się ciemno przed oczami… Koniec. Emocje. Dziękuję bardzo.
Następnego dnia Michał przyszedł do Natalii do nowego mieszkania.
Przez dwadzieścia minut milczał, przemierzając pokoje i wszystko oglądając.
«To wszystko mogło być moje, — kipiał. — Gdyby nie podła Natalia. Jak zdobyła moje zaufanie? Dobrze, jeszcze nie koniec. Ożenię się z nią ponownie, a potem wyrzucę. Niech mieszka w swoim pokoiku».
— Teraz, Natalio, — oznajmił poważnie, — po tym wszystkim musimy być razem. Widzę, że mama ci wybaczyła. W przeciwnym razie nie kupiłaby tego mieszkania.
— Kupiła je nie dla nas.
— Jak to nie dla nas? Dla kogo?
— Dla naszych dzieci.

— To jedno i to samo. I musisz zostać moją żoną.
— Muszę?
Michał spojrzał surowo.
— Chyba nie rozumiesz, — powiedział. — Nie pytam. Stawiam przed faktem. Pozazawód o 10:00 w naszym Urzędzie Stanu Cywilnego. Przy lampie po prawej. Pamiętasz?
— Pamiętam. Tak się nie zapomina.
— I nie spóźnij się. Wiesz, że tego nie znoszę.
— Nie spóźnię się, — odpowiedziała Natalia.
Oczywiście, następnego dnia nie przyszła. Michał wściekł się. Zadzwonił. Natalia powiedziała, że zapomniała. Przełożyli na jutro. Ale i jutro jej nie było.

— Jak to, Natalio? — wrzeszczał w słuchawkę. — Znowu?
— Przepraszam, — odpowiadała. — Znowu zapomniałam.
Przełożyli na kolejny tydzień. I znowu Natalia nie przyszła. Michał nie poddawał się.
Minęło pół roku, a on wciąż miał nadzieję. Wyznaczano nowe terminy i były przekładane. Za każdym razem przychodził punktualnie.
Pracownicy USC szeptem podziwiali:
— Oto miłość! I w deszcz, i w śnieg stoi. Pamiętacie huragan? Drzewa przewracało, a on tutaj! Jak przestanie przychodzić, postawmy pomnik. Symbol męskiej wierności!
Była teściowa niespodziewanie wpadła w odwiedziny — a my już się rozwiedliśmy i nie powiedzieliśmy jej o tym!