Podbiegała do mnie i przytulała się:
— Tato, pobawisz się ze mną?
Głaskałem ją po głowie i myślałem tylko jedno: jesteś mi obca.
Tydzień temu umówiłem się do psychologa — właśnie do Pawła Siergiejewicza, którego polecił mi znajomy.
Opowiedziałem mu wszystko. Pokazałem wyniki testu.
Słuchał w milczeniu. A kiedy skończyłem, zapytał:
— Co pan teraz czuje wobec dziecka?
Zamyśliłem się.
— Nie wiem. Kiedyś ją kochałem. A teraz… patrzę na nią i widzę zdradę żony.
— Myśli pan, że będzie jeszcze kiedyś potrafił ją pokochać?
— Nie wiem.
Paweł Siergiejewicz pochylił się lekko do przodu i powiedział:
— Dmitrij, powiem panu wprost. Nie ma pan obowiązku wychowywać cudzego dziecka.
Zamarłem.
Kontynuował:

— Został pan oszukany. Przez osiem lat wykorzystywano pana jako ojca dla dziecka, które biologicznie nie jest pana. Ma pan pełne prawo odejść.
— Ale Katia przecież niczemu nie zawiniła.
— To prawda. Ale to nie czyni jej pańskim obowiązkiem. Ma biologicznego ojca. Niech pańska żona go znajdzie. To on powinien płacić alimenty i ponosić odpowiedzialność.
— A jeśli go nie znajdzie?
— To jej problem. Nie pański.
Milczałem, próbując zrozumieć to, co słyszę.
Psycholog mówił dalej:
— Jeśli pan zostanie, każdego dnia będzie pan patrzył na to dziecko i przypominał sobie zdradę oraz kłamstwa. Czy będzie pan potrafił naprawdę ją kochać, wiedząc, że nie jest pana córką?
— Raczej nie.
— A dzieci wyczuwają wszystko. Katia będzie dorastała z poczuciem odrzucenia. To trauma na całe życie.
Po chwili dodał:
— Lepiej odejść uczciwie, niż zostać i niszczyć psychikę dziecka chłodem oraz udawaną miłością.
Moja decyzja
Kiedy wyszedłem od psychologa, przez całą drogę do domu myślałem wyłącznie o tym.
Przez osiem lat byłem dla Katii ojcem. Odprowadzałem ją do przedszkola, potem do szkoły i na zajęcia dodatkowe. Czytałem jej bajki przed snem. Leczyłem, gdy chorowała. Pocieszałem, kiedy płakała.
Ale nie była moją córką. Przez cały ten czas wychowywałem cudze dziecko, a moja żona milczała.
Tego samego wieczoru powiedziałem Oksanie:
— Odchodzę.
Natychmiast wybuchnęła płaczem.

— Dokąd? Dlaczego?
— Bo już nie mogę. Nie mogę żyć z kobietą, która okłamywała mnie przez osiem lat. Nie mogę dalej wychowywać dziecka, które nie jest moje.
— Ale przecież ją kochałeś!
— Kochałem. Dopóki byłem przekonany, że jest moją córką. Teraz patrzę na nią i widzę twoją zdradę.
Oksana upadła przede mną na kolana.
— Nie odchodź! Dla Katii! Ona uważa cię za swojego ojca!
Spojrzałem na nią i odpowiedziałem:
— Być może nadszedł czas, by dowiedziała się, kto jest jej prawdziwym ojcem.
Odszedłem. Wynająłem małą kawalerkę. Złożyłem pozew rozwodowy i sądownie podważyłem ojcostwo.
Sąd przyznał mi rację. Moje ojcostwo zostało unieważnione.
Dlaczego nie żałuję swojej decyzji
Minęło już pół roku. Oksana próbuje znaleźć biologicznego ojca Katii. Bez skutku — impreza firmowa odbyła się dziewięć lat temu, a ona podobno nawet nie pamięta, kim był tamten mężczyzna.
Katia wie już, że nie jestem jej biologicznym ojcem. Oksana, jak twierdzi, powiedziała jej „prawdę” — że odszedłem, bo przestałem je kochać.
To trudne. Czasami Katia dzwoni i płacząc pyta:
— Tato, dlaczego nas zostawiłeś?
I nie wiem, co odpowiedzieć. Powiedzieć jej, że nie jest moją córką? Że jej matka mnie zdradziła?
Milczę. I po prostu odkładam telefon.
Przyjaciółki Oksany wysyłają mi pełne złości wiadomości: „Zostawiłeś dziecko. Jakim jesteś po tym mężczyzną?”
Ale wiem jedno: nikogo nie zostawiłem. Po prostu przestałem wychowywać cudze dziecko, które zostało mi narzucone przez oszustwo.

Paweł Siergiejewicz miał rację. Lepiej odejść uczciwie, niż zostać i niszczyć dziecku psychikę fałszywą miłością.
Mężczyźni, czy potrafilibyście wybaczyć żonie i dalej wychowywać dziecko, gdybyście dowiedzieli się, że nie jest wasze? Czy to zdrada, której nie da się przeżyć?
Kobiety, wyjaśnijcie: jak można przez osiem lat ukrywać przed mężem, że dziecko może nie być jego? Naprawdę wierzyłyście, że nigdy się nie dowie?
Mężczyźni, którzy zostaliby z cudzym dzieckiem „dla jego dobra” — dlaczego uważacie, że to właściwe?
A kobiety — gdyby wasz mąż przyprowadził do domu cudze dziecko i przez osiem lat przekonywał was, że jest waszym wspólnym, potrafiłybyście wybaczyć i żyć dalej tak, jakby nic się nie wydarzyło?
