Anna stała nieruchomo przy kuchennym stole i nie potrafiła oderwać wzroku od maleńkiej plastikowej opaski zapiętej na rączce dziecka. Żarówka pod sufitem lekko kołysała się od przeciągu, a cisza w domu była tak gęsta, że dało się usłyszeć nawet ciężki oddech Piotra.
Kobieta jeszcze raz pochyliła się nad napisem — i poczuła, jak lodowaty chłód rozlewa się po całym ciele.
— Nie… to niemożliwe… — wyszeptała prawie bez głosu.
Piotr zmarszczył brwi.
— Co tam jest?
Anna powoli podniosła na męża przerażone oczy.
— Imię matki… tu wpisano imię mojej siostry.
Mężczyzna znieruchomiał.
— Której siostry?
— Kasi…
W kuchni nagle zrobiło się ciasno, duszno, jakby zabrakło powietrza. Piotr doskonale pamiętał to imię. Katarzyna była młodszą siostrą Anny. Trzy lata wcześniej zniknęła bez śladu w okolicznościach, których nikt nigdy nie umiał wyjaśnić. Szukała jej cała wieś: przyjeżdżała policja, wypytywano sąsiadów, przeczesywano las i brzeg rzeki. Ale dziewczyna przepadła tak, jakby rozpłynęła się w powietrzu.
Dopiero po miesiącu znaleziono przy wodzie jej kurtkę.
Wtedy wszyscy uznali, że Kasia utonęła.
Anna ciężko osunęła się na krzesło.
— Tu jest data urodzenia… dzisiejsza… — powiedziała drżącym głosem. — Ale przecież to nie może być prawda. Kasia zaginęła trzy lata temu…
Dziecko cicho zapłakało. Piotr ostrożnie wziął je na ręce i zaczął delikatnie kołysać.
— Może to tylko zbieżność nazwisk?
Anna gwałtownie pokręciła głową.
— Nie. Tu jest napisane całe imię i nazwisko: „Katarzyna Malinowska”. To ona.
Nagle za oknem z trzaskiem uderzyła furtka. Oboje drgnęli.
Piotr szybko podszedł do okna i wyjrzał na podwórze.
Nie było nikogo.
Tylko wiatr szarpał gałęziami starej jabłoni.
— Bardzo mi się to nie podoba — mruknął cicho. — Ktoś nie zostawił dziecka na cmentarzu przypadkiem.
Anna milczała. W jej pamięci zaczęły wracać obrazy sprzed trzech lat. Wtedy Kasia była zupełnie inna — roześmiana, żywa, głośna. Mężczyźni we wsi dosłownie tracili dla niej głowę. Ale pewnego późnego wieczoru przyszła do siostry cała zapłakana i powiedziała coś, czego Anna nigdy potem nie umiała zapomnieć:
„Gdyby coś mi się stało — nie ufaj nikomu”.
Wtedy Anna uznała, że siostra po prostu pokłóciła się z kolejnym adoratorem.
Tydzień później Kasia zniknęła.
Niemowlę znów cicho zakwiliło. Anna ostrożnie przytuliła je do siebie. Serce ścisnęło jej się boleśnie. Chłopiec patrzył jej prosto w oczy — uważnie, poważnie, jakby rozumiał wszystko, co działo się wokół.
— On jest do niej taki podobny… — wyszeptała.
Piotr wypuścił powietrze z płuc.
— Musimy zadzwonić na policję.
Ale Anna nagle odpowiedziała ostro:
— Nie!
Mąż spojrzał na nią z zaskoczeniem.
— Dlaczego?
Zawahała się.
— Bo… jeżeli Kasia żyje… może właśnie ci ludzie, których się bała, próbują ją znaleźć.
W tej samej chwili ktoś mocno zapukał do drzwi.
Trzy ciężkie uderzenia.
Anna krzyknęła.
Piotr powoli ruszył w stronę wejścia.
Pukanie powtórzyło się.
A potem zza drzwi odezwał się ochrypły męski głos:
— Otwierać. Przyszliśmy po dziecko…
Rozdział 2. Ci, którzy przyszli nocą
W domu zawisła ciężka, przygniatająca cisza.
Piotr stał przy drzwiach i nie odważył się nawet dotknąć klamki. Anna jeszcze mocniej przycisnęła niemowlę do piersi, jakby czuła, że jeśli je odda, wydarzy się coś strasznego.
Pukanie zabrzmiało ponownie.
Tym razem wolniej.
Ciężej.
— Otwórzcie po dobroci — znów odezwał się chrapliwy głos. — Wiemy, że dziecko jest u was.
Piotr jednym ruchem zgasił światło w kuchni. Dom natychmiast zapadł w półmrok. Tylko mała lampka przy świętym obrazku w rogu słabo migotała czerwonawym płomykiem.
— Cicho… — szepnął.
Anna niemal przestała oddychać.
Na zewnątrz rozległy się kroki. Ktoś wolno przesuwał się wzdłuż okien. Deski ganku skrzypiały pod czyimś ciężarem. Potem człowiek zatrzymał się tuż przy kuchennej szybie.
Piotr ostrożnie odsunął skrawek firanki — i poczuł zimny dreszcz na plecach.
Na podwórzu stali dwaj mężczyźni w ciemnych ubraniach. Jeden był wysoki i chudy, drugi krępy, z czapką nasuniętą prawie na oczy. Twarzy nie dało się rozpoznać w ciemności.
— Kto to jest?.. — spytała Anna ledwie słyszalnie.
Piotr pokręcił głową.
Ale nagle jego spojrzenie się zmieniło.
— Poczekaj…
— Co?
— Chyba znam jednego z nich.
Anna pobladła.
— Którego?
Piotr z trudem przełknął ślinę.
— Tego wysokiego… To chyba Marek.
To imię zabrzmiało jak uderzenie.
Marek Zieliński był kiedyś dzielnicowym. To on trzy lata temu prowadził sprawę zaginięcia Kasi. Wtedy ludzie we wsi uważali go za porządnego człowieka. Potem jednak nagle odszedł ze służby i przepadł.
Z podwórza znów dobiegł głos:
— Macie minutę. Potem wejdziemy sami.
Anna nerwowo kołysała dziecko. Chłopiec nagle ucichł i spojrzał prosto w stronę drzwi. Jego drobne paluszki zacisnęły się mocniej na rękawie jej swetra.
— Piotr… ja się boję…
Mężczyzna szybko podszedł do szafy i wyjął starą strzelbę myśliwską.
— Jeśli spróbują wejść, będziemy się bronić.
— Zwariowałeś?!
— A co mam zrobić? Oddać im dziecko?!
W tej chwili coś z hukiem uderzyło w ścianę domu za oknem. Anna krzyknęła.
Niemowlę rozpłakało się głośniej.
I nagle na podwórzu rozległ się odgłos silnika.
Reflektory przecięły ciemność.
Mężczyźni stojący pod oknem gwałtownie się odwrócili.
Pod dom podjechał stary szary polonez.
Drzwi auta otworzyły się i wysiadła z niego kobieta w długim ciemnym płaszczu. Na głowie miała chustkę mokrą od deszczu.
Anna zamarła.
Serce zaczęło walić jej jak oszalałe.
Kobieta uniosła głowę.
Piotr upuścił strzelbę.
— Boże… — wydusił.
To była Kasia.
Żywa.
Ale wyglądała przerażająco.
Wychudzona twarz, zapadnięte policzki, zgaszone oczy. Przez te lata postarzała się jakby o dekadę. Pod lewym okiem ciemniała stara blizna.
Mężczyźni na podwórzu od razu się cofnęli.
Kasia powoli podeszła do okna.
— Aniu… — powiedziała zachrypniętym głosem. — Nie oddawaj im mojego syna…
Annie ugięły się kolana.
— Kasia?.. To naprawdę ty?..
Ale siostra nagle obejrzała się z przerażeniem.
Z ciemnej drogi prowadzącej od cmentarza wyłoniły się jeszcze dwa samochody.
Wtedy Kasia krzyknęła tak rozpaczliwie, że krew zastygła im w żyłach:
— Znaleźli mnie! Uciekajcie natychmiast!
Rozdział 3. Tajemnica ukryta przez trzy lata
Piotr otworzył drzwi, zanim Anna zdążyła cokolwiek powiedzieć. Do domu wdarł się lodowaty nocny wiatr, niosąc zapach mokrej ziemi i cmentarnej wilgoci.
Kasia niemal runęła do środka. Cała się trzęsła i bez przerwy oglądała za siebie, jakby spodziewała się, że zaraz ktoś wejdzie tuż za nią.
— Zamknij drzwi! Szybko! — wyszeptała, łapiąc powietrze.
Piotr natychmiast przekręcił klucz.
Na zewnątrz słychać już było męskie głosy i trzaskanie drzwiami samochodów.
Anna nie mogła oderwać wzroku od siostry. Przed nią stał zaledwie cień tej wesołej dziewczyny, którą pamiętała. Kasia wyglądała na wyczerpaną, złamaną i śmiertelnie zmęczoną.
Najgorsze były jednak jej oczy.
Mieszkał w nich prawdziwy strach.
Dziecko nagle przestało płakać. Kiedy Kasia zobaczyła je na rękach siostry, jej twarz zadrżała. Ostrożnie podeszła bliżej i przesunęła palcami po małym policzku.
— Mój chłopczyk… — szepnęła przez łzy. — Boże… żyje…
Anna nie wytrzymała.
— Kasia, powiedz wreszcie, co się dzieje?! Gdzie byłaś przez te wszystkie lata?!
Kasia powoli podniosła oczy.
I po raz pierwszy w kuchni zrobiło się tak cicho, że było słychać, jak gałąź jabłoni skrobie o ścianę.
— Trzymali mnie siłą — powiedziała cicho.
Anna pobladła.
— Kto?!
Kasia nerwowo spojrzała w stronę okien.
— Ludzie, którzy pracowali z Markiem.
Piotr zacisnął pięści.
— Ale po co?!
Kasia uśmiechnęła się gorzko.
— Bo dowiedziałam się za dużo.
Za oknem przemknął blask reflektorów. Ktoś znowu chodził po podwórzu.
Kobieta mówiła dalej, już ciszej:
— Pamiętacie ten stary budynek oddziału położniczego za rzeką? Zamknęli go niby dlatego, że groził zawaleniem… Ale przez cały ten czas działy się tam potworne rzeczy.
Anna zmarszczyła brwi.
— Jakie?
Kasia wciągnęła powietrze tak gwałtownie, jakby bolał ją każdy oddech.
— Sprzedawali dzieci.
W pokoju jakby zabrakło tlenu.
Piotr powoli opadł na taboret.
— Co?..
— Noworodki trafiały do bogatych ludzi na fałszywych dokumentach. Niektóre matki nawet nie wiedziały, że ich dzieci żyją. Mówiono im, że niemowlęta zmarły przy porodzie.
Anna poczuła, jak słabną jej nogi.
— To niemożliwe…
— Możliwe — odpowiedziała cicho Kasia. — Usłyszałam to przypadkiem. Pracowałam wtedy jako salowa w tym szpitalu.
W tej samej chwili ktoś znów uderzył w drzwi.
Wszyscy drgnęli.
— Otwierać! — krzyknął mężczyzna z zewnątrz.
Kasia zakryła twarz dłońmi.
— Oni nie zostawią nas przy życiu…
Piotr gwałtownie wstał.
— Teraz opowiesz wszystko policji.
Kasia spojrzała na niego z gorzkim uśmiechem.
— Policji? Piotr… połowa z nich chroniła ten interes.
Anna popatrzyła na chłopca.
— A on?..
Kasia rozpłakała się.
— Kiedy dowiedzieli się, że jestem w ciąży, postanowili zabrać również moje dziecko. Trzymali mnie na starej farmie pod lasem. Przez te wszystkie lata.
— Boże… — wyszeptała Anna.
— Dziś w nocy udało mi się uciec. Zostawiłam syna na cmentarzu przy grobie mamy… bo wiedziałam, że będziesz wracała po zmianie właśnie tamtędy…
Piotr spojrzał na nią oszołomiony.
— Śledziłaś nas?
Kasia w milczeniu skinęła głową.
I wtedy kuchenne okno roztrzaskało się z ogłuszającym hukiem.
Anna krzyknęła.
Na podłogę spadł kamień.
Była do niego przywiązana kartka.
Piotr podniósł ją drżącymi rękami.
Na strzępie papieru zapisano tylko kilka słów:
„Oddajcie dziecko — a przeżyjecie”.
Rozdział 4. Ostatnia noc strachu
Anna siedziała pod ścianą, mocno tuląc chłopca do piersi. Po rozbiciu okna ręce trzęsły jej się tak bardzo, że ledwie utrzymywała dziecko. Malec cicho posapywał, jakby nie rozumiał grozy, która rozgrywała się wokół niego.
Piotr jeszcze raz przeczytał kartkę i powoli przeniósł wzrok na Kasię.
— Jeśli tu zostaniemy, zabiją nas.
Za drzwiami znów rozległy się kroki.
Ciężkie.
Powolne.
Jakby ludzie na zewnątrz byli już pewni, że ich ofiary nigdzie nie uciekną.
Kasia nagle podeszła do Piotra i chwyciła go za rękę.
— Jest jeden człowiek… On może pomóc.
— Kto?
— Były śledczy z powiatu. Pan Jan. Kiedyś próbował badać sprawę zaginionych dzieci, ale bardzo szybko mu ją zamknięto. Potem wyrzucono go z pracy.
Piotr spochmurniał.
— Gdzie teraz mieszka?
— Przy stacji. W starym domu leśniczego.
Anna podniosła się z miejsca.
— W takim razie musimy jechać od razu.
W tej chwili drzwi znów zadrżały od uderzenia.
Deski zatrzeszczały.
— Nie mamy czasu — wyszeptała Kasia.
Piotr szybko zgasił resztę światła. Dom pogrążył się w ciemności.
— Przez stodołę — powiedział cicho.
Ostrożnie wyszli tylnymi drzwiami. Zimny deszcz natychmiast uderzył ich w twarze. Wiatr wył tak mocno, że prawie zagłuszał ich kroki.
Na podwórzu panował mrok. Tylko przy furtce poruszały się sylwetki mężczyzn.
Piotr prowadził kobiety przez ogród, starając się nie robić hałasu. Błoto przyklejało się do butów, mokre gałęzie smagały ich po twarzach. Anna z trudem utrzymywała się na nogach.
I wtedy dziecko zapłakało.
Głośno.
Przejmująco.
Na podwórzu natychmiast rozległ się krzyk:
— Są z tyłu! Łapać ich!
Zaczęła się pogoń.
Piotr chwycił Annę za rękę i pobiegli przez pole w stronę lasu. Za sobą słyszeli krzyki, szczekanie psów i ryk silników.
Nagle Kasia się zatrzymała.
— Nie… zatrzymam ich.
Anna odwróciła się z przerażeniem.
— Co ty mówisz?!
— Inaczej dogonią nas wszystkich.
Piotr złapał ją za ramię.
— Nawet o tym nie myśl!
Ale Kasia nagle się uśmiechnęła. Po raz pierwszy tej strasznej nocy.
— Przez trzy lata żyłam jak martwa. A on musi żyć normalnie.
Delikatnie dotknęła twarzy syna.
A potem gwałtownie pobiegła w przeciwną stronę — ku staremu mostowi nad rzeką.
Rozległy się krzyki mężczyzn.
Kilku rzuciło się za nią.
Po minucie ciemność rozdarł okropny odgłos uderzenia metalu, a zaraz potem pisk hamulców.
Później wszystko ucichło.
Anna krzyknęła z rozpaczy.
Ale Piotr pociągnął ją dalej.
Do domu byłego śledczego dotarli dopiero o świcie. Pan Jan wysłuchał ich w milczeniu, a potem natychmiast skontaktował się ze swoimi dawnymi znajomymi w komendzie wojewódzkiej.
Dwa dni później zaczęły się zatrzymania.
Na jaw wyszła przerażająca prawda: siatka sprzedająca dzieci naprawdę działała przez długie lata. W sprawę zamieszani byli lekarze, urzędnicy i byli policjanci.
Marek został ujęty podczas próby ucieczki.
Ciało Kasi znaleziono przy moście.
Ocaliła syna za cenę własnego życia.
Minęło pięć lat.
Mały Jakub mówił do Anny „mamo”, a do Piotra „tato”. Nigdy nie powiedzieli mu całej prawdy.
Tylko czasem wieczorami Anna wyjmowała stare zdjęcie siostry i szeptała cicho:
— Nie wróciłaś wtedy na darmo, Kasiu…
A za oknem szumiał wiatr, jakby ktoś niewidzialny wciąż czuwał nad ich domem.