– Zina, twoi wnukowie zebrali wszystkie moje krzaki borówek! – westchnęła Antonina. Sąsiadka nie wyglądała na zaskoczoną.
– I co z tego? Przecież to dzieci.
– Co z tego?! Oni zniszczyli cały mój plon!
Antonina, codziennie rano, z kubkiem herbaty w dłoni, chodziła po swoim ogrodzie, doglądała grządek, podziwiała drzewa owocowe.
Jej działka wraz z mężem, Piotrem, miała piętnaście arów. Połowę zajmował warzywnik z ziemniakami, marchewką i kapustą. Reszta to sad z jabłoniami, gruszami i krzakami owoców leśnych.
Najbardziej dumna była z krzaków borówek. Pięć lat temu zasadziła pierwsze sadzonki, teraz oczekiwała pierwszego pełnego plonu.
Obok rosły maliny, co roku obdarzając dużymi, słodkimi owocami. Wzdłuż ogrodzenia wije się winorośl z ciężkimi gronami.
– Piotrek, spójrz, jak borówki dojrzewają! – wołała do męża.
– Pięknie wyglądają – przytaknął.
Latem przyjeżdżali wnukowie: dwunastoletni Staś i dziesięcioletnia Lena. Dzieci pomagały w ogrodzie, zbierały owoce, kąpały się w rzece. Antonina nie mogła oderwać od nich oczu.
Po sąsiedzku mieszkała Zina, która opiekowała się pięciorgiem wnuków w wieku od czterech do czternastu lat. Jej działka była malutka, z kwiatowymi rabatkami i małym domkiem. Rodzice pracowali w mieście, a babcia spędzała całe lato z urwisami.
Dzieci zaprzyjaźniły się, biegały między działkami. Antonina nie miała nic przeciwko – wręcz cieszyła się z ich śmiechu.
– Ciociu Antonino, możemy się u was pobawić? – pytali sąsiedzi.
– Oczywiście, tylko uważajcie na grządki.
Pewnego ranka kobieta ujrzała coś dziwnego. Krzaki borówek były prawie puste. Zamiast dojrzałych, niebieskich owoców wisiały tylko zielone, niedojrzałe.
– Piotrek, chodź tu! – zawołała.
– Co się stało?
– Zobacz borówki. Gdzie owoce?
Mąż przybliżył się, dokładnie obejrzał krzaki.
– To dziwne. Wczoraj jeszcze były pełne.
– Może ptaki?
– Pojedyncze ptaszki dziobią po jednym owocu, a tu wszystko zniknęło. Wygląda, jakby ktoś celowo zebrał.
Antonina sprawdziła resztę krzaków. Maliny także były prawie opróżnione, nawet niedojrzałe owoce zniknęły.
– Piotrek, i maliny ktoś zerwał!
– Nie może być!
Ale fakty były nieubłagane. Krzaki, które wczoraj uginały się pod owocami, dziś świeciły pustką.
Wieczorem Antonina postanowiła poobserwować ogród. Usiadła na ławce z książką, spoglądając na sad.
Po godzinie zauważyła, jak przez dziurę w ogrodzeniu wchodzą wnukowie Ziny. Cała piątka ruszyła w stronę borówek.
– Patrzcie, jakie są niebieskie! – zachwycała się najmłodsza.
– Zbierzmy je wszystkie! – zaproponował najstarszy.
Dzieci zaczęły metodycznie obrywać owoce, podjadając je w drodze, pakując do znalezionego worka.
Antonina wyszła zza krzaka:
– Co wy tu robicie?
Dzieci zamarły, starsi próbowali ukryć worek za plecami.
– Tylko trochę spróbowaliśmy – tłumaczył trzynastoletni Michał.
– Trochę? Właśnie zebraliście wszystkie krzaki!
– Ciociu Antonino, możemy jeszcze wziąć? – spytała czteroletnia Kasia. – Są takie smaczne!
– Nie. To nasze owoce. Sami je hodowaliśmy.
Dzieci smutno wróciły do dziury w ogrodzeniu. Antonina poszła do Ziny, która siedziała na ganku.
– Zina, musimy porozmawiać.
– Mów.
– Twoi wnukowie zebrali wszystkie moje borówki!
Sąsiadka nawet nie drgnęła.
– I co z tego? Przecież to dzieci.
– Jak to? Zniszczyli cały mój plon!
– Antonino, po co się denerwujesz? Trochę owoców, co w tym takiego?
Antonina była w szoku:
– Trochę owoców? Pięć lat je hodowałam! Każdy krzak podlewałam, nawoziłam!
– Wyrastają nowe. Po co się martwić?
– Zina, choćby przeprosić potrafisz?
– Za co? Dzieci są dziećmi. Co z nimi zrobisz?
Rozmowa utknęła w martwym punkcie. Zina nie uważała zachowania swoich wnuków za coś złego.
Następnego dnia Antonina odkryła, że zniknęły także grona winogron, które powinny dojrzewać pod koniec sierpnia.
– Zina! – krzyknęła przez ogrodzenie.
– Co teraz?
– Twoi wnukowie zerwali teraz winogrona!
– I co w tym złego? Pewnie były kwaśne.
– Kwaśne?! Były jeszcze zielone! Prawie wszystkie grona zniknęły!
– No, spróbowali i rzucili. Dzieci są ciekawe świata.
Antonina poczuła, że krew wrze w żyłach:
– Zina, twoje dzieci niszczą cały mój ogród!
– Nie przesadzaj. Twój ogród jest duży i bogaty.
– A cóż z tego bogactwa? Hodowałam te rośliny latami!
– W takim razie hoduj dalej.
Sąsiadka weszła do domu, trzaskając drzwiami.
Wieczorem Antonina opowiedziała mężowi o rozmowie z Ziną.
– Wyobraź sobie, nawet nie przeprosiła! – mówiła. – Twierdzi, że dzieci to dzieci.
– A czego oczekiwałaś? – wzruszył ramionami Piotr. – Łatwiej jej zbyć temat niż rozmawiać z wnukami.
– To kradzież!
– Antonino, nie denerwuj się. Dzieci są małe, nie rozumieją.
– Najstarszy ma trzynaście lat! Już powinien wiedzieć, że cudze rzeczy się nie biorą!
Mąż westchnął. Nie chciał kłócić się z sąsiadami przez owoce.
Po kilku dniach zniknęła także porzeczka.
– Dosyć, nie zniosę tego! – stanowczo oznajmiła Antonina.
Znowu udała się do Ziny, która podlewała kwiaty.
– Teraz i porzeczkę zjedli!
– Jaką porzeczkę?
– Moją! Twoi wnukowie znów przeszli przez ogrodzenie!