– Zina, twoje wnuki zerwały wszystkie moje krzewy borówki! – powiedziała sąsiadka, nie okazując żadnego zdziwienia.
– Zina, twoje dzieci rozszarpały mój ogród! – powtórzyła Tonka, wstrząśnięta. – I co z tego? To przecież dzieci.
– Jak to co? One zniszczyły cały mój plon! – oburzała się Tonka, podczas gdy codzienny rytuał sprawdzania ogrodu wciąż trwał w jej rękach. Antonia Nowak co rano obchodziła swój ogród z kubkiem herbaty, oglądając grządki i drzewa owocowe.
Ich działka, wspólnie z mężem Piotrem, miała piętnaście arów. Połowę zajmował warzywnik z ziemniakami, marchewką i kapustą. Drugą połowę sad z jabłoniami, gruszami i krzewami. Największą dumą Antonii były krzewy borówki. Pięć lat temu posadziła pierwsze sadzonki i teraz czekała na obfity plon.
Obok rosły krzewy malin, które co roku rodziły słodkie i duże owoce. Wzdłuż ogrodzenia wspinała się winorośl, obciążona ciężkimi gronami.
– Piotrek, zobacz, jak pięknie dojrzewa borówka! – wołała do męża.
– Pięknie – przytakiwał on z uśmiechem.
Latem odwiedzali ich wnuki: Szymon, dwunastoletni, i Lena, dziesięcioletnia. Pomagali w warzywniku, zbierali owoce i kąpali się w pobliskiej rzece. Antonia rozpływała się z radości na ich widok.
Obok mieszkała Zinaida Pietrzyk. Jej działka miała zaledwie sześć arów, nie miała warzywnika, tylko kwiatowe rabaty i mały domek.
Latem przyjeżdżało do niej pięcioro wnuków w wieku od czterech do czternastu lat. Rodzice pracowali w mieście, a babcia spędzała całe lato sama z rozbrykanymi dziećmi.
Dzieci często biegały między działkami. Antonia nie miała nic przeciwko – wręcz cieszyła ją ich śmiech.
– Ciociu Tonko, możemy się u was pobawić? – prosili sąsiedzi.
– Oczywiście, moje kochane. Tylko uważajcie na grządki – odpowiadała Antonia.
Pewnego ranka zauważyła coś niepokojącego. Niektóre krzewy borówki były prawie całkowicie ogołocone. Zamiast soczystych jagód wisiały tylko niedojrzałe, zielone owoce.
– Piotrek, chodź tutaj! – zawołała.
– Co się stało? – spytał.
– Spójrz na borówkę. Gdzie jagody?
Piotr podszedł, obejrzał krzewy uważnie.
– Dziwne… Wczoraj jeszcze było pełno.
– Może ptaki? – zasugerowała Antonia.
– Ptaki jedzą po jednej jagodzie, a tu wszystko zniknęło. Wygląda, jakby ktoś specjalnie zebrał – odpowiedział Piotr.
Antonia poszła sprawdzić inne krzewy. Maliny również były prawie puste, nawet niedojrzałe owoce zostały zerwane.
– Piotrek, i maliny ktoś zerwał! – zawołała.
– Nie może być! – zdziwił się mąż.
Ale fakt pozostał faktem. Krzewy, które jeszcze wczoraj były pełne owoców, dziś stały ogołocone.
Wieczorem Antonia postanowiła obserwować ogród. Usiadła na ławce z książką, ale co chwilę spoglądała w stronę sadu. Po godzinie zobaczyła, jak przez dziurę w ogrodzeniu przechodzą wnuki sąsiadki. Wszyscy pięcioro zmierzali do krzewów borówki.
– Patrzcie, jakie niebieskie! – cieszyła się najmłodsza.
– Zbierzmy wszystko! – zaproponował najstarszy.
Dzieci zaczęły metodycznie obrywać pozostałe owoce. Jadły po drodze, pakowały do kieszeni i wkładały do znalezionego worka.
– Co wy tu robicie? – wyszła zza krzaków Antonia.
Dzieci zamarły, starsi próbowali ukryć worek za plecami.
– Tylko trochę spróbowaliśmy – tłumaczył się trzynastoletni Michał.
– Trochę? Przecież zerwaliście wszystkie krzewy!
– Ciociu Tonko, możemy jeszcze trochę? – zapytała czteroletnia Kasia. – Tak pyszne są!
– Nie, to nasze jagody, sami je hodowaliśmy – odpowiedziała Antonia.
Dzieci smutno podreptały do dziury w ogrodzeniu. Antonia spojrzała za nimi i poszła do sąsiadki, która siedziała na werandzie.
– Zino, musimy porozmawiać – powiedziała.
– Mów – odpowiedziała Zinaida, nie patrząc na emocje.
– Twoje wnuki zerwały wszystkie moje krzewy borówki!
Sąsiadka nawet nie drgnęła.
– No i co z tego? Dzieci – odparła spokojnie.
– Jak to co? One zniszczyły cały mój plon! – zbulwersowała się Antonia.
– Tonko, po co się martwisz? To tylko jagódki – odparła Zina.
Antonia była zszokowana taką reakcją.
– Jagódki? Przez pięć lat je pielęgnowałam! Każdy krzak podlewałam, nawoziłam! – mówiła tonem pełnym żalu.
– Wyrastą następne. Po co się denerwować? – odpowiedziała Zina.
– Możesz chociaż przeprosić? – zapytała Antonia.
– Za co? Dzieci są dziećmi. Co z nich weźmiesz? – odparła sąsiadka.
Rozmowa ugrzęzła w martwym punkcie. Zina nie uważała zachowania wnuków za coś złego.
Następnego dnia Antonia odkryła, że zniknęły również grona winogron, które miały dojrzeć pod koniec sierpnia.
– Zino! – zawołała przez ogrodzenie.
– Co tym razem? – odparła sąsiadka.
– Twoje wnuki zerwały teraz winogrona!
– I co z tego? Pewnie były kwaśne – odpowiedziała Zina.
– Oczywiście, że kwaśne! Były jeszcze zielone! Prawie wszystkie grona zostały zerwane! – oburzyła się Antonia.
– Spróbowali i zostawili. Dzieci są ciekawe – skwitowała Zina.
Antonia czuła, jak w środku gotuje się gniew.
– Zina, twoje dzieci niszczą cały mój sad!
– Nie przesadzaj! Masz duży i bogaty ogród – odparła spokojnie sąsiadka.
– Co z tego, że bogaty? Hodowałam te rośliny przez lata!