Już na samym początku poczułam, że coś tu nie gra. Nawet zanim zaczął mówić o swoich „trzech razach w nocy”.
Na początku jednak wszystko wyglądało całkiem przyzwoicie. Nawet aż zbyt idealnie.
Mam czterdzieści dziewięć lat, on pięćdziesiąt. Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych — zwyczajnie, bez żadnej filmowej iskry. Tego dnia miałam na sobie płaszcz i mój stary, ukochany szalik, który dawno powinnam wyrzucić, ale wciąż nie mam na to serca. On był w schludnej kurtce, pachniał drogimi, drzewnymi perfumami — subtelnie, bez przesady. I niemal od razu zaczął opowiadać o sobie.
— Wiesz, kiedyś byłem zupełnie inny — powiedział, lekko się do mnie pochylając.
Już wtedy pomyślałam: „No tak, zaczyna się”.
Ale tylko się uśmiechnęłam.
Pierwsze spotkania były spokojne. Kawa, spacery, rozmowy. Nie naciskał, nie przyspieszał, nie naruszał granic. Wszystko układało się całkiem dobrze. Było jednak jedno „ale”.
On nieustannie wracał do przeszłości.
— Kiedyś potrafiłem nie spać całą noc — mówił, mieszając cukier w filiżance — potem iść do pracy, a później jeszcze jechać do kobiety. Miałem tyle energii, że aż się przelewała.
Słuchałam, kiwałam głową i coraz wyraźniej widziałam: on mówi to bardziej do siebie niż do mnie.
— Teraz oczywiście jest inaczej — dodawał — ale za to głębiej. Teraz czuję naprawdę.
To jego ciągłe „ale za to” pojawiało się zdecydowanie zbyt często.
Nie szukałam ideału. Naprawdę. Nie potrzebowałam żadnych wyczynów ani imponujących rekordów. Chciałam zwyczajnej obecności — żywego człowieka obok, bez nieustannych opowieści w stylu „kiedyś to ja…”.
A jednak mnie ciekawił. Dlatego postanowiłam nie wyciągać wniosków zbyt szybko.
W piątek sam zadzwonił.
— Przyjedź do mnie — powiedział. — Zrobię kolację. Spędzimy wieczór jak dorośli.
Uśmiechnęłam się pod nosem. „Jak dorośli” — czyli jak?
Mimo to pojechałam.
U niego było przytulnie. Naprawdę przytulnie — nie tylko dzięki temperaturze w mieszkaniu. Ciepłe, żółte światło, ciężkie zasłony, stary drewniany stół. Z kuchni dochodził zapach pieczonego sera i pomidorów — przygotował lasagne.
— Starałem się — powiedział z lekkim zawstydzeniem.
I właśnie wtedy spodobał mi się bardziej niż w tych wszystkich opowieściach o sobie.
Usiedliśmy do stołu. Wino, jedzenie, rozmowa. Wszystko naprawdę układało się dobrze… aż do momentu, gdy znowu wrócił do swojego ulubionego tematu.
— Powiem ci szczerze — zaczął, odchylając się na krześle — kiedyś potrafiłem zaskoczyć każdą kobietę.
Ledwo powstrzymałam śmiech.
— W dobrym sensie — dodał szybko.
— Mam taką nadzieję — odpowiedziałam.
Uśmiechnął się, ale jakoś nienaturalnie.
— Teraz wiek już nie ten. Ale umiem to nadrobić. Rozumiesz? Nie ilością, tylko jakością.
I właśnie wtedy coś we mnie się spięło.
Nie przez same słowa.
Tylko przez ich ton.
Jakby z góry się tłumaczył. Jakby między nami istniał niewidzialny egzamin, który musi zdać.
Po kolacji włączył muzykę — coś starego, lekko chropowatego, z winyla. Staliśmy przy oknie, objął mnie za ramiona.
— Podobasz mi się — powiedział cicho.
I przez chwilę było prawdziwie.
Pomyślałam nawet, że może się myliłam.
Ale to nie trwało długo.
Bo potem wszystko znów zaczęło przypominać test.
Każdy ruch — jakby kontrolowany.
Każdy dotyk — z niemym pytaniem: „No i jak? Wystarczająco dobrze?”
I nawet nie chodziło o to, że wszystko przebiegło… spokojnie.
Po prostu nie było tej iskry, o której tyle mówił.
Nic złego.
Ale też nic wyjątkowego.
Zbyt wiele deklaracji — i bardzo zwyczajny rezultat.
W pewnym momencie złapałam się na tym, że go w ogóle nie czuję. Czuję tylko jego wysiłek.
Dziwne uczucie: ktoś jest obok, a jednocześnie jakby obserwuje samego siebie z boku.
Potem wstał, narzucił szlafrok i poszedł do kuchni.
Leżałam, patrząc w sufit, słuchając brzęku kieliszków.
Wrócił z winem.
— No i co — zapytał, siadając obok — nie rozczarowałem?
I to pytanie przesądziło wszystko.
Nie dlatego, że było źle.
Tylko dlatego, że on wciąż zdawał swój własny egzamin.
— Jest w porządku — odpowiedziałam.
Skinął głową. Ale było widać, że sam sobie nie wierzy.
— Kiedyś to oczywiście… — zaczął znowu.
— Igor — przerwałam spokojnie.
Zamilkł.
— Bez „kiedyś”, dobrze?
Spojrzał na mnie zaskoczony.
— To znaczy?
— To znaczy teraz też istnieje.
Nic nie powiedział.
Tylko skinął głową.
I wtedy zrozumiałam ostatecznie: mówimy o zupełnie różnych rzeczach.
Położył się obok, odwrócił i zasnął po dziesięciu minutach.
Dokładnie po dziesięciu.
Nawet mnie nie objął.
Leżałam, słuchając jego oddechu, i myślałam nie o tym, że wieczór był nieudany.
Tylko o tym, jak bardzo można utknąć w przeszłości, aż teraźniejszość staje się jedynie tłem.
Rano wyglądał na wypoczętego.
Zrobił kawę, pocałował mnie w skroń.
— Dawno tak dobrze nie spałem — powiedział.
Uśmiechnęłam się.
— Powtórzymy? — mrugnął.
I właśnie wtedy poczułam to bardzo wyraźnie: nie chcę.
Nie dlatego, że jest złym człowiekiem.
Tylko dlatego, że przy nim czuję się jak widz.
Nie jak kobieta obok mężczyzny, lecz jak publiczność.
— Zobaczymy — odpowiedziałam.
Skinął głową, jakby wszystko zrozumiał.
Chociaż w rzeczywistości nie zrozumiał nic.
Później jeszcze do mnie pisał. Kilka razy. Delikatnie.
Odpowiadałam uprzejmie.
Ale już się nie spotkaliśmy.
I wiesz, co jest najdziwniejsze?
Do dziś nie potrafię wskazać jednej konkretnej przyczyny.
Teoretycznie wszystko było w porządku.
Ale nie było życia.
Jakby obok mnie siedział nie prawdziwy człowiek, tylko jego wersja z własnych opowieści.
I chyba właśnie w tym tkwi sedno.
Nie potrzebuję bohatera z przeszłości.
Potrzebuję kogoś prawdziwego.
A on wciąż próbował udowodnić, że kiedyś był legendą.