To uczucie szybko jednak zniknęło.
Chwilę później wszystko ponownie zaczęło przypominać sprawdzian.
W każdym jego ruchu wyczuwałam ostrożność. Każdy dotyk zdawał się zadawać mi w milczeniu to samo pytanie:
„I jak? Było wystarczająco dobrze?”
Nie chodziło o to, że noc rozwijała się spokojnie.
Problem polegał na tym, że nie było w niej tej wielkiej iskry, o której tyle opowiadał.
Nie było źle, ale nie było też niezapomnianie.
Było po prostu zwyczajnie.
Między jego historiami a tym, co wydarzyło się naprawdę, rozciągała się ogromna przestrzeń.
Słowa Marka były imponujące, rzeczywistość natomiast całkowicie normalna.
I nagle pojawiła się we mnie myśl, której nie potrafiłam zignorować.
Nie czułam jego.
Czułam wyłącznie wysiłek, jaki wkładał w to, by wypaść odpowiednio.
Czasem człowieka ogarnia bardzo dziwne wrażenie.
Ktoś fizycznie znajduje się tuż obok, a jednak część jego świadomości stoi z boku i obserwuje każdy gest. Kontroluje, ocenia, porównuje. Mierzy własne zachowanie sekunda po sekundzie, jakby od wyniku zależało coś znacznie większego niż zwykła bliskość dwojga ludzi.
Po pewnym czasie Marek wstał, narzucił szlafrok i poszedł do kuchni.
Leżałam w łóżku, patrząc w sufit, i słuchałam odgłosu stukających o siebie kieliszków.
Wrócił po chwili z butelką wina i dwoma kieliszkami.
— No więc… — odezwał się, siadając obok mnie. — Nie rozczarowałaś się, prawda?
To pytanie zgasiło we mnie ostatnią resztkę czegoś, co jeszcze próbowało ocalić ten wieczór.
Bo problemem nie było to, że noc okazała się zła.
Problemem było to, że Marek nadal usiłował dowieść swojej wartości przed jakimś niewidzialnym jury.
Miałam wrażenie, że przez cały czas nie był ze mną. Rywalizował z własną przeszłością.
— Było dobrze — powiedziałam spokojnie.
Skinął głową.
Jednak po jego minie poznałam, że nawet on nie uwierzył w moje słowa.
— Kiedyś oczywiście… — zaczął znowu.
— Marku… — przerwałam mu łagodnie.
Natychmiast zamilkł.
— Czy możemy na chwilę odłożyć to „kiedyś” na bok?
Spojrzał na mnie z prawdziwym zdumieniem.
Na jego twarzy pojawił się wyraz człowieka, który szczerze próbuje zrozumieć, o co chodzi.
— Ale jak to?
— Bardzo prosto — odpowiedziałam. — Jest też dzisiaj. Jest ta chwila. Życie nie składa się wyłącznie z przeszłości.
Zapadła cisza.
Marek nic nie powiedział.
Jedynie powoli opuścił głowę i lekko nią kiwnął.
Wtedy z całą pewnością zrozumiałam, że żyjemy w dwóch zupełnie różnych światach.
Ja próbowałam być obecna w teraźniejszości.
On nadal mieszkał we wczoraj.
Położył się ponownie obok mnie.
Odwrócił się plecami.
Po mniej więcej dziesięciu minutach spał już głęboko.
Naprawdę wystarczyło mu dziesięć minut.
Nie powiedział nic więcej.
Ja nie zasnęłam.
Słuchałam jego oddechu.
I zastanawiałam się, co właściwie sprawiło, że ta noc okazała się porażką.
Nie chodziło przecież o nieudaną kolację ani o to, że wydarzyło się coś złego.
Najsmutniejsze było to, że człowiek może tak mocno utkwić we własnej przeszłości, iż teraźniejszość staje się dla niego jedynie dekoracją.
Rano Marek wyglądał na wypoczętego.
Sam zaparzył kawę.
Postawił filiżanki na stole, podszedł do mnie i pocałował mnie lekko w skroń.
— Dawno nie spałem tak spokojnie — powiedział z uśmiechem.
Odwzajemniłam uśmiech.
— Powtórzymy to? — zapytał, puszczając do mnie oko.
Właśnie w tej sekundzie poczułam odpowiedź z absolutną jasnością.
Nie.
Nie chciałam.
I nie dlatego, że Marek był złym człowiekiem.
Był uprzejmy.
Okazywał szacunek.
Miał dobre intencje.
A jednak przy nim nie czułam się kobietą.
Czułam się jak widzka siedząca w teatralnym fotelu.
Na scenie stał aktor, który za wszelką cenę próbował ponownie odegrać własną legendę.
— Zobaczymy — odpowiedziałam tylko.
Skinął głową.
Spojrzał na mnie w taki sposób, jakby wszystko zrozumiał.
Jednak gdzieś głęboko miałam pewność, że nie zrozumiał niczego.
Później napisał do mnie jeszcze kilka razy.
Jego wiadomości, jak zawsze, były grzeczne.
Nie nalegał i nie próbował przekroczyć granicy, za którą uprzejmość zamienia się w natarczywość.
Odpowiadałam mu z taką samą delikatnością.
Nigdy więcej się jednak nie spotkaliśmy.
I wiesz, co jest najdziwniejsze w całej tej historii?
Mimo upływu czasu nadal nie potrafię wskazać jednego konkretnego powodu.
Na papierze wszystko wyglądało zupełnie normalnie.
Nie pokłóciliśmy się.
Nikt nikogo nie zranił.
Nie wydarzyło się żadne wielkie rozczarowanie.
A jednak brakowało czegoś najważniejszego.
Samego życia.
Miałam przed sobą nie tyle prawdziwego człowieka, ile postać, która od lat zamieszkiwała opowieści snute przez samą siebie.
Być może właśnie na tym polegał cały problem.
Nie szukałam bohatera z dawnych czasów.
Chciałam mężczyzny, który oddycha dzisiaj, śmieje się dzisiaj, popełnia błędy dzisiaj i potrafi istnieć bez udowadniania, kim był kiedyś.
Marek nadal usiłował przekonać świat, że przed laty był legendą.
I wybierał oklaski przeszłości zamiast ciszy teraźniejszości.