Po zakończeniu badania lekarz przyłożył Norę do klatki piersiowej Henry’ego.
“Porozmawiaj z nią,” powiedziała.
“Co mam powiedzieć?”
“Cokolwiek.”
Henry bezradnie spojrzał na Masona.
Mason wzruszył ramionami. “Opowiedz jej o swoim dniu.”
Henry spojrzał na Norę.
“Poznałem twojego kuzyna w samolocie,” zaczął. “Ma zdecydowane zdanie na temat mojego rodzicielstwa.”
Nora mrugnęła.
“Jest mi też winien dwanaście franków.”
Mason oparł się o ścianę. “Historia nie potoczyła się w ten sposób.”
Nora wydała delikatny, bulgoczący dźwięk.
Lekarz się uśmiechnął. “Ona lubi cię słyszeć.”
Wyraz twarzy Henry’ego uległ zmianie.
Przez tygodnie wierzył, że Nora uspokoiła wszystkich oprócz niego. Claire trzymała ją tylko krótko po porodzie i od tego czasu Henry mylił własny strach z dowodem na to, że córka czuje jego nieadekwatność.
Kontynuował mówienie.
Nora pozostała spokojna.
Przed kliniką Mason zatrzymał się nad jeziorem.
“Jesteś z nią lepszy niż myślisz.”
Henry dostosował nosidełko dla dziecka.
“Jesteś mniej trudny, niż udajesz.”
“To nie jest komplement.”
“Miało być jedno.”
Zanim Mason zdążył odpowiedzieć, zadzwonił telefon Henry’ego.
Na ekranie pojawiło się imię Anny.
“Archiwum udostępniło kopertę Rachel” – powiedziała. “Jest coś, co oboje musicie zobaczyć.”
Wrócili do jej biura, gdy wieczór zapadł nad Zurychem.
Drewniane pudełko zostało odsunięte na bok. Na jego miejscu leżała pojedyncza kremowa koperta.
Na przodzie widniało imię Masona.
Nie pismo Claire.
Nie Anny.
“Moja matka to napisała,” Mason szepnął.
Anna skinęła głową.
“List w środku był zaadresowany do Claire, ale koperta zawierała instrukcję, że ostatecznie należy go ci przekazać.”
Mason usiadł.
Jego palce unosiły się nad papierem.
“Możesz to otworzyć?” zapytał Henry’ego.
Henry po to nie sięgnął.
“Jesteś pewien?”
Mason skinął głową.
Henry złamał pieczęć.
List w środku datowany był na sześć tygodni przed śmiercią Rachel.
Claire,
Jeśli to znalazłeś, to znalazłeś prawdę o naszej matce.
Chciałbym mieć więcej czasu, żeby zrozumieć, kim nas to czyni. Szkoda, że nie mogliśmy usiąść w tym samym pokoju i pokłócić się o to, która z nas odziedziczyła jej upór.
Jest coś, co musisz wiedzieć o Masonie.
Powiedziałem mu, że jego ojciec zmarł przed narodzinami Grace.
To nie była prawda.
Mason wstał tak szybko, że jego krzesło uderzyło w ścianę.
Henry przestał czytać.
“Nie,” powiedział Mason.
Anna milczała.
Mason pokręcił głową.
“Ona by na ten temat nie kłamała.”
Henry obniżył list.
“Nie musimy kontynuować.”
“Tak, robimy.”
“Mason—”
“Przeczytaj to.”
Henry spojrzał na stronę.
Jego ojciec żyje.
Nazywa się Adrian Vale. Poznaliśmy się, gdy byliśmy młodzi i oboje studiowaliśmy muzykę. Chciał się ze mną ożenić, ale byłam przestraszona, dumna i przekonana, że stracę Masona, jeśli pozwolę rodzinie Adriana wejść do naszego życia.
Wyjechałem zanim urodził się Mason.
Adrianowi powiedziano, że dziecko nie przeżyło.
Głos Henry’ego osłabł.
Twarz Masona zbladła.
“To niemożliwe” – wyszeptał.
Anna wstała z krzesła, ale Mason odszedł, gdy podeszła.
Henry kontynuował.
Wiele lat później dowiedziałem się, że Adrian przeprowadził się do Zurychu. Planowałem powiedzieć mu prawdę, ale z roku na rok utrudniałem mu to wyznanie. Potem zachorowałem.
Wiem, że cisza ma konsekwencje.
Proszę nie mówić Masonowi, dopóki nie porozmawiasz z Adrianem. Niech wyjaśni, co wiedział, co mu powiedziano i czy chce być częścią życia Masona.
Mason zasługuje na wybór, jaki podjąłem wobec nich obu.
Było jeszcze jedno ostatnie zdanie.
Claire, Adrian nadal zachowuje niedokończoną piosenkę, którą napisaliśmy dla naszego syna.
Henry obniżył list.
W pokoju było tak cicho, że tykający zegar na półce Anny wydawał się nienaturalnie głośny.
Mason nie patrzył na nic.
“Moja matka powiedziała mi, że on nie żyje.”
“Mogła wierzyć, że kłamstwo jest łatwiejsze od prawdy” – powiedziała Anna łagodnie.
“Napisała, że wie, gdzie on jest.”
“Tak.”
“Miała lata.”
“Tak.”
Mason podszedł do okna.
Poniżej, wzdłuż rzeki, migotały wieczorne światła.
Henryk za nim nie poszedł. Głos Claire pozostał w jego pamięci.
Posłuchaj zanim naprawisz.
Po długiej ciszy Mason zapytał: “Czy Claire go znalazła?”
Wyraz twarzy Anny uległ zmianie.
“Wierzę, że tak.”
Mason się odwrócił.
“Wierzysz, że tak?”
“Claire zorganizowała spotkanie na dzisiejszy wieczór.”
“Tutaj?”
Anna skinęła głową.
“Nie powiedziała Adrianowi, że Rachel jest siostrą jego matki. Powiedziała mu tylko, że posiada informacje dotyczące dziecka, które jego zdaniem stracił.”
Henry sprawdził zegar.
Czas spotkania minął o siedem minut.
“Czy on przyjdzie?” Zapytał Mason.
“Nie wiem.”
Zabrzmiał przedni brzęczyk budynku.
Wszyscy zamarzli.
Anna spojrzała w stronę korytarza.
Brzęczyk zabrzmiał ponownie.