Całe pudełko było wypełnione kopertami.
Moje ręce zadrżały, gdy wyjąłem górną.
Pismo okazało się dla mnie nieznane, ale nie koperta imię Sophie zostało napisane.
— Przeczytaj mi, mamusiu, — zapytała, wspinając się mi na kolana.
Rozłożyłem kartkę papieru i miałem trudności z połknięciem guzka w gardle.
Pismo okazało się dla mnie nieznane, ale na kopercie widniało imię Sophie.
«Sophie, jesteś najodważniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek spotkałem. Za każdym razem, gdy uśmiechałeś się podczas zastrzyku, uczyłeś mnie być silniejszym».
Oczy Sophie otworzyły się szeroko.
—Pielęgniarka Marcy to napisała!
Mam następny koperta.
«Sophie, Twój uśmiech sprawiał, że każdy dzień w naszej klasie stawał się jaśniejszy. Przypomniałeś nam wszystkim o tej życzliwości —to najpiękniejsza forma odwagi».
—Nauczyłeś mnie być silniejszym.
—To od mojej nauczycielki, pani Lucy! — Sophie wykrzyknęła radośnie.
Następny list wysłał nasz sąsiad mieszkający naprzeciwko.
«Dziękuję za każdy rysunek, który umieściłeś pod moimi drzwiami. Zachowam je do końca życia».
Potem otworzyliśmy kolejną kopertę.
«Do mojego ukochanego małego gościa, — napisała sprzątaczka szpitalna. — Te lizaki, które ci dałem, tak naprawdę nie miały cię rozweselić. Więc podziękowałem ci za podniesienie mnie na duchu».
W pudełku znajdowały się dziesiątki innych listów.
—Podziękowałem ci więc za podniesienie mnie na duchu.
— Jest ich tak wiele, — Szepnąłem.
Zacząłem sortować pozostałe koperty.
Do Sophie zaadresowano ponad trzydzieści wiadomości.
Na samym dole pudełka leżała jedna koperta, inna od pozostałych.
Moje imię zostało na nim napisane ręką mojego ojca.
Otworzyłem go drżącymi palcami.
Na samym dole pudełka leżała jedna koperta, inna od pozostałych.
Moja droga dziewczyno,
Jeśli czytasz te wersety, oznacza to, że nie mogłem pojechać z tobą do oceanu. Przepraszam, że nie powiedziałem ci o mojej chorobie. Ja też nie mogłam tego na ciebie nałożyć, zwłaszcza teraz, gdy przechodzisz przez tak trudną próbę z Sophie.
Ale nie mogłam też odejść, pozostawiając cię z myślą, że jesteś zupełnie sama.
Poprosiłem więc każdą osobę, która kiedykolwiek kochała naszą Sophie, aby napisała do niej list i powiedziała, co czyni ją dla niego wyjątkową.
Nie mogłem odejść, zostawiając cię z myślą, że jesteś zupełnie sam.
To pudełko będzie dowodem na to, że wokół Ciebie jest ogromna liczba ludzi, którzy są gotowi Cię wesprzeć.
Nigdy o tym nie zapomnij.
I nie pozwól, aby smutek powstrzymał Cię od cieszenia się czasem nad oceanem. Nikt z nas nie wie, co przyniesie jutro, kochanie, więc staraj się żyć dniem dzisiejszym tak w pełni, jak to możliwe.
Przycisnąłem list do piersi i płakałem, zakopując się we włosach Sophie.
— Mamo, dlaczego płaczesz?
Nikt z nas nie wie, co przyniesie jutro, kochanie.
—Ponieważ bardzo kocham twojego dziadka i strasznie za nim tęsknię…
Zmusiłem się do wzięcia głębokiego oddechu.
Potem spojrzała na Sophie i uśmiechnęła się.
—Ale w liście mój dziadek napisał, że chce, żebyśmy dobrze się bawili na plaży. Więc dokładnie to zrobimy. Naprawdę?
Sophie wyciągnęła do mnie rękę, otarła łzy z moich policzków i skinęła głową.
Zmusiłem się do wzięcia głębokiego oddechu.
Trzy tygodnie później Sophie leżała na szpitalnym łóżku i malowała obrazy, gdy nagle drzwi oddziału się otworzyły.
Onkolog zajrzał do środka.
— Czy mogę z tobą krótko porozmawiać na korytarzu?
Wydawało mi się, że moje serce zawodzi.
Wyszedłem z pokoju.
—Dostałem wiadomość, — powiedział lekarz.
Drzwi oddziału nagle się otworzyły.
—Właśnie rozpoczęto rekrutację do nowego badania klinicznego, — kontynuował — Sądząc po najnowszych wynikach Sophie, jest ona wykwalifikowana. Nie mogę niczego obiecać, ale po raz pierwszy od dłuższego czasu mamy inną opcję.
Spojrzałem przez szybę na Sophie, która cicho nuciła melodię «Moany».
—W takim razie na pewno spróbujemy, — Odpowiedziałem.