— Możesz. Ona zasługuje na to wspomnienie” – powiedział cicho. — Obiecaj mi, że pójdziesz.
— Obiecuję.
Uśmiechnął się i czule poklepał mnie po ramieniu.
Gdybym tylko wtedy wiedział, dlaczego mój ojciec tak uporczywie oferował zapłatę za tę podróż.
Kilka dni później zadzwonił telefon.
—Zasługuje na to, żeby mieć takie wspomnienie.
W tym momencie siedziałem obok szpitalnego łóżka Sophie.
Kiedy odebrałem, z telefonu dobiegł drżący głos sąsiada mojego ojca.
— Kochanie, lepiej usiądź. Twój ojciec zemdlał w ogrodzie.
Całe moje ciało natychmiast zdrętwiało.
— Czy on żyje? Proszę mu powiedzieć, że wszystko z nim w porządku.
— Lekarze próbowali go uratować. Zrobili co mogli. Bardzo mi przykro.
— Czy on żyje? Proszę mu powiedzieć, że wszystko z nim w porządku.
Nie pamiętam, jak zakończyłem rozmowę.
Sophie pochyliła się w moją stronę i delikatnie dotknęła mojego ramienia.
— Mamo, dlaczego płaczesz?
Spojrzałem na nią i miałem wrażenie, że mój ojciec znów czyta jej historię Moany.
Widziałem, jak razem oglądali w Internecie filmy o oceanie.
A teraz musiałem jej wytłumaczyć, że dziadka już nie ma.
Spojrzałem na nią i miałem wrażenie, że znów widzę mojego ojca.
Na początku Sophie nie płakała.
Po prostu siedziała, mocno trzymając królika przy piersi.
Potem wyciągnęła do mnie rękę.
— Wszystko w porządku, mamusiu. Dziadek jest teraz w niebie. Ja również pewnego dnia pójdę do nieba i na pewno powiem mu, jak bardzo go kochamy.
Dla jej dobra wywołałem uśmiech na mojej twarzy.
A potem wyszła na korytarz i w końcu się załamała.
— Wszystko w porządku, mamusiu.
Tej nocy wróciłem do domu i długo siedziałem w ciemnej kuchni.
Leżał przede mną koperta, które mój ojciec uporczywie oddawał w moje ręce kilka dni przed śmiercią.
W środku były pieniądze, które prawdopodobnie oszczędzał przez wiele miesięcy, a może nawet kilka lat.
Do banknotów przyklejono żółtą notatkę, napisaną jego nierównym, drżącym pismem.
Do oceanu. I nawet nie waż się kłócić.
— Spełnię swoją obietnicę, — Szepnąłem w ciemność. — Dla was obojga.
Do oceanu. I nawet nie waż się kłócić.
Następnego ranka zadzwoniłem do lekarza prowadzącego.
Zapytałem, czy Sophie mogłaby zostać dopuszczona do krótkiej wycieczki.
—Biorąc pod uwagę obecny etap leczenia… — lekarz zaczął ostrożnie.
— Proszę — Przerwałem. — Mój ojciec właśnie zmarł. Zostawił pieniądze, żeby Sophie mogła zobaczyć morze. To jej jedyne życzenie, zanim… Musimy iść.
Na drugim końcu linii przez długi czas panowała cisza.
Następnego ranka zadzwoniłem do lekarza prowadzącego.
— Rozumiem cię. Podpiszę pozwolenie na lot. Ale leki powinny być zawsze pod ręką i staraj się odpoczywać tak dużo, jak to możliwe.
Po zakończeniu rozmowy pozwoliłam sobie trochę popłakać.
A potem kontynuowała organizację pogrzebu ojca.
Dwa dni po tym, jak pochowaliśmy mojego ojca, Sophie i ja wsiedliśmy do samolotu.
Sophie przyciskała nos do iluminatora i z podziwem sapała za każdym razem, gdy między chmurami pojawiała się ziemia.
Sophie i ja wsiedliśmy do samolotu.
Spojrzałem w pustkę.
Wszystko w środku było zranione i potrzebowałam ostatniej siły, żeby nie płakać przy córce.
Teraz była jedyną osobą, która mi pozostała.
Nie chciałem, aby mój smutek zatruł jej długo oczekiwane spotkanie z oceanem.
Wylądowaliśmy około południa.
Gdy tylko otworzyły się drzwi lotniska, zostaliśmy otoczeni słonym morskim powietrzem.
Nie chciałem, aby mój smutek zatruł jej długo oczekiwane spotkanie z oceanem.
Sophie krzyknęła entuzjastycznie i pociągnęła mnie za rękaw.
— Mamo, czuję ten zapach! Naprawdę czuję ocean! Dziadek nie oszukiwał!
— Tak, kochanie. Miał rację.
Droga taksówką do hotele zamieniło się to w ciągły błysk palm i jasnoniebieskiego nieba.
Kilka razy mechanicznie sięgałem po telefon, żeby zadzwonić do ojca i powiedzieć mu, że przyjechaliśmy.
I za każdym razem przypominałem sobie, że nie ma nikogo innego, do kogo mógłbym zadzwonić.
Kilka razy mechanicznie pociągał mnie telefon.
Podczas zameldowania w hotelu kobieta przy ladzie uśmiechnęła się ciepło do Sophie.
—Kim jest ta urocza młoda dama?
— Jestem Sophie. Przyszedłem popatrzeć na ocean.
—Cóż, panno Sophie, czekaliśmy na panią.
Dokładny sposób, w jaki to powiedziała, sprawił, że na chwilę poczułem się zaniepokojony.
Byłem jednak zbyt wyczerpany, żeby zadawać pytania.
Kobieta podała mi klucz do pokoju i wskazała na windę.
—Cóż, panno Sophie, czekaliśmy na panią.
Tego samego dnia zabrałem Sophie na brzeg.
Docierając do końca drewnianej ścieżki, zatrzymała się i zamarła, patrząc na niekończący się niebieski horyzont.
— Mamo, — powiedziała ledwo słyszalnie. — Jest o wiele większy niż w książkach. I o wiele piękniejsze niż na filmie.
— Tak, to prawda.
Patrzyłem, jak moja córka pluska się w płytkiej wodzie i śmieje się tak głośno, jak nie śmiała się od prawie roku.
Telefon wibrował w mojej kieszeni.