Wróciła do punktu wyjścia jak do pękniętego koryta — przez lata wierzyła, że uroda i duma uratują ją przed wszystkim, aż straciła kochanka, sklepy i własną duszę

— Boże, Emilka… co ty ze sobą zrobiłaś? Wyglądasz, jakbyś znów miała dwadzieścia lat. Ani zmarszczek, ani brzucha, szczupła, promienna…

— Kosztowało mnie to wszystko, co miałam — zaśmiała się, potrząsając pustym portfelem. — Chińskie zabiegi, akupunktura, masaże. Ale było warto.

Nie potrafiła przestać. Jej ciało znów stawało się dla niej bożkiem, któremu składała każdą zarobioną złotówkę. Tyle że zyski w sklepach malały, rachunki rosły, a potem Jakub dostał zawału. Wrócił ze szpitala wychudzony, blady, jakby postarzał się w jedną noc o całe dziesięciolecie.

— Chryste, czy ja też tak mogłabym wyglądać? — szepnęła Emilia, patrząc w lustro bardziej na siebie niż na niego.

— Zostań dziś trochę przy mnie — poprosił.

— Nie mam czasu. Pieniądze same się nie zarobią.

Wtedy uderzył Kamil. Podsunął jej dokumenty.

— Podpisz tutaj. To tylko formalności, żeby łatwiej prowadzić sprawy sklepu.

Emilia podpisała bez czytania. Kartka po kartce. Tam, gdzie wskazywał palcem.

Prawniczka długo przeglądała papiery, a potem westchnęła.

— Pani Kaczmarek, to jest nie do ruszenia. Pani podpis znajduje się na każdej stronie.

Pokonana wróciła do mieszkania. Jakub siedział przy stole, zgarbiony, słaby, z dłońmi splecionymi jak do modlitwy.

— Nie mamy już nic — wyszeptał.

— Zostaje mieszkanie — powiedziała Emilia. — Sprzedamy je. Kupimy coś tańszego.

— I co dalej?

— Dostaniesz komputer. Będziesz żył wirtualnie — parsknęła śmiechem, jakby jeszcze potrafiła żartować.

Emilia była pewna, że znów się podniesie. Jak zawsze. Jak feniks z popiołów.

Tylko że uroda przemija, pycha oślepia, a najgorsze bankructwo nie dotyczy portfela. Najgorsze jest wtedy, gdy człowiek traci własną duszę.