Natasza wycierała kuchenny stół, kiedy do pomieszczenia wszedł Dmitrij z telefonem w dłoni i dziwnym półuśmiechem na twarzy.
— Nata, jest taka sprawa. Dzwoniła ciotka Galina. Chce przyjechać do nas na kilka dni. Mówi, że musi odwiedzić lekarzy w mieście.
— Ciotka Galina? — Natasza wyprostowała się. — Ta sama, która mieszka trzysta kilometrów stąd? Przecież ja jej nawet nigdy nie widziałam.
— Tak, właśnie ona. Przyjedzie z mężem i córką. Borys i Wiktoria. Pomyślałem: czemu nie? Mieszkanie mamy całkiem spore, miejsca wystarczy.
Natasza skinęła głową, przypominając sobie, jak rok wcześniej gościła u nich inna ciotka Dmitrija — Swietłana wraz z córką Krystyną. Spędziły u nich cztery dni tak delikatnie i dyskretnie, że po ich wyjeździe mieszkanie wydawało się jeszcze cieplejsze i bardziej przytulne.
— Pamiętasz, jak była u nas Swietłana? — powiedziała Natasza z uśmiechem. — Każdego ranka Krystyna ćwiczyła śpiew przed lustrem przed próbą chóru, a wieczorami Swietłana siedziała z haftem i opowiadała historie ze swojej młodości. Tacy serdeczni ludzie.
— Galina z rodziną też są w porządku. Myślę, że wszystko będzie dobrze.
— Dobrze, Dim. Cieszę się, że masz bliskich, którzy chcą nas odwiedzić. Przygotuję coś wyjątkowego na ich przyjazd.
Natasza uśmiechnęła się lekko. Przez dwa lata małżeństwa nauczyła się doceniać każdy przejaw rodzinnego ciepła, szczególnie dlatego, że z Ludmiłą Pietrowną, swoją teściową, nadal miała relacje chłodne jak studzienna woda późną jesienią.
— Kiedy przyjadą?
— Pojutrze wieczorem.
— Świetnie. To jutro pojadę po zakupy, a rano zacznę gotować.
Natasza z zapałem zabrała się za przygotowania. Ułożyła menu, objechała trzy sklepy, kupiła świeżą rybę, dobre mięso, warzywa i zioła. Przygotowała cztery dania, upiekła szarlotkę z cynamonem. Pościeliła świeżą pościel na rozkładanej sofie w salonie, rozłożyła ręczniki i ustawiła kwiaty na szafce nocnej.
— Dim, zobacz. I jak? — zapytała, pokazując mu nakryty stół.
— Pięknie. Ciotka na pewno będzie zachwycona.
— Mam nadzieję, że im się spodoba.
O wpół do ósmej wieczorem rozległ się dzwonek do drzwi. Natasza otworzyła z uprzejmym uśmiechem i odruchowo cofnęła się o krok: w progu stała potężna kobieta w jaskrawej kurtce, za nią masywny mężczyzna ze starym walizką, a obok młoda dziewczyna ze słuchawkami na szyi.
— No witajcie, gospodarze! — ciotka Galina weszła do mieszkania, szybko omiatając przedpokój czujnym spojrzeniem. — Hm, mieszkanko całkiem niezłe. Małe co prawda, ale da się żyć.
— Witajcie — powiedziała Natasza, wyciągając rękę. — Jestem Natasza. Bardzo mi miło.
— Mhm — rzuciła Galina, niedbale ściskając jej dłoń i już oglądając korytarz. — Borys, wnoś walizki. Wiktoria, przestań się gapić w telefon.
Z pokoju wyszedł Dmitrij i objął ciotkę.
— Ciociu Galo, jak się cieszę, że cię widzę! Wujku Borysie, cześć! Wika, ale ty wyrosłaś!
— Dimka! — Galina poklepała go po policzku. — A teraz pokaż, gdzie będziemy spać. Po podróży ledwo żyjemy.
— Przygotowałam wam sofę w salonie — powiedziała Natasza. — Rozkłada się, jest bardzo wygodna. Pościel też świeża.
— W salonie? — Galina zmarszczyła brwi. — Nie, kochanieńka, tak być nie może. My z Borysem potrzebujemy normalnego łóżka. Mam chory kręgosłup. Pokaż sypialnię.
Natasza spojrzała zdezorientowana na Dmitrija.
— Ciociu Galo, to nasz pokój z Nataszą — powiedział.
— I co z tego? Jesteście młodzi, prześpicie się na sofie. A nam, starszym ludziom, potrzebne jest wygodne łóżko.
— Borysie Walentinowiczu, może jednak sofa wam wystarczy? — zaproponowała łagodnie Natasza. — Jest ortopedyczna. Specjalnie taką wybierałam.
— Mi wszystko jedno — mruknął Borys, rzucając walizkę na podłogę. — Żona decyduje.
— Galino, to nasza sypialnia — powiedziała spokojnie, ale stanowczo Natasza. — Proszę, rozgośćcie się w salonie.
Dmitrij jeszcze przez dobre dziesięć minut próbował przekonać ciotkę. Ta prychała, ciężko wzdychała i kręciła głową. W końcu się zgodziła, ale z miną, jakby ktoś śmiertelnie ją obraził. Tymczasem Wiktoria zdążyła już znaleźć pilot i włączyła telewizor na pełną głośność.
— Wika, możesz ściszyć? — poprosiła Natasza. — Pod nami mieszka starsze małżeństwo.
— A co mnie obchodzą twoi sąsiedzi? — Wiktoria nawet się nie odwróciła.
Natasza zaprosiła wszystkich do stołu. Rozłożyła potrawy i sztućce. Ciotka Galina usiadła pierwsza i od razu sięgnęła widelcem po rybę.
— Co to jest? — zapytał Borys, grzebiąc łyżką w sałatce.
— Sałatka z awokado i krewetkami.
— Jakaś papka — skrzywił się Borys. — Nie ma normalnego jedzenia? Smażonych ziemniaków, mięsa?
Natasza poczuła, jak coś ściska ją od środka, ale nadal się uśmiechała.
— Mięso jest tutaj. Piecze się od czterech godzin. Spróbujcie proszę.
— Trochę suche — oceniła Galina, przeżuwając z wyższością. — Swietka pewnie też ci gotowała, kiedy do was przyjeżdżała?
— Nie, gotowałyśmy razem. Było naprawdę cudownie.