Do piątkowego wieczora wszystko było jasne i spokojne.
Mam czterdzieści sześć lat, od dawna jestem po rozwodzie i pracuję jako główna księgowa w niewielkiej firmie transportowo-logistycznej. Moje życie było uporządkowane, dzieci dorosłe, a ja w pewnym momencie pomyślałam: dlaczego nie spróbować nowych znajomości? Tak trafiłam na portal randkowy. Wśród setek podobnych profili, Valeryj od razu przykuł moją uwagę.
Był w wieku pięćdziesięciu ośmiu lat. Na zdjęciach wyglądał dostojnie: srebrne włosy, elegancki garnitur, pewny wzrok, w tle drogi samochód. W opisie napisał:
„Jestem mężczyzną spełnionym, cenię komfort i jakość życia, szukam kobiety do poważnego związku — takiej, która ma dość chłopców i darmozjadów”.
Brzmiało obiecująco. Wymienialiśmy wiadomości około tygodnia. Valeryj pisał poprawnie, wplatał cytaty, rozmawiał o zasadach życia i sprawiał wrażenie człowieka starej daty, dla którego honor, słowo i godność nadal coś znaczą.
Kiedy zaproponował spotkanie, sam wybrał renomowaną restaurację mięsną w centrum. Wnętrze było eleganckie: przytłumione światło, skórzane kanapy, witryny z dojrzewającym mięsem. Od razu pomyślałam, że chce zrobić duże wrażenie.
Przyszłam punktualnie, z lekką fryzurą, w ulubionej sukni w kolorze szmaragdu. Valeryj już czekał przy stoliku. Na żywo okazał się nieco niższy i krępy, niż na zdjęciach, ale z pewnością siebie — wręcz protekcjonalnie, jak ktoś, kto wiele widział i wiele zrozumiał.
„Wiecie, ten tydzień był piekielny. Negocjacje, partnerzy, ciągłe napięcie… ciało potrzebuje białka” — powiedział głośno do kelnera, aby wszyscy przy sąsiednich stolikach słyszeli. „Poproszę ribeye, średnio wysmażony. A co tam, zamówmy dwa. Dziś głodny jak wilk. I butelkę najlepszego shirazu”.
Kelner uprzejmie skinął i odszedł. Byłam zaskoczona apetytem, ale milczałam. Dorosły, zamożny mężczyzna ma prawo zjeść tak, jak chce, szczególnie w piątek wieczorem.
Podczas oczekiwania Valeryj prowadził monolog. Opowiadał o rzekomych sukcesach w interesach, o szacunku współpracowników, o tym, jak słuchają go partnerzy, a potem przeszedł do tematu, który wielu mężczyzn z portali uwielbia — „materializmu współczesnych kobiet”.
„Wiesz, Anna” — powiedział pouczająco, gdy kelner otwierał drogą butelkę wina i nalewał mu kieliszek. Nie zaproponował mi nawet spróbowania, pamiętając, że zamówiłam herbatę. — „Dzisiejsze kobiety myślą tylko o pieniądzach. Nikt nie patrzy na mężczyznę jak na osobę. Wszyscy szukają portfela. A ja nie jestem bankomatem. Szukam partnerstwa, równych relacji. Jak w Europie”.
Skinęłam uprzejmie głową, delikatnie podjadając krewetki z sałatki. Tymczasem podano jego steki. Dwa ogromne kawałki marmurkowej wołowiny leżały na drewnianej desce, wydzielając aromat przypraw i masła. Powietrze wypełnił zapach rozmarynu i skarmelizowanej skórki.
Mój towarzysz rzucił się na mięso z zachłannością, odwróciłam wzrok. Kroił wielkie kawałki, połykał je, popijając winem, wciąż opowiadając o honorze, zasadach i „odpowiednich kobietach”. Sok z mięsa lśnił mu na brodzie. Scena była, delikatnie mówiąc, mało romantyczna.
Po skończeniu steków i wypiciu całej butelki wina, ja dopiłam herbatę i tylko czekałam, aż to przedstawienie się skończy.
Valeryj odburknął w serwetkę, rozłożył się na kanapie i zagrał palcami, przywołując kelnera.
„Rachunek, proszę!”
Na stole pojawiła się czarna skórzana teczka. Valeryj leniwie ją otworzył, przejrzał kwotę, a jego zadowolona mina zmieniła się w biznesową powagę. Następnie spokojnie przesunął teczkę w moją stronę.
„No cóż, Anno. Razem wychodzi szesnaście tysięcy osiemset rubli. Twój udział — osiem tysięcy osiemset”.
Zamarłam. Spojrzałam na rachunek, potem na niego, z powrotem na rachunek.
„Przepraszam, Valeryj, dobrze usłyszałam? Mam zapłacić połowę wszystkiego?”
Spojrzał z irytacją, jakbym zadała niezwykle głupie pytanie.
„Co cię dziwi? W restauracji rachunek dzielimy na pół. Nie jestem sponsorem, by karmić obce kobiety. Jesteśmy nowocześni. Od razu mówiłem, że chcę równych relacji. Albo jesteś gotowa sprzedać się za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności dawno nie spotkałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie tysiąc dwieście rubli. Reszta — ponad piętnaście tysięcy — dotyczyła jego dwóch steków i butelki wina, do których nawet nie dotknęłam. W praktyce postanowił luksusowo zjeść za mój rachunek, opakowując chciwość w słowa o europejskim równouprawnieniu.
Chciałam wybuchnąć, powiedzieć temu pewnemu siebie manipulatorowi wszystko o jego „zasadach” i męskim honorze. Ale jestem księgową. Znam się na liczbach i wiem, że dokładny rachunek często wystarcza.
Uśmiechnęłam się szeroko.
„Wiesz, Valeryj, masz rację. Jestem za europejskim podejściem, samodzielnością i uczciwością finansową. Przepraszam, odchodzę na chwilę poprawić makijaż, potem wszystko załatwimy”.
On uśmiechnął się zadowolony, myśląc, że jego trik się udał. Rozsiadł się wygodnie i grzebał w zębach wykałaczką.
Podeszłam do recepcji, gdzie stał kelner.