Taką zasadę stosowałam bez wyjątku aż do zeszłego piątku wieczorem.
Mam czterdzieści sześć lat, od dawna jestem po rozwodzie i pracuję jako główna księgowa w małej firmie transportowo-logistycznej. Moje życie jest uporządkowane, dzieci dorosłe, a ja pomyślałam sobie: czemu nie spróbować nowych relacji? I tak trafiłam na portal randkowy. Wśród mnóstwa podobnych profili od razu zwrócił moją uwagę Mariusz.
Miał pięćdziesiąt osiem lat. Na zdjęciach wyglądał dostojnie: srebrne włosy, drogi garnitur, pewny wzrok, w tle elegancki samochód. W jego opisie czytałam:
„Jestem dojrzałym mężczyzną, cenię komfort, jakość życia i szukam kobiety do poważnego związku — tej, która zmęczona jest chłopcami i darmozjadami”.
Brzmiało to, przyznam, bardzo kusząco. Piszemy ze sobą od tygodnia. Mariusz pisał starannie, cytował literaturę, rozważał zasady i sprawiał wrażenie człowieka starej szkoły, dla którego honor, słowo i godność wciąż mają znaczenie.
Kiedy zaproponował spotkanie, sam wybrał znaną restaurację mięsną w centrum miasta. Lokal był wyraźnie drogi: przytłumione światło, masywne skórzane kanapy, szklane witryny z dojrzewającym mięsem. Już wtedy pomyślałam, że chyba chce zrobić wrażenie.
Przyszłam punktualnie, uczesałam się delikatnie i włożyłam moją ulubioną szmaragdową suknię. Mariusz już siedział przy stoliku. W rzeczywistości był nieco niższy i bardziej krępy niż na zdjęciach, ale trzymał się pewnie — nawet lekko protekcjonalnie, jak ktoś, kto „wszystko widział i rozumie”.
„Wiecie, tydzień był piekielny. Negocjacje, partnerzy, ciągłe napięcie… organizm potrzebuje białka” — powiedział głośno do kelnera, tak, aby wszyscy wokół słyszeli. „Proszę przynieść mi ribeye, medium. A tak przy okazji — podwójnie. Dziś jestem głodny jak lew. I butelkę najlepszego shiraza”.
Kelner uprzejmie kiwnął głową i odszedł. Byłam zdziwiona takim apetytem, ale nic nie powiedziałam. W końcu dorosły, zamożny mężczyzna ma prawo zjeść kolację, jak chce, szczególnie w piątkowy wieczór.
Czekając na zamówienie, Mariusz wygłosił monolog. Opowiadał o swoich rzekomych sukcesach w biznesie, o tym, jak go szanują pracownicy i słuchają partnerzy, po czym przeszedł płynnie do tematu, który wielu panów z portali randkowych uwielbia — „materializmu współczesnych kobiet”.
„Wiesz, Anno — powiedział pouczająco, gdy kelner otwierał drogą butelkę wina i nalewał do kieliszka. Nie zaoferował mi nawet wina, pamiętając, że zamówiłam herbatę. — Dzisiejszym kobietom potrzebne są tylko pieniądze. Nikt nie patrzy na mężczyznę jak na osobę. Wszyscy szukają portfela. A ja nie jestem bankomatem. Szukam partnerstwa, równych zasad. Jak w Europie”.
Skinęłam uprzejmie głową, delikatnie podgryzając krewetki z sałatki. W tym czasie podano Mariuszowi mięso. Dwa ogromne kawałki marmurkowej wołowiny leżały na drewnianej desce, pachniały przyprawami i smażonym aromatem. W powietrzu mieszały się zapachy rozmarynu, masła i chrupiącej skórki.
Mój towarzysz rzucił się na steki z taką żarłocznością, że mimowolnie odwróciłam wzrok. Kroił duże kawałki, wrzucał je do ust, popijając winem, a przy tym dalej mówił o godności, zasadach i „właściwych kobietach”. Mięsny sok lśnił na jego brodzie. Scena była, delikatnie mówiąc, mało romantyczna.
Do końca kolacji z dwóch steków nic nie zostało, oprócz pustej deski i tłustych śladów, a butelka shiraza została opróżniona do ostatniej kropli. Ja wypiłam herbatę i tylko czekałam, aż to przedstawienie się skończy.
Mariusz głośno odburknął w serwetkę, rozsiadł się na kanapie i kliknął palcami, przywołując kelnera.
„Rachunek, proszę!”.
Postawiono na stoliku czarną skórzaną teczkę. Mariusz leniwie ją otworzył, przebiegł wzrokiem sumę i jego zadowolona mina natychmiast zmieniła się w surową powagę. Następnie spokojnie przesunął teczkę w moją stronę.
„No dobrze, Anno. Razem to szesnaście tysięcy osiemset złotych. Twoja połowa — osiem tysięcy czterysta”.
Na chwilę zaniemówiłam. Jakby ktoś wcisnął we mnie pauzę. Spojrzałam na rachunek, potem na Mariusza, a potem znów na rachunek.
„Przepraszam, Mariusz, dobrze słyszałam? Proponujesz mi zapłacić połowę tego wszystkiego?”
Spojrzał na mnie wyraźnie zirytowany, jakbym zadała niewiarygodnie głupie pytanie.
„A co cię dziwi? W restauracji rachunek dzielimy po połowie. Nie jestem sponsorem, żeby karmić obce kobiety. Jesteśmy nowocześni. Od razu mówiłem, że chcę równych zasad. Albo jesteś jedną z tych, które sprzedadzą się za kawałek mięsa?”.
Takiej bezczelności dawno nie spotkałam. Mój sałatka i herbata kosztowały dokładnie tysiąc dwieście złotych. Reszta — ponad piętnaście tysięcy — przypadała na jego dwa ogromne steki i butelkę drogiego wina, których nawet nie tknęłam. W praktyce postanowił luksusowo zjeść na moją połowę, podpierając zwykłą chciwość pięknymi słowami o europejskim równouprawnieniu.
Przez pierwsze sekundy miałam ochotę zrobić scenę. Chciałam powiedzieć temu zadufanemu manipulatorowi w eleganckim garniturze wszystko, co myślę o jego „zasadach” i męskiej szlachetności. Ale jestem księgową. Przywykłam do cyfr i wiem: tam, gdzie można zrobić dokładny rachunek, emocje są zbędne.