Tak myślałam, że wszystko mam pod kontrolą aż do zeszłego piątkowego wieczoru.
Mam czterdzieści sześć lat, od dawna jestem rozwiedziona i pracuję jako główna księgowa w niewielkiej firmie transportowo-logistycznej. Moje życie jest spokojne, dzieci dorosły, a w pewnym momencie postanowiłam: dlaczego nie dać sobie szansy na nowe relacje? Tak trafiłam na portal randkowy. Spośród setek podobnych profili i niejasnych wiadomości od razu przykuł moją uwagę Jarosław.
Miał pięćdziesiąt osiem lat. Na zdjęciach prezentował się solidnie: szlachetna siwizna, elegancki garnitur, pewny wzrok, w tle drogie auto. W swoim profilu pisał:
„Jestem mężczyzną spełnionym, cenię komfort i jakość życia, szukam kobiety do poważnego związku — tej, która zmęczyła się chłopcami i darmozjadami”.
Brzmiało to, przyznam, bardzo kusząco. Wymienialiśmy wiadomości przez około tydzień. Jarosław pisał poprawnie, pięknie wplatał cytaty, rozmyślał o zasadach i sprawiał wrażenie człowieka starej daty, dla którego honor, słowo i godność wciąż mają znaczenie.
Gdy zaproponował spotkanie, sam wybrał renomowaną restaurację mięsna w centrum miasta. Lokal nie należał do tanich: przytłumione, miękkie światło, masywne skórzane sofy, witryny z dojrzewającym mięsem w sali. Już wtedy pomyślałam, że mężczyzna najwyraźniej chce zrobić mocne wrażenie.
Przyszłam punktualnie, uczesałam włosy i założyłam swoją ulubioną szmaragdową suknię. Jarosław już siedział przy stoliku. W rzeczywistości był nieco niższy i mocniej zbudowany niż na zdjęciach, ale poruszał się pewnie — nawet z lekką protekcjonalnością, jak ktoś, kto widział i rozumie wiele.
„Wiesz, tydzień był piekielnie ciężki. Negocjacje, partnerzy, ciągłe napięcie… organizm potrzebuje białka” — głośno powiedział kelnerowi, aby usłyszeli to goście przy sąsiednich stolikach. „Poproszę ribeye, medium. A przy okazji… dwa. Jestem dziś głodny jak wilk. I butelkę najlepszego shiraza”.
Kelner uprzejmie kiwnął głową i odszedł. Oczywiście byłam zdziwiona takim apetytem, ale milczałam. W końcu dorosły, zamożny mężczyzna ma prawo jeść, jak mu się podoba, zwłaszcza w piątkowy wieczór.
Czekając na zamówienie, Jarosław wygłosił niemal monolog. Opowiadał o rzekomych dużych sukcesach zawodowych, o tym, jak podwładni go szanują, jak partnerzy liczą się z jego opinią, a potem płynnie przeszedł do tematu, który, jak się zdaje, uwielbia wielu mężczyzn z portali randkowych — „materializmu współczesnych kobiet”.
„Widzisz, Aneto” — zaczął pouczająco, gdy kelner otwierał drogą butelkę wina i nalewał ją do kieliszka, a mnie podał herbatę. „Dziś kobiety interesują się tylko pieniędzmi. Nikt nie patrzy na mężczyznę jak na osobę. Wszystkie szukają portfela.
A ja nie jestem bankomatem. Chcę partnerstwa, równości. Jak w Europie”.
Kiwnęłam uprzejmie głową, delikatnie podjadając krewetki z sałatki. W tym czasie podano mu steki. Dwa ogromne kawałki marmurkowej wołowiny leżały na drewnianej desce, pachnąc przyprawami i ciepłem. W powietrzu mieszały się aromaty rozmarynu, masła i chrupiącej skórki.
Mój towarzysz rzucił się na steki z taką chciwością, że mimowolnie odwróciłam wzrok. Kroił mięso dużymi kawałkami, wkładał do ust, popijał winem i jednocześnie rozmyślał o honorze, zasadach i „właściwych kobietach”. Soki mięsne lśniły na jego brodzie. Obraz, delikatnie mówiąc, nie należał do romantycznych.
Pod koniec kolacji z dwóch steków pozostała pusta deska i tłuste ślady, a butelka shiraza wypita do ostatniej kropli. Ja dawno skończyłam herbatę i po prostu czekałam, aż to przedstawienie się skończy.
Jarosław głośno odbił się w serwetkę, rozłożył się na sofie i strzepnął palcami, wołając kelnera.
„Rachunek, proszę!”.
Postawiono przed nim czarną skórzaną teczkę. Jarosław leniwie ją otworzył, przebiegł wzrokiem po kwocie, a zadowolona mina zmieniła się w biznesową powagę. Potem spokojnie przesunął teczkę w moją stronę.
„No więc, Aneto. Razem szesnaście tysięcy osiemset złotych. Od ciebie osiem tysięcy osiemset”.
Na chwilę zaniemówiłam. Jakby ktoś nacisnął w moim wnętrzu pauzę. Spojrzałam na rachunek, potem na Jarosława, a potem znów na rachunek.
„Przepraszam, Jarosławie, dobrze usłyszałam? Proponujesz, żebym zapłaciła połowę tego wszystkiego?”
Spojrzał na mnie wyraźnie zirytowany, jakbym zadała niewiarygodnie głupie pytanie.
„Co cię zdziwiło? W restauracji rachunek dzielimy po połowie. Nie jestem sponsorem, żeby karmić mało znane kobiety. Jesteśmy nowocześni. Od razu mówiłem, że chcę równych relacji. A ty jesteś jedną z tych, które sprzedadzą się za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności dawno nie spotkałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie tysiąc dwieście złotych. Reszta — ponad piętnaście tysięcy — to jego dwa ogromne steki i butelka drogiego wina, do których nawet nie tknęłam. W praktyce postanowił wystawić sobie luksusową kolację na mój koszt, maskując zwykłe skąpstwo pięknymi słowami o europejskiej równości.