— Zemsta to emocja. Ja proponuję decyzję biznesową. Aktyw jest toksyczny, ale można go oczyścić, przebudować i przywrócić rentowność.
Spojrzała matce prosto w oczy.
— Budował to wszystko dla dziedzica. Wygląda na to, że dziedzic właśnie przyszedł.
Oferta zakupu od specjalnie utworzonego funduszu „Feniks Invest” spadła na biurko Marka Andrzejewskiego jak granat z wyciągniętą zawleczką.
Przeczytał ją raz, potem drugi, a później odrzucił dokumenty tak gwałtownie, że kartki rozsypały się po ogromnym gabinecie z czarnego drewna.
— Kim oni są? — syknął do telefonu. — Skąd się wzięli?
Ochrona korporacyjna miotała się, prawnicy nie spali całą noc. Odpowiedź okazała się prosta: niewielki, lecz agresywny fundusz inwestycyjny o nienagannej reputacji, prowadzony przez niejaką Kalinę Nowicką.
Nazwisko nic mu nie powiedziało.
Na posiedzeniu rady nadzorczej panowała panika. Zaproponowana cena była upokarzająco niska, ale realna. Innych ofert nie było. Banki odmawiały kredytów, partnerzy się odwracali.
— To wrogie przejęcie! — krzyczał siwowłosy zastępca Andrzejewskiego. — Musimy walczyć!
Marek uniósł rękę i wszyscy umilkli.
— Spotkam się z nią osobiście. Zobaczymy, co to za ptak.
Negocjacje wyznaczono w neutralnej sali na najwyższym piętrze banku, między szklanymi ścianami.
Kalina weszła dokładnie o umówionej godzinie — ani sekundę wcześniej, ani później. Była spokojna, skupiona, w surowym garniturze ze spodniami. Obok niej usiadło dwóch prawników podobnych do maszyn.
Marek Andrzejewski siedział już przy stole. Spodziewał się zobaczyć wyniosłą bizneswoman, bezczelnego młokosa albo podstawioną figurantkę. Ale nie ją.
Młodą, piękną kobietę z oczami, w których pobłyskiwał znajomy, stalowoszary odcień.
— Panie Marku — powiedziała, podając mu rękę. Uścisk miała twardy i pewny. — Kalina Nowicka.
Próbował przebić lód jej zawodowego opanowania, ale ona nawet nie drgnęła.
— Odważna propozycja, pani Kalino — powiedział, celowo akcentując jej imię, jakby chciał ustawić ją na właściwym miejscu. — Na co pani liczy?
— Na pańską przenikliwość — odparła głosem tak równym, jak jego głos tamtego dnia na porodówce.
— Wie pan, że pańska sytuacja jest krytyczna. Nie oferujemy najwyższej ceny, ale oferujemy ją teraz. Za miesiąc tej oferty już nie będzie.
Położyła na stole tablet. Liczby, wykresy, prognozy. Suche fakty. Każda cyfra była ciosem, każdy diagram kolejnym gwoździem do trumny jego imperium.
— Skąd ma pani te dane? — w jego głosie po raz pierwszy zabrzmiało zwątpienie.
— Źródła to część mojej pracy — odpowiedziała z lekkim uśmiechem. — Pański system bezpieczeństwa, podobnie jak wiele rzeczy w pańskiej firmie, jest przestarzały. Zbudował pan twierdzę, ale zapomniał wymienić zamki.
Próbował naciskać. Wspominał o znajomościach, groził wpływami, żądał nazwisk inwestorów. Odbijała każdy atak z zimną pewnością.
— Pańskie znajomości są teraz zajęte tym, żeby nie stać zbyt blisko pana. A siła, która działa przeciwko panu, już została uruchomiona. Nazywa się rynek. Nazwiska moich inwestorów pozna pan, kiedy podpisze dokumenty.
To była całkowita klęska. Marek Andrzejewski, człowiek, który przez ćwierć wieku budował imperium, siedział naprzeciwko dziewczyny rozbierającej jego dzieło na części.
Wieczorem zadzwonił do szefa ochrony.
— Chcę wiedzieć o niej wszystko. Gdzie się urodziła, gdzie studiowała, z kim sypia. Przewróćcie jej życie do góry nogami. Mam wiedzieć, kto za nią stoi.
Szef ochrony wszedł do gabinetu blady i położył na biurku cienką teczkę.
Andrzejewski chwycił ją natychmiast.
Nowicka Kalina. Data urodzenia: 12 kwietnia. Miejsce urodzenia: Szpital Bielański. Matka: Anna Nowicka.
Niżej leżała kopia aktu urodzenia. W rubryce „ojciec” widniała kreska.
Marek wpatrywał się w datę. 12 kwietnia. Pamiętał tamten dzień: deszcz, szary prospekt za oknem, słowa, które wtedy wypowiedział.
Podniósł wzrok na ochroniarza.
— Kim jest jej matka?
— Znaleźliśmy niewiele. Miała niewielką szwalnię, kilka lat temu sprzedała udziały.
Andrzejewski opadł na oparcie fotela. Przed oczami mignęła mu twarz młodej kobiety, wyczerpanej po porodzie. Obraz, który wymazał z pamięci dwadzieścia pięć lat wcześniej.
Przez cały ten czas szukał, kto stoi za Kaliną. Jaka siła, czyja męska ręka prowadzi tę „marionetkę”. A okazało się, że stała za nią zapomniana kobieta — Anna Nowicka. I córka. Jego córka.
Kiedy to zrozumiał, nie poczuł skruchy. Poczuł lodowatą wściekłość. Przegrał bitwę jako biznesmen, ale mógł jeszcze spróbować wygrać wojnę jako ojciec. Tytuł, którego nigdy nie używał, nagle stał się jego ostatnim atutem.
Zadzwonił na jej prywatny numer, zdobyty przez asystenta.
— Kalino — powiedział bez wstępu, po raz pierwszy zwracając się do niej po imieniu. Głos miał inny: nie władczy, lecz miękki, niemal ciepły. — Musimy porozmawiać. Nie jak konkurenci. Jak ojciec z córką.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Nie mam ojca, panie Marku — odpowiedziała. — Wszystkie sprawy biznesowe już omówiliśmy. Moi prawnicy czekają na pańską decyzję.
— To nie jest tylko biznes. To rodzina. Nasza rodzina.