I oczywiście oczekują, że wszystkie te cechy będą w cudowny sposób połączone w jednej osobie.
Spoiler: rzeczywistość tak nie działa.
Nie żałuję tej historii ani przez chwilę.
Wręcz przeciwnie — cieszę się, że wszystko wyszło na jaw tak szybko. Dzięki temu od razu zobaczyłam, z kim naprawdę mam do czynienia. Bez lat zmarnowanych w nieudanym związku, bez budowania złudzeń i bez inwestowania uczuć w człowieka, który na to nie zasługiwał.
Czasem jedna absurdalna rozmowa o poranku potrafi oszczędzić kilku lat życia spędzonych w iluzji.
Od tamtego dnia mam jedną prostą zasadę.
Jeżeli mężczyzna wydaje się zbyt idealny, nie przestaję być ostrożna.
Wręcz przeciwnie — zaczynam obserwować go jeszcze uważniej.
Bo bardzo często za perfekcyjnie wykreowanym obrazem kryje się rzeczywistość, z którą później wyjątkowo trudno i boleśnie się zmierzyć.
Komentarz psychologa
Ta sytuacja bardzo wyraźnie pokazuje zjawisko określane jako dzielenie kobiet według pełnionych „ról”. W takim sposobie myślenia jedna kobieta jest postrzegana jako odpowiednia do relacji intymnej, a inna wyłącznie jako kandydatka na żonę. To forma zniekształcenia poznawczego, w której mężczyzna nie potrafi dostrzec kobiety jako spójnej, wielowymiarowej osoby. Nie widzi, że seksualność, godność, dojrzałość emocjonalna i wartość jako partnerki życiowej mogą naturalnie współistnieć w jednej osobie. Tego rodzaju przekonania często mają swoje źródło w wychowaniu, utrwalonych stereotypach, wewnętrznych lękach, niedojrzałości emocjonalnej oraz trudnościach z budowaniem autentycznej bliskości.
W zachowaniu opisanego mężczyzny można również zauważyć elementy charakterystyczne dla narcystycznego sposobu myślenia. Ustawia siebie w roli osoby oceniającej i wydającej werdykt, podczas gdy kobieta zostaje sprowadzona do pozycji obiektu, który można zaakceptować, „przetestować”, wykorzystać lub odrzucić. Co istotne, może on być szczerze przekonany, że postępuje uczciwie, ponieważ nie dostrzega najważniejszego aspektu całej sytuacji — braku szacunku wobec granic, godności i uczuć drugiego człowieka.
Dla kobiety, która znalazła się w podobnym położeniu, niezwykle ważne jest, aby nie kierować całej uwagi na siebie i nie zadawać sobie pytań w rodzaju: „Co jest ze mną nie tak?”. Znacznie bardziej wartościowe jest uważne przyjrzenie się sposobowi funkcjonowania partnera oraz mechanizmom, którymi się kieruje. W takich przypadkach szybkie rozczarowanie nie oznacza porażki. Wręcz przeciwnie — jest formą ochrony własnych granic, poczucia własnej wartości, czasu i zasobów emocjonalnych. Im wcześniej okazuje się, że dwie osoby wyznają zupełnie inne wartości i mają odmienne podejście do relacji, tym mniejsze ryzyko długotrwałego cierpienia i tym łatwiej uniknąć znacznie poważniejszych emocjonalnych konsekwencji w przyszłości.