Tomek cofnął się o krok.
— Ale… mówiłaś, że on nie żyje.
— Aniu… — Mężczyzna, jego ojciec, wyglądał, jakby ktoś uderzył go prosto w serce.
— To nie ja, Witku. To ona. Powiedziała, że Tomkowi będzie łatwiej myśleć, że cię nie ma, niż wiedzieć, że ty…
Głośne pukanie przerwało jej w pół zdania.
— Policja! Proszę otworzyć!
— Aniu, może powinienem wyjść…
— Nie. Koniec ukrywania. Tomku, wszystko ci wyjaśnimy, tylko… nie bój się.
Mama otworzyła drzwi. Do środka wpadła babcia, za nią posterunkowy i wścibska pani Nowak z sąsiedztwa.
— Co tu się dzieje? — zapytał policjant. — Dostaliśmy zgłoszenie o awanturze.
— Nic złego się nie dzieje — odpowiedziała mama. — Mój mąż wrócił z północy kraju. To jego syn.
— On jest kryminalistą! Zbiegłym więźniem! Aresztować go! Tomek, chodź do mnie!
— Babciu, wystarczy.
Posterunkowy sprawdził dokumenty taty.
— Brak wpisów?
— Żadnych. Od wyjścia ze szkoły pracowałem na północy.
— Przepraszam pana.
— Aresztować go! On zniszczył życie mojej córce!
— Mamo, przestań.
Mama zamknęła drzwi.
Ojciec. Przez jedenaście lat go nie miał, a teraz nagle stał w ich pokoju. Dlaczego? Babcia zawsze mówiła, że był pijakiem, złodziejem, że zginął w bójce. Wstydliwy sekret, o którym lepiej było nie pytać.
A wszystko było kłamstwem.
Mama chyba zobaczyła, co zaraz się stanie, bo ruszyła do niego, ale Tomek już chwycił kurtkę i wybiegł z mieszkania.
Biegł, dopóki płuca nie zaczęły go palić. Łzy rozmazywały mu wszystko przed oczami. Komu miał teraz wierzyć?
— Ej, młody! — usłyszał głos Kuby Dąbrowskiego.
Tomek go zignorował.
— Poczekaj! Kto cię goni?
Kuba złapał go za rękaw.
— Nikt. Odczep się.
— Zimno jak diabli. Rozchorujesz się. Ja w zeszłym roku leżałem w szpitalu, najlepsze jedzenie w życiu. Ale ty? Ty jesteś delikatny. Chodź, mieszkam niedaleko.
Tomek zawahał się.
— Matki nie ma. Pracuje w pociągach, wróci późno. Jestem sam.
Mieszkanie było skromne, trochę wysłużone, ale czyste. W pokoju Kuby wisiały plakaty zespołów: Maanam, Perfect, Lady Pank. Przy łóżku stała gitara.
— Chcesz herbaty?
Tomek skinął głową. W tej samej chwili zaburczało mu w brzuchu.
— Głodny? Zrobię fasolkę z grzankami.
Kuba krzątał się po kuchni, cicho podśpiewując. Tomek nie pamiętał, kiedy ostatnio jadł coś tak dobrego.
Później, siedząc przy herbacie, Kuba wziął gitarę i zaczął grać.
— Naprawdę dobrze grasz — przyznał Tomek.
— Dzięki. To Maanam. A to Perfect. Klasyka.
Tomek znał tylko Lady Pank. Kuba zaczął mu akompaniować, gdy Tomek próbował śpiewać, i śmiał się, kiedy mylił słowa.
— Powinieneś wrócić do domu — powiedział w końcu Kuba. — Jeszcze policję na nogi postawią.
Uśmiech zniknął Tomkowi z twarzy.
Kuba wysłuchał wszystkiego. Tomek wyrzucił z siebie całą historię, słowo po słowie.
— Nie bądź głupi — powiedział Kuba. — Ojciec to świetna sprawa. Mój odszedł. Mama mówi, że jest astronautą.
— Naprawdę?
— Nie. Ale ma poczucie humoru. Wychowała mnie sama. Bez żadnej rodziny. Jest najlepsza. Pogadaj z nimi, dobra? Dorośli też robią głupoty.
Tomek przytulił go nagle, sam nie wiedząc, dlaczego.
Kuba miał rację.
Znaleźli go. Mama, babcia i tata. Wszyscy tłumaczyli wszystko po kolei. Jak babcia nigdy nie zaakceptowała taty. Jak napisała do niego list, udając, że mama wyszła za innego. Jak tata uwierzył.
— Dlaczego? — zapytał Tomek babcię.
— Chciałam szczęścia dla was obojga.
— A dla niego?
Babcia rozpłakała się.
— Wybacz mi.
W urodziny Tomka przyszedł Kuba. Przyniósł mu plakat Lady Pank, a mama pozwoliła powiesić go nad łóżkiem.
Tomek wybaczył wszystkim.
„Dorosłe głupoty”, powiedział wtedy Kuba.
Babcia wzięła Kubę pod swoje skrzydła. Karmiła go, pomagała mu z matematyką i pilnowała, żeby zimą nosił szalik.
Po latach nadal spotykają się nad morzem. Siedzą z gitarami, jedzą fasolkę z grzankami i śmieją się, jakby byli królami świata.
A tata? Tomek go kocha. Ma teraz przyrodnie rodzeństwo i ze wszystkimi dobrze się dogaduje. Ale między nim a Tomkiem jest coś szczególnego. Coś nie do złamania. Więź, której nie potrafiło zniszczyć żadne kłamstwo.