Nie puścił.
— Błagam, wysłuchaj mnie!
— Wysłuchać cię?! Czego niby mam wysłuchać?!
Próbowała się wyrwać, ale trzymał ją mocno — nie tak, by sprawić jej ból, ale też nie na tyle lekko, by mogła odejść.
— Michał! — krzyknął w stronę pokoju. — Wstawaj! Natychmiast!
Dało się słyszeć ruch.
Szelest pościeli.
Zaspany głos:
— Co się stało…?
Klara na sekundę przestała się szarpać.
I ta sekunda wystarczyła.
W drzwiach pojawił się Michał — potargany, zdezorientowany, jeszcze nie do końca obudzony.
A za nim —
ta sama dziewczyna.
Właśnie ona.
Ciemne włosy opadały jej na ramiona, oczy miała szeroko otwarte ze strachu.
Klara poczuła, jak coś znowu w niej pęka.
Ale już inaczej.
To nie był ten sam gniew, który zalał ją chwilę wcześniej.
To było coś bardziej skomplikowanego.
Bardziej niezręcznego.
Bardziej ciężkiego.
— Mamo…? — odezwał się Michał i jego głos wciąż brzmiał tak, jakby dopiero budził się ze snu.
Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.
Nikt nie wiedział, od czego zacząć.
Klara przestała się wyrywać.
Miotła powoli opadła.
Mąż ostrożnie puścił jej rękę, jakby bał się, że każdy gwałtowny ruch znowu wszystko rozsypie.
— Chodźmy… — powiedział ciszej. — Do salonu. Wszyscy.
Klara nic nie odpowiedziała.
Ale poszła.
Usiadła w fotelu — gwałtownie, sztywno, nie patrząc na nikogo.
Michał i dziewczyna usiedli obok siebie, prawie stykając się ramionami, jakby ta odrobina bliskości mogła ich jakkolwiek ochronić.
Mąż Klary przez chwilę stał, a potem też usiadł — na samym brzegu, niespokojny.
Powietrze było ciężkie.
Gęste.
— Klara… — zaczął.
Podniosła rękę.
— Nie. Najpierw niech ktoś mi powie, kim ona jest.
Krótka cisza.
Michał przełknął ślinę.
— To… moja dziewczyna.
To słowo zawisło w powietrzu.
Klara jakby przytrzymała je spojrzeniem, jakby wciąż nie chciało wskoczyć na właściwe miejsce.
— Twoja dziewczyna…? — powtórzyła powoli.
Dziewczyna spuściła wzrok.
— I to nie wszystko… — dodał Michał już pewniej, jakby nie było dokąd się cofnąć. — Ona jest w ciąży.
Cisza się zmieniła.
Klara mrugnęła.
Raz.
Drugi.
Jakby jej mózg potrzebował jeszcze chwili, żeby przyjąć coś, czego absolutnie się nie spodziewała.
— Który miesiąc? — zapytała.
— Drugi.
Nikt się nie poruszył.
Klara lekko oparła się o fotel, ale nie było w tym odprężenia. To wyglądało raczej jak próba dopasowania się do zbyt wielkiego ciężaru.
Spojrzała na męża.
— Wiedziałeś?
Skinął głową.
— Tak.
— Od kiedy?
— Od miesiąca.
Klara zaśmiała się cicho, krótko.
Ale w tym śmiechu nie było nic wesołego.
— Miesiąc… — powtórzyła. — Miesiąc mieszkacie tutaj… w moim domu?
— To nie wyglądało dokładnie tak… — powiedział szybko. — Chcieliśmy…
— Czego chcieliście?
— Zrobić ci niespodziankę.
To słowo zabrzmiało fatalnie.
Naprawdę fatalnie.
Klara na sekundę zamknęła oczy.
— Niespodziankę… — wyszeptała.
Michał pochylił się do przodu.
— Mamo, posłuchaj… jej mieszkanie było za małe, a przy ciąży…
— I dlatego uznaliście, że położycie ją w moim łóżku? — przerwała mu Klara, otwierając oczy.
— Nie… — wtrącił ojciec. — To był mój pomysł.
Klara spojrzała na niego.
Prosto.
— Wyjaśnij.
— Pokój Michała jest za mały. Pomyślałem, że w naszej sypialni będzie im wygodniej. Sam przeniosłem się spać do niego.
Znowu zapadła cisza.
Ale nie ta sama co wcześniej.
Była inna. Dziwna. Chwiejna. Jakby wszyscy stąpali teraz po cienkim lodzie.
Dziewczyna odezwała się po raz pierwszy.
— Przepraszam, proszę pani… — powiedziała cicho. — Nie chciałam sprawiać kłopotów.
Klara spojrzała na nią.
Naprawdę po raz pierwszy.
Nie jak na obcą.
Tylko jak na człowieka.
Młodą.
Zdenerwowaną.
Przestraszoną.
I… ciężarną.
Coś w jej twarzy lekko się zmieniło.
Bardzo nieznacznie.
Ale wyraźnie.
— Jak masz na imię? — zapytała Klara.
— Zuzanna.
Klara powoli skinęła głową.
Przez chwilę nikt nic nie mówił.
A potem, jakby coś niewidzialnego odrobinę puściło, słowa zaczęły pojawiać się same. Niezgrabnie. Czasem naraz. Czasem w niezręcznych przerwach.
Wyjaśnienia.
Błędy.
Niefortunne decyzje.
Intencje zniekształcone przez strach i skrępowanie.
Klara słuchała.
Nie wszystkiego od razu.
Czasem odpływała myślami.
Czasem wracała do rozmowy.
Ale powoli cały obraz zaczął się układać.
I wcale nie był taki, jaki zobaczyła w tamtej sekundzie, kiedy trzymała w rękach miotłę.
To nie była zdrada.
To było… coś innego.
Bałagan.
Tchórzostwo.
Niezdarna próba zrobienia czegoś dobrego.
Kiedy cisza znów wróciła, nie przygniatała już tak nieznośnie.
Klara wzięła głęboki oddech.
Długi.
Na chwilę zasłoniła twarz dłońmi.
Potem je opuściła.
— To… było bardzo złe — powiedziała spokojnie, nie podnosząc głosu.
Cała trójka niemal równocześnie skinęła głowami.
— Ale… — dodała.
Nikt nie oddychał.
— To już się stało.
Michał wypuścił powietrze.
Zuzanna też.
Mąż Klary spuścił wzrok.
— Przepraszam — powiedział.
— Ja też przepraszam — powiedział Michał.
— Przepraszam — wyszeptała Zuzanna.
Klara spojrzała na całą trójkę.
I choć się nie uśmiechnęła, coś w jej twarzy złagodniało.
— Dobrze — powiedziała w końcu. — Chodźmy jeść. Przywiozłam zakupy… i nie pozwolę, żeby się zmarnowały.