Przedstawił się jako Marcin.
— Jestem Marcin — powiedział.
— Zosia — odpowiedziała. Zamienili kilka zdań, lecz zaraz potem szybko odeszła. Marcin, jak się później okazało, obserwował ją już od dawna i zauważył ten cień, którego nie umiała ukryć.
Do wyjazdu zostały dwa dni. Zosia poszła do sklepu, a przy wyjściu znów spotkała Marcina. Bez narzucania się przejął od niej ciężką torbę.
— Pomogę, jeśli nie masz nic przeciwko — powiedział.
— Skoro chcesz, to pomóż — odparła.
Zaproponował, żeby usiedli w letniej kawiarence obok supermarketu.
— Ja wyjeżdżam za trzy dni, a ty jeszcze zostajesz? — zapytał.
— My wyjeżdżamy jutro w nocy. Bilety już mamy — odpowiedziała.
Okazało się, że mieszkają w tym samym mieście. Marcin też był stamtąd. Skończył tę samą uczelnię, pracował w biurze projektowym, a nad morze przyjechał odpocząć po nieudanym związku.
Zosia opowiedziała mu o swojej stracie, o Michale i o jego matce. Marcin zdziwił się i zapytał:
— Dlaczego właściwie jesteś z jego mamą? Takie więzi zwykle po jakimś czasie się kończą.
— Nie wiem — powiedziała Zosia. — Nie chcę jej zranić.

Wymienili się numerami i umówili, że spotkają się już po powrocie.
Kiedy Zosia wróciła do domu pani Krystyny, kobieta wyglądała na wyraźnie niezadowoloną.
— Gdzie byłaś? — zapytała.
— W sklepie, a potem trochę się przeszłam.
Z każdym dniem Zosia coraz mocniej czuła, że matka Michała ją przytrzymuje, jakby chciała zamknąć ją w tej samej żałobie na zawsze. Jej własna mama powtarzała:
— Oderwij się od tego ciężaru. Nie chodź ciągle do jego matki, ona ciągnie cię w dół.
Ale Zosia nie potrafiła po prostu odejść. Sama przecież też była zanurzona w tym morzu obowiązku, wspomnień i litości.
Pewnego wieczoru pakowała rzeczy razem z panią Krystyną i mówiła, że niedługo wróci do swojego miasta, na studia, że musi zacząć nowe życie.

— A więc nowe życie — mruknęła pani Krystyna. — Myślałam, że będziesz z dzieckiem. Przecież tak często byłaś z Michałem…
Zosia odpowiedziała ostro, że nikogo jej nie trzeba, nawet brata Michała. I po raz pierwszy od pogrzebu rozpłakała się naprawdę, bez powstrzymywania, bez wstydu, bez udawania, że jeszcze jakoś się trzyma.
Po tej rozmowie podjęła ostateczną decyzję: będzie inne życie, już bez pani Krystyny.
Zaczął się rok akademicki. Zosia spotykała się z Marcinem, a któregoś dnia sama poszła na grób Michała.
— Żegnaj, Michał — wyszeptała. — Byłam z tobą szczęśliwa. Dziękuję ci za wszystko. Odszedłeś za wcześnie, ale ja muszę żyć dalej. Jestem już inna. Będę miała inne życie, bez ciebie.
Wyszła z cmentarza i poszła do samochodu, w którym czekał na nią Marcin. Przy nim poczuła, że w jej sercu znów pojawia się oddech. Nowe życie naprawdę zaczynało rozkwitać. Z panią Krystyną prawie się już nie widywała, a po pewnym czasie ona i Marcin pobrali się. Wkrótce czekali też na dziecko.
Tak właśnie, przyjacielu, wszystko się skończyło. Życie trwa dalej, nawet gdy człowiekowi wydaje się, że po stracie już nic nie będzie możliwe. Czasem jedna nowa rozmowa, jedno spotkanie i czyjaś cierpliwa obecność pomagają powoli wydostać się z bólu.