Od dawna zrezygnowałam z portali randkowych. Wydawało mi się, że dorośli ludzie powinni już wiedzieć, czego chcą i umieć patrzeć na siebie i innych realistycznie.
Jednak w zeszły piątek przyjaciółka namówiła mnie, bym jeszcze raz zajrzała do aplikacji. Śmiała się głośno, czytając na głos lokalne „perełki” ogłoszeń. Nie wytrzymałam, pobrałam aplikację ponownie — i w ciągu dziesięciu minut wiedziałam, że trafiłam na prawdziwy skarb.
Na ekranie spoglądał na mnie mężczyzna. Wyglądał pewnie na ponad sześćdziesiąt lat, choć w profilu dumnie wpisano: 58. Zdjęcie wykonano od dołu, pewnie po to, by dodać twarzy powagi i znaczenia.
Najbardziej zaskakujący był opis. Przeczytałam go dwa razy, bo na początku nie mogłam uwierzyć, że ktoś to serio napisał:
„Szukam kobiety do poważnego związku. Wiek do 45 lat (dusza młoda, nikt nie daje mi tego w realu). Szczupła, bez zbędnych kilogramów i złych nawyków. Własne mieszkanie obowiązkowe — nie zapraszam do siebie, zmęczyły mnie materialistyczne panie, które chcą tylko moich metrów kwadratowych. Wymagania: dbałość o dom, gotowanie, troska o mężczyznę, brak histerii. Kobiety z dziećmi lub problemami finansowymi proszę o kontaktowanie się w innym czasie.”
Siedziałam na kanapie, czując jednocześnie oburzenie i dziwną ekscytację. Czyli ten „młody duchem” kawaler, otoczony starą szafą, szuka kobiety młodszej, szczupłej, samodzielnej, z własnym mieszkaniem, która jeszcze miałaby się nim opiekować? Bo postanowił, że jej życie wzbogaci swoją obecnością?
Zwykle takich mężczyzn od razu przewijam. Ale tym razem obudził się we mnie prawdziwy instynkt badawczy. Chciałam dowiedzieć się, jakie skarby kryją się za tym listem wymagań.
Mój profil był prawie pusty: bez twarzy, tylko zdjęcie z tyłu na tle morza. Wiek wpisałam: 43 lata. I napisałam do niego pierwsza:
„Wojciechu, dobry wieczór! Przeczytałam Twój profil i od razu pomyślałam: oto mężczyzna marzeń, który dokładnie wie, czego chce. Pasuję do Twojego opisu: szczupła, mieszkam sama w własnym, trzypokojowym mieszkaniu w centrum, lubię gotować barszcz i piec ciasta. Tylko nie spotkałam jeszcze kogoś, o kogo chciałoby się dbać. Czy nadal jesteś wolny?”
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast, po trzech minutach. Wyglądało na to, że Wojciech czuwał przy telefonie w oczekiwaniu na swoją idealną kobietę.
„Dobry wieczór. Tak, wolny. Ale uprzedzam: jestem mężczyzną z wymaganiami. Ważne, aby kobieta znała swoją rolę. Wzrost i waga?”
Prawie zakrztusiłam się herbatą, ale odpowiedziałam szczerze: 165 cm i 60 kg. Dla Wojciecha te dane były w porządku. Od razu zaproponował najpierw rozmowę telefoniczną, potem spotkanie. Umówił się na następny dzień w parku przy stacji metra.
Kiedy zaproponowałam kawiarnię, bo prognoza zapowiadała deszcz, Wojciech odpowiedział wymownie:
„Wolę spacery na świeżym powietrzu. Nie lubię tych miejsc, gdzie płaci się za nic.”
Wszystko stało się jasne. Nasz „książę” okazał się też wyjątkowo oszczędnym człowiekiem. Do parku przyszłam przygotowana. Ubrana prosto, ale schludnie i gustownie. Wojciech już siedział na ławce. W rzeczywistości wyglądał na swój prawdziwy wiek, może nawet pięć lat więcej. Miał zużytą kurtkę, a w rękach kręcił kluczykami od samochodu.
Przywitaliśmy się. Od razu przyjrzał mi się uważnym, niemal księgowym wzrokiem od stóp do głów. Widocznie przeszłam test sylwetki, bo skinął głową i zaproponował spacer.
Pierwsze piętnaście minut mówił tylko o sobie. A właściwie głównie narzekał: na byłą żonę, która rzekomo nie potrafiła oszczędzać, na szefa, który nie docenił jego talentów (pracował jako ochroniarz w systemie dobowym), na młodzież, na ceny, na kobiety zainteresowane wyłącznie jego pieniędzmi. Nie dopytywałam, o jakie dokładnie pieniądze chodzi przy takim stanowisku.
— A Ty — w końcu przypomniał sobie o mnie — mówiłaś, że masz trzypokojowe mieszkanie w centrum. To od rodziców, czy odziedziczone po byłym mężu?
Ton miał taki, jakby już wyobrażał sobie przenoszenie swoich rzeczy do mojego salonu. Wtedy zrozumiałam: czas na próbę. Ciężko westchnęłam, zrobiłam najbardziej zmartwioną minę, jaką potrafiłam, i spojrzałam mu w oczy.
— Wojciechu, jesteś tak przenikliwy… Muszę przyznać, nie chcę zaczynać związku od kłamstwa.
Natychmiast się napiął, krok stał się wolniejszy.
— Mieszkanie rzeczywiście mam — kontynuowałam niemal tragicznym szeptem — ale miesiąc temu zdarzyła się katastrofa. Córka rozwiodła się z mężem, wyrzucił ją. Przyjechała do mnie z trzema dziećmi i dwoma labradorami.
Oczy Wojciecha wyraźnie się rozszerzyły.
— W domu mamy teraz prawdziwy chaos — niemal szlochałam. — Cały czas hałas, dzieci biegają, psy szczekają, nie ma miejsca. Tak bardzo jestem zmęczona! Kiedy zobaczyłam Twój profil, od razu poczułam, że to przeznaczenie. Chcesz przecież ciepła i troski! Jestem gotowa gotować zupy, drugie dania, kompoty, robić masaż nóg wieczorami, dbać o Ciebie, strzepywać kurze… Tylko, Wojciechu, wpuść mnie do siebie! Chociaż na rok, dopóki córka nie rozwiąże sprawy z hipoteką. Masz pewnie mały kącik dla swojej muz? Nie zajmę dużo miejsca!
Zapanowała taka cisza, że było słychać przejeżdżające samochody. Wojciech zamarł. Jego twarz, jeszcze niedawno pełna pewności siebie, nagle poczerwieniała.
— Eee… — wyszeptał, ostrożnie się cofając. — Mieszkać? U mnie?
— Oczywiście! Jesteś przecież mężczyzną, opoką, gospodarzem, zdobywcą! A ja będę obok, cicha i wierna. Nawet swoje zasłony przywiozę, żeby było przytulniej. I naleśniki każdego ranka…
— Słuchaj! — nagle wybuchł „książę”. — Nie zamierzam tu być oszukiwany! W profilu jasno napisałem: z problemami mieszkaniowymi nie kontaktować się! Co za numer — chcesz zadomowić się w cudzym mieszkaniu! Myślałem, że jesteś przyzwoitą kobietą!
Odwrócił się tak gwałtownie, że prawie potknął o własną nogę i pobiegł w stronę wyjścia z parku. Nawet się nie pożegnał. Po prostu zniknął w tłumie, ratując swoje bezcenne metry kwadratowe przed straszną „najazdem”.
A ja stałam pośrodku alei, śmiejąc się tak głośno, że ludzie wokół zaczęli się oglądać.
Wróciwszy do domu, od razu otworzyłam aplikację. Oczywiście, Wojciech już mnie zablokował. Ale jego profil nadal istniał. Wciąż szukał szczupłej, bezproblemowej kobiety z mieszkaniem, która ozdobi jego życie i zapewni mu spokojną, dostatnią starość.
Śmieszne? Tak, ale tylko w połowie. Bo za tym śmiechem kryje się smutek. Skąd u niektórych mężczyzn w tak szanowanym wieku bierze się ta żelazna pewność własnej wyjątkowości?
Dlaczego szczerze uważają, że sama ich obecność wystarczy, aby kobieta z mieszkaniem, dobrą urodą i spokojnym życiem ochoczo oddała się całkowitej opiece nad nimi?
Może dawno wpojono im, że są darem losu, i nigdy nie przestali w to wierzyć?