Od dawna porzuciłam portale randkowe. Wydawało się, że dorośli ludzie powinni umieć ocenić innych i siebie realistycznie – każdy ma swoje doświadczenia, swoje lekcje życia.
Jednak w zeszły piątek przyjaciółka namówiła mnie, żebym ponownie zajrzała do aplikacji. Śmiała się, czytając na głos perełki lokalnych kandydatów, jeden absurdalniejszy od drugiego. Nie mogłam wytrzymać, więc ściągnęłam aplikację i w ciągu dziesięciu minut natknęłam się na prawdziwy „skarb”.
Z ekranu patrzył na mnie mężczyzna. Wyglądał na zdecydowanie po sześćdziesiątce, choć w profilu dumnie widniało: 58 lat. Zdjęcie wykonano od dołu, pewnie po to, by nadać twarzy powagi i znaczenia.
Najciekawsze czekało w opisie. Przeczytałam go dwukrotnie, bo najpierw pomyślałam: to nie może być na serio. Brzmiało tak:
„Szukam kobiety do poważnego związku. Wiek do 45 lat (duszą młody). Szczupła, bez zbędnych kilogramów i nałogów. Własne mieszkanie konieczne – nie zapraszam do siebie, mam dość kobiet, które chcą jedynie mojej nieruchomości. Wymagania: tworzyć przytulną atmosferę, dobrze gotować, troszczyć się o mężczyznę, nie robić scen. Kobiety z dziećmi i problemami finansowymi proszę o niepisanie”.
Siedziałam na kanapie, a we mnie mieszały się oburzenie i dziwna ekscytacja. Ten „młody duchem” kawaler na tle starej ławki szuka kobiety młodszej, szczupłej, samodzielnej, z własnym mieszkaniem – żeby jeszcze się nim opiekowała? Bo postanowił uczynić ją szczęśliwą swoją obecnością?
Zwykle takich mężczyzn pomijałam wzrokiem. Tym razem jednak obudziła się we mnie czysta ciekawość badawcza. Chciałam dowiedzieć się, co kryje się za tym listem wymagań.
Mój profil był prawie pusty: zdjęcie z tyłu, na tle morza. Wiek podałam – 43 lata. Napisałam do niego pierwsza:
„Wojciech, dobry wieczór! Przeczytałam Twój profil i od razu poczułam: oto mężczyzna marzeń, który dokładnie wie, czego pragnie. Pasuję do Twoich kryteriów: szczupła, mieszkam sama w własnym trzypokojowym mieszkaniu w centrum, lubię gotować barszcz i piec ciasta. Tylko wciąż nie spotkałam kogoś, o kogo naprawdę chciałoby się dbać. Czy jesteś jeszcze wolny?”
Odpowiedź przyszła prawie natychmiast, po trzech minutach. Wojciech najwyraźniej czekał przy telefonie na swoją idealną kobietę.
„Dobry wieczór. Tak, wolny. Ale uprzedzam: jestem mężczyzną z wymaganiami. Dla mnie ważne, żeby kobieta znała swoją rolę. Wzrost i waga jakie?”
Prawie się zakrztusiłam herbatą, ale odpowiedziałam szczerze: 165 cm i 60 kg. Wojciechowi te dane odpowiadały. Od razu zaproponował najpierw telefon, a potem spotkanie. Umówił się na następny dzień w parku przy stacji metra.
Kiedy zaproponowałam kawiarnię, bo zapowiadali deszcz, odpowiedział wymownie:
„Wolę spacery na świeżym powietrzu. Nie lubię miejsc, gdzie płaci się pieniądze bez powodu”.
Wszystko stało się jasne. Nasz „książę” był także oszczędny. Poszłam do parku przygotowana, ubrana prosto, lecz starannie i ze smakiem. Wojciech już siedział na ławce. W rzeczywistości wyglądał na swój prawdziwy wiek i pewnie o pięć lat starszy. Miał starą kurtkę, w rękach kręcił klucze od samochodu.
Przywitaliśmy się. Od razu ocenił mnie wzrokiem dokładnym jak księgowy. Widocznie przeszłam test figury, bo z aprobatą skinął głową i zaproponował spacer.
Pierwsze piętnaście minut mówił tylko o sobie. W zasadzie narzekał: na byłą żonę, która rzekomo nie umiała oszczędzać; na szefostwo, które nie doceniło jego talentów (pracował jako ochroniarz, dyżury po trzy dni); na młodych ludzi, na ceny i oczywiście na kobiety, które chcą od niego tylko pieniędzy. Na pytanie, jakie dokładnie przy takich zarobkach, nie dociekałam.
– A pani, – wreszcie o mnie wspomniał, – mówiła, że ma pani trzypokojowe mieszkanie w centrum. To od rodziców, czy odziedziczone po byłym mężu?
Ton miał taki, jakby już mentalnie przenosił swoje rzeczy do mojego salonu. Wtedy poczułam, że czas na test. Westchnęłam ciężko, zrobiłam najbardziej zmartwioną minę, na jaką mnie było stać, i spojrzałam mu w oczy.
– Wojciech, pan jest tak przenikliwy… Muszę przyznać, że nie chcę zaczynać związku od oszustwa.
Natychmiast się napiął. Nawet krok stał się wolniejszy.
– Mieszkanie mam naprawdę, – kontynuowałam niemal dramatycznym szeptem. – Ale miesiąc temu zdarzyła się katastrofa. Córka rozwiodła się, mąż ją wyrzucił. I przyjechała do mnie. Z trzema dziećmi. I dwoma labradorami.
Oczy Wojciecha wyraźnie się powiększyły.
– Teraz w domu panuje chaos, – prawie szlochnęłam. – Ciągły hałas, dzieci biegają, psy szczekają, nie ma miejsca. Tak się zmęczyłam! A gdy zobaczyłam Twój profil, od razu poczułam: to przeznaczenie. Pan chce przytulności i troski! Mogę gotować zupy, drugie dania, kompoty, robić masaże stóp wieczorami, dbać o każdy szczegół… Tylko proszę, pozwól mi u Ciebie zamieszkać! Przynajmniej na rok, póki córka nie rozwiąże sprawy z hipoteką. Ma pan maleńki kącik dla swojej muzy? Nie zajmę dużo miejsca!
Zapanowała cisza, że słychać było samochody na sąsiedniej alei. Wojciech zastygnął. Jego twarz, jeszcze niedawno pełna pewności siebie, zarumieniła się nagle.
– E-e… – wydusił, cofając się ostrożnie. – Zamieszkać? U mnie?
– Oczywiście! Pan jest mężczyzną, podporą, gospodarzem, zdobywcą! A ja będę blisko, cicha i oddana. Nawet przyniosę swoje zasłony, żeby było przytulniej. I naleśniki co rano…
– Tak, proszę pani! – nagle wybuchł „książę”. – Nie trzeba mi tu mylić głowy! W profilu jasno napisałem: osoby z problemami mieszkaniowymi proszę o niepisanie! To numer – postanowiła pani wpakować się do czyjegoś mieszkania! A ja myślałem, że jesteś porządną kobietą!
Odwrócił się tak gwałtownie, że prawie się potknął, i niemal biegiem ruszył w stronę wyjścia z parku. Nie pożegnał się. Po prostu zniknął w tłumie, ratując swoje bezcenne metry kwadratowe przed straszną najemczynią.
Stałam pośrodku alei i śmiałam się tak głośno, że ludzie zaczęli się odwracać.
Gdy wróciłam do domu, pierwsze, co zrobiłam, to otwarcie aplikacji. Oczywiście Wojciech już mnie zablokował. Ale jego profil nie zniknął. Nadal szukał szczupłej, bezproblemowej kobiety z własnym mieszkaniem, która ubarwi jego życie i zapewni spokojną, sycącą starość.
Śmieszne? Tak, ale tylko w połowie. Bo za tym śmiechem kryje się i smutek. Skąd w niektórych mężczyzn w takim wieku bierze się ta żelazna pewność wyjątkowości?
Dlaczego szczerze uważają, że samo ich istnienie wystarczy, aby kobieta z mieszkaniem, normalnym wyglądem i spokojnym życiem chętnie wzięła ich na pełne domowe utrzymanie?
Może kiedyś wpojono im, że są darem losu i nigdy nie przestali w to wierzyć?
Mój mąż przez dwa lata odkładał razem ze mną dwieście tysięcy złotych na wakacje nad morzem, a potem oddał wszystkie pieniądze teściowej. Nie chciałam tego znosić, więc podjęłam decyzję – poleciałam sama.
– Przeprowadzimy się do moich rodziców, teraz potrzebują wsparcia, – oświadczył mąż. Ale Natalia była gotowa na tę rozmowę od dawna.
Teściowa przywiozła dla mojego męża inną kobietę i wyrzuciła moje rzeczy za drzwi, a ja tylko wybrałam numer prawdziwego właściciela domu.