Ale nawet kiedy to mówiłam, już wiedziałam: nie.
Ona się nie myliła.
Elżbieta ciężko westchnęła.
— Pan Kowalski podejrzewał go o przekręty. Nie miał jednak dowodów. A potem umarł.
Powoli usiadłam na krześle obok.
W głowie miałam szum.
— Dlaczego mi pani pomaga?
Elżbieta spojrzała mi prosto w oczy.
— Bo pani wnuczka zadzwoniła do mnie wczoraj w nocy.
Zastygłam.
— Co?..
— Znalazła mój numer w starym telefonie pani syna. Płakała. Powiedziała, że boi się o panią.
Oczy mnie zapiekły.
Ona zrozumiała wszystko.
Dużo wcześniej niż ja.
Elżbieta ostrożnie dotknęła mojej dłoni.
— Słyszała rozmowy. Pani syn po przylocie chciał załatwić nad panią opiekę prawną. A potem umieścić panią w zamkniętym ośrodku.
Zakryłam usta dłonią.
Brakowało mi powietrza.
— Nie… nie…
— Proszę mnie teraz uważnie posłuchać — powiedziała Elżbieta stanowczo. — Najważniejsze jest zniknąć, zanim oficjalnie zgłosi panią jako zaginioną albo niepoczytalną.
Telefon w mojej dłoni znów zawibrował.
Na ekranie pojawiło się imię syna.
Odrzuciłam połączenie.
I w tej samej sekundzie go zobaczyłam.
Stał na końcu korytarza.
Nasze spojrzenia się spotkały.
Twarz Tomasza zmieniła się natychmiast.
— Mamo!
Zerwałam się.
Elżbieta mocno złapała mnie za rękę.
— Szybko!
Wpadłyśmy w drzwi służbowe.
Za plecami rozległ się głos syna:
— Mamo, stój!
Nie było w nim już troski.
Tylko gniew.
Prawdziwy gniew.
Prawie biegłyśmy wąskim korytarzem między pomieszczeniami dla personelu. Kręciło mi się w głowie.
— Dokąd idziemy?..
— Na parking. Tam stoi mój samochód.
Za nami rozległy się kroki.
Szedł za nami.
— Mamo! Ty nie rozumiesz, co robisz!
O mało się nie rozpłakałam.
Ten głos.
Głos mojego chłopca.
Mojego syna.
Kochałam go przecież przez całe życie.
Nawet teraz jakaś część mnie chciała się zatrzymać. Wysłuchać go. Uwierzyć.
Ale przed oczami miałam Zosię.
Jej małą dłoń.
I kartkę:
„Uciekaj”.
Wybiegłyśmy na parking.
Elżbieta nacisnęła pilot i gdzieś przed nami mignęły światła starego auta.
— Szybko!
Obejrzałam się.
Tomasz już wypadł na zewnątrz.
Zobaczył nas.
I rzucił się za nami.
— MAMO!
Ludzie zaczęli się odwracać.
— Ona jest chora! — krzyknął. — Nie wie, co robi!
W środku wszystko mi się urwało.
A więc to.
Właśnie tego się bałam.
Już zaczął.
Elżbieta otworzyła drzwi samochodu.
— Wsiadać!
Wsunęłam się do środka drżącymi rękami.
Tomasz był już bardzo blisko.
— Mamo, proszę! — zawołał. — Popełniasz błąd!
Na sekundę nasze oczy znów się spotkały.
I nagle nie zobaczyłam przed sobą syna.
Zobaczyłam obcego człowieka.
Zimnego.
Przestraszonego tylko dlatego, że jego plan się sypał.
Elżbieta gwałtownie wcisnęła gaz.
Samochód szarpnął do przodu.
Przez tylną szybę widziałam, jak mój syn zostaje pośrodku parkingu.
Nieruchomy.
Patrzący za nami.
A potem powoli wyciąga telefon.
I właśnie wtedy zrozumiałam:
To jeszcze nie koniec.
Syn zabierał mnie do Francji — mówił, że tam będę mogła zacząć nowe życie.
Tylko potraf mnie nie stracić, bo gdy już mnie stracisz, nie zdołasz mnie odzyskać.
