Przez przypadek podsłuchałam rozmowę mojego męża przez telefon: „Jej zostało niewiele czasu”. Od tego momentu przestałam przyjmować tabletki, które mi podawał.
Drzwi do gabinetu były lekko uchylone. Tyle wystarczyło, by usłyszeć jego głos — zwykle ciepły i otulający, niczym miękki pled — tym razem surowy, formalny.
„Tak, wszystko idzie zgodnie z planem. Lekarze mówią, że jej zostało niewiele.”
Zamarłam na środku korytarza, ściskając w dłoni szklankę wody. W drugiej ręce miałam dwie kapsułki, które Serafin Arkadiusz, mój mąż, przynosił mi dwa razy dziennie. „Twoje witaminy, kochanie, dla sił. Żebyś szybciej wracała do zdrowia”.
Po pół roku małżeństwa przyzwyczaiłam się do tej „troski”. Przyzwyczaiłam do słabości, mgły w głowie, do tego, że ogromny świat kurczył się do granic naszego warszawskiego mieszkania. Prawie uwierzyłam, że jestem ciężko i beznadziejnie chora.
Ale ta wypowiedziana w słuchawce fraza była pozbawiona jakiejkolwiek empatii. Brzmiała zimno, jak stal, wyrachowanie.
Powoli, na ociężałych nogach, wróciłam do sypialni. Ręce drżały. Podeszłam do okna, otworzyłam je i, nie rozluźniając pięści, wyrzuciłam kapsułki w gęste krzewy bzu pod oknem. Więcej nie przyjmę żadnej jego tabletki.
Rano wszedł z tacy. Ten sam uśmiech, ten sam „troskliwy” wzrok. Teraz jednak widziałam tylko maskę, pod którą krył się drapieżnik.
„Dzień dobry, moja śpiąca piękność. Czas na lekarstwa.”
Przełknęłam gęstą ślinę.
Udawałam, że wypiłam, kłamałam, starając się mówić spokojnie. Wzięłam szklankę wody z nocnej szafki. Obudziłam się wcześnie.
Zmarszczył brwi na moment. Obejrzał szafkę, szklankę.
„Dobrze. Dbaj o siebie. To dobry znak.”
Cały dzień udawałam apatię, jak zwykle. Ale było trudno. Ciało, pozbawione dawki jego trucizny, buntowało się.
Dreszcze, zawroty głowy, a zamiast mgły — ostre, bolesne przebłyski jasności. Czułam się, jak narkoman bez dawki.
Nazajutrz znów „wypiłam” tabletki, a przed jego przyjściem wyrzuciłam je w krzewy bzu. Serafin Arkadiusz ewidentnie był niezadowolony.
„Weroniko, umówmy się: będziesz na mnie czekać. Ważne, by przyjmować je o tej samej porze.”
Stał się bardziej czujny. Częściej zaglądał do sypialni, siedział przy łóżku, wpatrując się w oczy, jakby chciał odczytać coś w środku.
„Dziś jesteś jakaś blada. Ręce zimne. Może zwiększyć dawkę?”
„Nie trzeba” — szepnęłam. „Czuję się trochę lepiej.”
To była niebezpieczna gra o przetrwanie.
Noce zmieniły się w torturę. Leżałam bez snu, udając, że śpię, słuchając jego ruchów obok. Każdy oddech bił w serce lodowatym echem. Pewnej nocy wstał i wyszedł.
Czekałam na skrzypnięcie drzwi do jego gabinetu i cicho, trzymając się ściany, by nie upaść od zawrotów głowy, ruszyłam za nim.
Znowu rozmawiał przez telefon, tym razem cicho, prawie szeptem.
„Ona coś podejrzewa. Odmawia jedzenia, mówi, że brak apetytu. Stała się zbyt świadoma. Wzrok się zmienił.”
Przywarłam do ściany. Serce waliło tak mocno, że wydawało się, iż musi je usłyszeć.
To była moja matka, Helena Pawłowicz. Zmarła rok temu, zostawiając mi wszystko. Spadek, który mój mąż już uważał za swój.
Zdążyłam wrócić do łóżka tuż przed jego przyjściem. Pochylił się nade mną, a ja poczułam ostry, chemiczny zapach od jego rąk. Zapach moich „witamin”.
Rano znalazłam siłę, by dojść do starej garderoby. Tam, w głębi szafy, stała moja kolekcja winylowych flakonów perfum. Jedyna moja pasja sprzed niego.
Wzięłam ciężki, kryształowy flakon. Zapach przeszłości przebijał się nawet przez szczelnie zamkniętą korkową zatyczkę.
„Co tu robisz?” — głos za plecami sprawił, że podskoczyłam. „Nie możesz wstawać.”
Powoli odwróciłam się.
Postanowiłam przypomnieć sobie, czym pachniałam, zanim pachniała tylko szpitalna sterylność i lekarstwa.
Skrzywił się.
„Bzdury. Zbieracze kurzu. A tak w ogóle, znalazłem świetnego antykwariusza. Dobrze wyceni wszystkie te szkła. Teraz potrzebujemy pieniędzy na twoje leczenie.”
Dotknął flakonu w mojej ręce. Wtedy zrozumiałam. Nie chodziło mu tylko o pieniądze. Chciał zniszczyć mnie, moją tożsamość, moją przeszłość.
Spojrzałam w dół, ukrywając błysk nienawiści. Powoli skinęłam głową.
„Dobrze. Sprzedaj, jeśli trzeba.”
Palce rozluźniły się. Nie spodziewał się takiej uległości.
„No i mądrala. W końcu się o ciebie troszczę.”
Ale już wiedziałam, co robić. Jego pewność siebie stanie się moją pułapką.
Po dwóch dniach przyszedł notariusz. Starszy, łysiejący mężczyzna z teczką pachnącą naftaliną i prawem. Nazywał się Stefan Olegowicz.
Serafin krzątał się wokół mnie.
„Weronika jest bardzo słaba, Stefan Olegowicz. Ale rozumie wagę chwili. To tylko pełnomocnictwo do zarządzania majątkiem, póki jest chora.”
Notariusz odchrząknął i podał dokumenty. Wzięłam długopis. Ręka, jeszcze niedawno słaba, teraz wypełniła się siłą. Ale zmusiłam ją do drżenia.
Pochyliłam się nad papierem, wypisałam pierwszą literę mojego nazwiska. Nagle ręka zadrżała silniej, jakby skurcz. Gruba plama atramentu rozlała się w odpowiednim miejscu.
„Oj, przepraszam” — wymamrotałam. „Ręka nie słucha.”
Twarz Serafina skamieniała.
„Nie szkodzi” — wyrzucił. „Możemy przepisać.”
Stefan Olegowicz niezadowolony, zaciśnięte usta.
„Mam kolejne spotkanie. Ale w takim stanie jesteście pewni, że żona rozumie, co podpisuje?”
To był pierwszy cios w jego planie.
„Oczywiście, że rozumie!” — krzyknął zbyt głośno. „To tylko słabość mięśniowa.” Patrzyłam na niego spod zmarszczonych brwi, drżącą ręką poprawiając włosy.
„Czuję się źle” — szepnęłam. „Kręci mi się w głowie. Proszę, Stefan Olegowicz, a jeśli podpiszę, zostanie pan do końca? Boję się sama.”
Notariusz spojrzał na mnie uważniej, potem na Serafina, który po raz pierwszy wyglądał niepewnie.
Skinęłam głową, udając uspokojenie. W duchu się uśmiechnęłam.
Jeszcze trochę i jasny poranek, którego tak się bał, wypełni mieszkanie ciemności.