Patrzyło na mnie osiemnaście osób. Ktoś się śmiał. Ktoś milczał. Piotr biegł do mnie od grilla. Ewa stała blada jak ściana.
Z basenu wyszłam sama. Bez niczyjej pomocy. Mokra tunika przykleiła mi się do ciała. Włosy przylgnęły do czoła. Telefon w kieszeni zgasł od razu. Pięć tysięcy złotych zmieniło się w mokry kawałek plastiku.
Wzięłam ręcznik z sąsiedniego leżaka. Owinęłam się. Wytarłam twarz. Ręce mi nie drżały. Sama byłam tym zdziwiona.
— Robert — powiedziałam równym głosem. — Właśnie zepchnąłeś mnie do basenu bez mojej zgody. Zniszczyłeś mój telefon. Kosztował pięć tysięcy złotych. Czekam na przelew do jutra.
Przestał się śmiać. Na ułamek sekundy. Potem znów przykleił do twarzy uśmiech.
— Małgoś, no co ty. To był wygłup. Kupisz sobie nowy.
— Czekam na pieniądze do jutra — powtórzyłam. — W przeciwnym razie złożę zawiadomienie na policji. To nie jest żart, Robert. To jest przemoc fizyczna.
Zapadła cisza. Nawet muzyka jakby przycichła.
Piotr stał obok mnie. Też mokry — wskoczył za mną, ale ja zdążyłam już wyjść.
— Jedziemy — powiedział. I po raz pierwszy od siedmiu lat nie dodał: „On nie chciał”.
W samochodzie siedziałam na ręczniku. Woda spływała z fotela. Byłam przemoczona, wściekła i spokojna jednocześnie. Dziwne uczucie. Złość nie była gorąca. Była zimna. Jasna. Jak poranek po mroźnej nocy.
Robert pieniędzy nie przelał. Ani następnego dnia. Ani po trzech dniach. Ani po tygodniu. Za to napisał do Piotra: „Powiedz swojej, żeby nie robiła histerii. Żart to żart. I w ogóle niech się cieszy, że ja ją jeszcze znoszę na naszych spotkaniach”.
Piotr pokazał mi wiadomość bez słowa. Przeczytałam. I wtedy coś we mnie przesunęło się ostatecznie. Nie pękło. Właśnie przesunęło. Jak dźwignia, która przez długi czas nie mogła wskoczyć na miejsce, aż w końcu zatrzasnęła się tak, jak trzeba.
Tydzień później mieliśmy u nas kolację. Częściowo prywatną, częściowo biznesową. Zaprosiłam dwoje potencjalnych partnerów franczyzowych. Piotr swoich kolegów z pracy. A Robert sam się wprosił. Zadzwonił do Piotra: „Słyszałem, że macie jakieś spotkanie. Przyjdę z Ewą”. Piotr zapytał mnie. Odpowiedziałam: niech przychodzi.
Dwanaście osób przy długim stole. Nasz salon, ten sam dom. Gotowałam dwa dni. Nie dla Roberta. Wśród gości byli pan Nowak i pani Zielińska — właściciele sieci kawiarni z Poznania, którzy rozważali moją franczyzę. Ta kolacja była ważna. Naprawdę ważna.
Robert przyszedł w swojej popisowej koszuli, przyniósł butelkę wina za sto dwadzieścia złotych i Ewę. Objął Piotra, skinął mi głową, usiadł przy stole. Przez pierwszą godzinę zachowywał się przyzwoicie: żartował, opowiadał o Turcji, chwalił jedzenie. Przez moment nawet pomyślałam, że może historia z basenem jednak czegoś go nauczyła.
Nie.
Kiedy przyszła pora na deser — podałam tartaletki z kremem jagodowym, też robione ręcznie — Robert rozparł się na krześle. W dłoni trzymał kieliszek czerwonego wina, a jego spojrzenie zrobiło się już ciężkie i tłuste.
— A Małgorzata, proszę państwa, nie tylko świetnie gotuje, ale też świetnie je — powiedział, zwracając się do pana Nowaka. — Piotrek, powiedz, ile ona potrafi wciągnąć za jednym podejściem?
Pan Nowak uniósł brwi. Pani Zielińska odłożyła widelec.
Siedziałam na drugim końcu stołu. Przede mną leżała tartaletka. Krem jagodowy. Gotowany przeze mnie rano. Cztery godziny w kuchni. Dwa dni przygotowań. Partnerzy od franczyzy. Mój dom. Mój stół. Moje jedzenie.
I ten człowiek — znowu.
Nagle w środku zrobiło mi się bardzo cicho. Nie poczułam furii. Tylko ciszę. Tę szczególną ciszę, która pojawia się sekundę przed ostateczną decyzją.
Wstałam. Spokojnie. Wzięłam telefon — nowy, kupiony za własne pieniądze zamiast tego utopionego. Pięć tysięcy złotych z mojej kieszeni, bo Robert nie przelał ani grosza.
— Aneta — powiedziałam do słuchawki. W salonie od razu zrobiło się cicho. — Tu Małgorzata. Tak, wiem, że jest wieczór. Posłuchaj, jutro rano przygotuj wypowiedzenie wszystkich obowiązujących umów z „Bryza Media”. Wszystkich. Projekty graficzne, social media, akcje sezonowe — wszystko. Powód: niezadowalająca jakość komunikacji. Tak, dla wszystkich pięciu lokali. Tak, jestem pewna. Nowego wykonawcę znajdziemy w ciągu tygodnia. Dziękuję.
Położyłam telefon na stole. I spojrzałam na Roberta.
Jeszcze nie rozumiał. Jeszcze nie. Patrzył na mnie takim wzrokiem, jakim patrzy się na człowieka, który nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Małgorzata — powiedział — co ty wyprawiasz?
— Robert — odpowiedziałam — „Cukiernik Plus” to moja firma. „Słodka Sprawa” to moja sieć. Pięć cukierni. Trzydziestu dwóch pracowników. Twoja agencja przez sześć lat żyła z moich zleceń. Trzysta tysięcy złotych rocznie. Prawie połowa twojego obrotu. Sprawdziłam.
Widziałam, jak zmienia się jego twarz. Po kolei. Najpierw zdziwienie. Potem gorączkowe liczenie. Później zrozumienie. I wreszcie strach.
— Czekaj — odstawił kieliszek tak gwałtownie, że wino chlapnęło na obrus. — „Cukiernik Plus” to ty? Aneta jest od ciebie?