Z basenu wyszłam sama. Bez niczyjej pomocy. Mokra tunika przykleiła się do ciała. Włosy przylgnęły do czoła. Telefon w kieszeni zdechł od razu. Cztery tysiące złotych zmieniły się w mokry kawałek plastiku.
Wzięłam ręcznik z sąsiedniego leżaka. Owinęłam się. Wytarłam twarz. Ręce mi nie drżały. Sama byłam tym zdziwiona.
— Tomasz — powiedziałam spokojnym głosem. — Przed chwilą wepchnąłeś mnie do basenu bez mojej zgody. Zniszczyłeś mój telefon. Kosztował cztery tysiące. Czekam na przelew do jutra.
Przestał się śmiać. Na krótki moment. Potem znowu przykleił do twarzy uśmiech.
— Gosiu, no przestań. To był żart. Kupisz sobie nowy.
— Czekam na pieniądze do jutra — powtórzyłam. — W przeciwnym razie składam zawiadomienie na policji. To nie jest żart, Tomasz. To jest przemoc fizyczna.
Zapadła cisza. Nawet muzyka jakby przycichła.
Krzysztof stał obok. Też mokry — wskoczył za mną, ale zdążyłam już wyjść.
— Jedziemy — powiedział. I pierwszy raz od siedmiu lat nie dodał zwyczajowego: „On nie chciał”.
W samochodzie siedziałam na ręczniku. Z fotela spływała woda. Byłam mokra, wściekła i spokojna jednocześnie. Dziwne uczucie. Złość nie była gorąca. Była zimna. Jasna. Jak mroźny poranek.
Tomasz pieniędzy nie przelał. Ani następnego dnia. Ani po trzech dniach. Ani po tygodniu. Za to napisał do Krzysztofa: „Powiedz swojej, żeby nie urządzała histerii. Żart to żart. W ogóle niech się cieszy, że jeszcze ją znoszę na naszych spotkaniach”.
Krzysztof w milczeniu pokazał mi wiadomość. Przeczytałam ją. I coś we mnie ostatecznie przesunęło się na miejsce. Nie pękło. Właśnie przesunęło. Jak dźwignia, która długo nie chciała wskoczyć, aż wreszcie kliknęła tak, jak powinna.
Tydzień później organizowaliśmy u nas kolację. Częściowo prywatną, częściowo biznesową. Zaprosiłam dwoje potencjalnych partnerów franczyzowych. Krzysztof — swoich kolegów. A Tomasz sam się wprosił. Zadzwonił do Krzysztofa: „Słyszałem, że macie jakieś spotkanie. Przyjdę z Ewą”. Krzysztof zapytał mnie. Odpowiedziałam: niech przyjdzie.
Dwanaście osób przy długim stole. Nasz salon, ten sam co zawsze. Gotowałam dwa dni. Nie dla Tomasza. Wśród gości byli Kowalewski i Nowicka — właściciele sieci kawiarni z Poznania, którzy rozważali moją franczyzę. Ta kolacja była ważna. Naprawdę ważna.
Tomasz pojawił się w swojej ulubionej koszuli, przyniósł butelkę wina za dziewięćdziesiąt złotych i Ewę. Objął Krzysztofa, kiwnął mi głową, usiadł przy stole. Przez pierwszą godzinę zachowywał się przyzwoicie: żartował, opowiadał o Turcji, chwalił jedzenie. Nawet pomyślałam, że może historia z basenem czegoś go jednak nauczyła.
Nie.
Kiedy przyszła pora na deser — podałam tartaletki z kremem jagodowym, też robione ręcznie — Tomasz rozparł się na krześle. W dłoni trzymał kieliszek czerwonego wina, wzrok miał już lepki i rozbawiony.
— A Małgosia, proszę państwa, nie tylko świetnie gotuje, ale też świetnie je — powiedział, zwracając się do Kowalewskiego. — Krzychu, powiedz, ile ona potrafi wciągnąć na jedno posiedzenie?
Kowalewski uniósł brwi. Nowicka odłożyła widelczyk.
Siedziałam po drugiej stronie stołu. Przede mną — tartaletka. Jagodowy krem. Ugotowany rano przeze mnie. Cztery godziny w kuchni. Dwa dni przygotowań. Partnerzy franczyzowi. Mój dom. Mój stół. Moje jedzenie.
I ten człowiek — znowu.
W środku zrobiło się nagle bardzo cicho. To nie była furia. To była cisza. Ta, która przychodzi sekundę przed ostateczną decyzją.
Wstałam. Spokojnie. Wzięłam telefon — nowy, kupiony zamiast utopionego. Cztery tysiące z mojej kieszeni, bo Tomasz nigdy niczego nie przelał.
— Wiktoria — powiedziałam do słuchawki. W salonie natychmiast ucichły rozmowy. — Tu Małgorzata. Tak, wiem, że jest wieczór. Słuchaj, przygotuj proszę na jutro rano wypowiedzenie wszystkich obowiązujących umów z „Bryza Media”. Wszystkich kontraktów. Projekty graficzne, social media, akcje sezonowe — wszystko. Powód: niezadowalająca jakość komunikacji. Tak, dla wszystkich pięciu punktów. Tak, jestem pewna. Nowego wykonawcę znajdziemy w ciągu tygodnia. Dziękuję.
Położyłam telefon na stole. I spojrzałam na Tomasza.
Jeszcze nie rozumiał. Jeszcze nie. Patrzył na mnie tak, jak patrzy się na człowieka, który nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Małgosia — odezwał się — co ty wyprawiasz?
— Tomasz — odpowiedziałam — „Cukiernia Plus” to moja firma. „Słodka Sprawa” to moja sieć. Pięć cukierni. Trzydziestu dwóch pracowników. Przez sześć lat twoja agencja żyła z moich zleceń. Czterysta osiemdziesiąt tysięcy złotych rocznie. Prawie połowa twojego obrotu. Sprawdzałam.
Widziałam, jak zmienia się jego twarz. Po kolei. Najpierw niedowierzanie. Potem gorączkowe liczenie. Później zrozumienie. I w końcu strach.
— Czekaj — odstawił kieliszek, a wino chlusnęło na obrus. — „Cukiernia Plus” to ty? Wiktoria jest od ciebie?
Kowalewski siedział nieruchomo. Nowicka patrzyła na Tomasza tym spojrzeniem, które znałam aż za dobrze. Tak patrzy się na robaka znalezionego w talerzu.