W niedzielę czekała ich kolejna próba — rodzinny grill u jego teściowej, doñi Carmen, na południu miasta. Cała rodzina zebrała się przy muzyce i piwie, świętując narodziny dziecka. Wszyscy byli szczęśliwi.

Tylko Santiago czuł się, jakby szedł na egzekucję.
Doña Carmen, trzymając wnuka na rękach, powiedziała coś, co dosłownie zamroziło mu krew w żyłach:
— Och, jaki on jest jasny! I te blond włoski… po kim to ma, Mariano? Przecież ty i Santiago jesteście raczej ciemnej karnacji. Ale nieważne, jest cudowny.
Przy stole zapadła cisza. Trwała może dwie sekundy, zanim wujkowie zaczęli żartować o mleczarzu. Dla Santiago te dwie sekundy ciągnęły się niczym wieczność publicznego upokorzenia.
Mariana nerwowo się uśmiechnęła.
— Mamo, pewnie odziedziczył to po moich dziadkach od strony ojca. Sama wiesz, genetyka potrafi zaskakiwać.
Dla Santiago ta odpowiedź zabrzmiała jak bezczelna kpina. Stała się iskrą, która odpaliła lont.
Poczuł, jak gniew pali go od środka. Miał ochotę przewrócić grill, rozbić wszystkie butelki i wykrzyczeć rodzinie, że dziecko nie ma w sobie ani kropli jego krwi. Ale zacisnął zęby i przełknął cały ból.
Udawanie ślepca stawało się nie do wytrzymania.
Ta bomba musiała w końcu wybuchnąć.
We wtorkowy wieczór dom spowijała martwa cisza. Mariana siedziała na kanapie, spokojnie składając dziecięce ubranka. Wyglądała tak troskliwie i niewinnie, że Santiago aż ścisnęło w żołądku.
— Mariano — odezwał się z korytarza.
Jego głos był chłodny i twardy. Kobieta drgnęła.

— Musimy porozmawiać. Nie wytrzymam już ani chwili tego teatru.
Ręce Mariany znieruchomiały. Odłożyła ubranka i spojrzała mu prosto w oczy, dostrzegając w nich płonącą wściekłość.
— Co się dzieje, kochanie? Przerażasz mnie. Jesteś blady jak ściana.
Santiago zrobił dwa kroki naprzód, zaciskając pięści tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Trzy lata temu zrobiłem wazektomię.
Sukieneczka, którą Mariana trzymała w dłoniach, powoli osunęła się na podłogę. W jednej chwili cała krew odpłynęła jej z twarzy.
— Co… co ty powiedziałeś? — wyszeptała.
— Dobrze słyszałaś! — wybuchł Santiago. — Nie mogłem już patrzeć, jak cierpisz po kolejnych poronieniach. Poszedłem do kliniki, zapłaciłem gotówką i zrobiłem zabieg. Nigdy ci o tym nie powiedziałem, bo nie chciałem zabijać ostatniej nadziei, która ci została. Ale to oznacza, Mariano, że to dziecko… nie może być moje!
Mariana poderwała się na nogi. Cała drżała.
— Santiago… to niemożliwe… nie… to jakiś żart…
— Zrobiłem test DNA! — przerwał jej brutalnie, rzucając telefon na kanapę. — Ukradłem smoczek dziecka i wysłałem go do prywatnego laboratorium. Zero procent, Mariano! Zero! Powiedz mi teraz, z kim mnie zdradziłaś?!
Z piersi Mariany wyrwał się rozpaczliwy krzyk. Łzy popłynęły jej po policzkach.
Ale nie wyglądała jak kobieta przyłapana na zdradzie.

Wyglądała jak człowiek, którego właśnie śmiertelnie zraniła ukochana osoba.
— Nigdy cię nie zdradziłam, ty potworze! — krzyknęła, uderzając dłonią we własną pierś. — Przysięgam na życie mojego syna i pamięć mojego ojca! Zwariowałeś, jeśli myślisz, że mogłabym zrobić ci coś takiego!
— To wytłumacz mi, jakim cudem urodziłaś dziecko, skoro od trzech cholernych lat nie mam plemników! — wrzasnął Santiago, osuwając się na kolana.
Mariana zakryła twarz dłońmi i rozpłakała się jeszcze mocniej. Po chwili uklękła naprzeciwko niego i zmusiła go, by na nią spojrzał.
— Pamiętasz klinikę leczenia niepłodności w Polanco? — zapytała drżącym głosem. — Nasz ostatni program in vitro… ten, który pochłonął wszystkie oszczędności cztery lata temu?
Oczywiście pamiętał. To był najciemniejszy okres ich życia.
— Wróciłam tam, Santiago — wyznała. — Nie powiedziałam ci, bo nie chciałam ponownie dawać ci złudnej nadziei. Dyrektor kliniki powiedział mi, że nadal przechowują ostatnią fiolkę twojego zamrożonego nasienia sprzed czterech lat.
Serce Santiago zaczęło walić jak oszalałe.
— Wykorzystałam tę ostatnią próbkę — kontynuowała Mariana, ocierając łzy. — Lekarz zapewnił mnie, że nadal się nadaje. Przeszłam całą procedurę sama. Myślałam, że jeśli się uda, będzie to najpiękniejsza niespodzianka naszego życia. Nasz cud po wszystkich tragediach. Nie miałam pojęcia, że okaleczyłeś się za moimi plecami!
Świat Santiago zatrzymał się.
Elementy całej tej przerażającej układanki zaczęły składać się w jedną całość.
— Chcesz powiedzieć, że… że to naprawdę mój biologiczny syn? — wyszeptał, patrząc na nią szeroko otwartymi oczami.
— Oczywiście, że jest naszym synem! — zawołała Mariana, chwytając go za ramiona. — Ma twoją krew! Został poczęty z naszej miłości!
Santiago drżącymi rękami podniósł telefon i jeszcze raz otworzył raport z laboratorium. Wpatrywał się w przeklęte „0,00%”, próbując zrozumieć, co właściwie się wydarzyło.

Jeśli Mariana mówiła prawdę, wynik powinien być pozytywny.
