Wiktora znaleziono płaczącego, głodnego i przerażonego na progu domu dziecka. Matka, najwyraźniej nie całkiem obojętna, owinęła go ciepłym kocykiem, przykryła puchowym szalikiem i położyła w kartonowym pudełku — by dziecko nie zmarzło.
Nie było żadnej notatki, aktu urodzenia ani wskazówek, skąd pochodzi ani kim jest. Jedynym śladem po rodzicielce był ciężki srebrny medalion w kształcie litery „W”, ściskany przez niemowlę w małej rączce. Biżuteria była ręcznie wykonana, z pieczęcią mistrza jubilerskiego, nie masowa produkcja.
Śledczy próbowali odszukać matkę, lecz bez rezultatu. Twórca medalionu już nie żył, a w jego księgach nie odnotowano żadnych informacji o tym przedmiocie. Tak więc chłopiec został wpisany do ewidencji domu dziecka jako Wiktor Bezimienny — jeden z wielu sierot świata.
Całe dzieciństwo spędził w domu dziecka, utrzymywany przez państwo. Najbardziej brakowało mu rodzicielskiej miłości, a całą duszą marzył o tym, by pewnego dnia odnaleźć matkę i ojca. „Pewnie coś się jej przydarzyło. Musi się odnaleźć i zabrać mnie ze sobą” — myślał, tak jak wszyscy jego rówieśnicy w nieszczęściu.
W dniu ukończenia domu dziecka wychowawczyni powiesiła mu medalion na szyi i opowiedziała jego historię. „Czyli mama chciała, żebym ją znalazł?” — zapytał chłopak. „Może tak, wzruszyła ramionami kobieta, a może po prostu przypadkiem wziąłeś go z jej ręki. Małe dzieci wszystko chwytają — nie było łańcuszka, tylko w pięści!”
Państwo przyznało Wiktorowi małe mieszkanie. Ukończył technikum i zatrudnił się w serwisie samochodowym. Z Ludmiłą poznał się przypadkiem — dosłownie zderzyli się na ulicy. Najpierw tylko otarli się ramionami, a potem, gdy chłopak podnosił jej rozsypane czasopisma, ich czoła zetknęły się tak, że w oczach obojga zabłysły iskry.
Usiedli w środku chodnika, śmiejąc się przez łzy, a przechodnie omijali ich szerokim łukiem. Wiktor zrozumiał wtedy, że to początek czegoś wyjątkowego. „Chodź, naprawię swój błąd — zapraszam do kawiarni!” — zaproponował. Ludmiła zgodziła się bez wahania, zaskoczona, jak łatwo poczuła więź. „Wiesz, Wiktorze, mam wrażenie, że znam cię od zawsze” — przyznała po kilku minutach. „Dokładnie tak samo pomyślałem!” — odpowiedział.
Zaczęli się spotykać, a ich przywiązanie było tak silne, że nie potrafili się od siebie odłączyć. Jeśli Wiktor skaleczył się w pracy, Ludmiła natychmiast dzwoniła: „Co się stało?” — „To ja, a ja to ty” — powiedział kiedyś. „Jesteś moim przeznaczeniem. Szkoda, że nikt cię nie przedstawił jako narzeczonej. Nie mam nikogo”.
„Za to ja mam! I jestem pewna, że spodobasz się moim rodzicom” — odparła. Kiedy przyszło im się spotkać, matka Ludmiły, Helena, zaniemówiła z szoku: „Twój chłopak z domu dziecka?! Szalona jesteś! Tam wszyscy źli i nieobliczalni!” — „Mamo, Wiktor jest dobry i wesoły!” — broniła córka. „Nie można wszystkich wrzucać do jednego worka” — dodał ojciec, były oficer. „Poznajmy go, porozmawiamy i zobaczymy, zanim będę się martwił o serce”.
Helena milczała, opuściła pokój. Ojciec uśmiechnął się do córki: „Nie martw się, damy radę”. „Dziękuję, tato!” — pocałowała go w policzek. W dniu spotkania Wiktor, w wyprasowanej koszuli, z bukietem i tortem, stał na progu mieszkania. Ludmiła wprowadziła go do kuchni: „Mamo, tato, poznajcie Wiktora!”. Ojciec uścisnął mu rękę, a matka, uśmiechając się, zbledła, jakby zobaczyła widmo.
„Przepraszam” — wyszeptała w końcu. Przy stole nagle zapytała: „Wiktorze, a medalion masz niezwykły. Nie wygląda na fabryczny”. „To wszystko, co zostało po matce — odpowiedział. Kiedy mnie znaleziono, ściskałem go w ręce”.
Resztę wieczoru Helena milczała, poruszając tylko widelcem po talerzu, podczas gdy ojciec, zdawało się, zyskał do Wiktora sympatię — rozmawiali o piłce nożnej, wędkowaniu i polowaniu. „Dobry chłopak” — stwierdził, gdy Wiktor wychodził. „Dobry?! — krzyknęła Helena. — Grubiański i nieokrzesany!” — „Lena, co ty?” — zdziwił się mąż. „Jest grzeczny i skromny”. Jednak kobieta nie ustępowała: „Musisz się z nim rozstać! Natychmiast!” — i zamknęła drzwi.
Nie wiedząc, co robić, błąkała się w panice. Spojrzała na starą fotografię w ramce. Na pożółkłym zdjęciu młoda Helena dumnie spoglądała, a na jej szyi wisiał dokładnie taki sam medalion jak Wiktora. „To on, nie zgubiłam go — to on go wtedy zerwał!” — pomyślała i schowała zdjęcie, by nikt nie zobaczył.
Całą noc nie spała. Rano postanowiła zadzwonić do Wiktora: „Córko, wybacz mi wczoraj, chcę przeprosić Wiktora. Podaj mi jego numer”. Ludmiła, niczego nieświadoma, podała numer. Helena, drżącymi palcami, wybierała: „Wiktorze… to twoja matka”.
Na końcu rozmowy zapadła cisza, jak wieczność. „Myślałam, że zginąłeś. Zostawiłam cię na progu, byś przeżył… a ty zerwałeś medalion… i przeżyłeś”.
Wiktor trzymał srebrne „W”, czując jak serce bije w rytm głosu, który od zawsze znał ze snów. Następnego dnia przyszedł nie sam. Ludmiła weszła do mieszkania, a on, nie patrząc na boki, podszedł do Heleny i cicho powiedział: „Mamo”. Kobieta padła na kolana, przyciskając jego dłonie do twarzy, i płakała cicho, bezgłośnie, jakby szczęście było zbyt kruche. Ojciec tylko pokręcił głową: „No proszę… los, cholera”.