Sophie wyszeptała:
— Czy ona znowu umarła?
Poczułem, jak ściska mi się gardło, i zauważyłem, że Mara z trudem powstrzymuje nerwowy śmiech. Nie mogliśmy jednak winić Sophie za to pytanie. Była przecież taka malutka, kiedy Calla odeszła.
— Nie, kochanie — odpowiedziałem. — Ale wiele lat temu podjęła bardzo złą decyzję.
— Ona nas nie kochała, prawda, tato? — zapytał Evan.
— Chcę, żebyście wszyscy dobrze zapamiętali jedną rzecz. Dorośli potrafią popełniać ogromne błędy. Dorośli czasami odchodzą. Potrafią też podejmować samolubne decyzje. Ale żadna z tych rzeczy nie wydarzyła się z waszej winy.
— Czy ona znowu umarła?
Evan mocno zacisnął szczękę.
— To znaczy, że teraz tutaj przyjdzie?
— Nie. Nie przyjdzie, dopóki nie będzie to dobre dla każdego z was — odpowiedziałem.
Potem ująłem Marę za rękę.
— I jest jeszcze coś równie ważnego. Mara była wtedy dzieckiem. Ktoś zmusił ją do noszenia w sobie kłamstwa, które nigdy nie powinno być jej ciężarem. Żadne z was nie ma prawa jej za to obwiniać. Nigdy.
— Cieszę się, że odeszła, tato — powiedział Evan. — Bo dzięki temu mamy ciebie.
Katie jako pierwsza przeszła przez pokój i mocno objęła starszą siostrę. Zaraz za nią podszedł Jason. A potem Sophie, zupełnie odruchowo, wdrapała się prosto na kolana Mary, jakby właśnie tam było jej najbezpieczniejsze miejsce na świecie.
— To znaczy, że teraz tutaj przyjdzie?
Później, kiedy zostaliśmy sami w kuchni, Mara zapytała:
— A jeśli wróci i znowu poprosi, żebyśmy pozwolili jej być naszą mamą, co mam powiedzieć?
Zakręciłem kran.
— Prawdę.
Jej podbródek zadrżał.
— A jaka jest ta prawda?
Spojrzałem jej prosto w oczy.
— Ona was wszystkich urodziła. Ale to ja was wychowałem, kochanie. A to nie jest to samo.
Do tamtej chwili wszyscy już doskonale wiedzieliśmy, co tak naprawdę czyni człowieka rodzicem.
— Ale to ja was wychowałem, kochanie.
