Po latach zostałem opiekunem dziesięciorga dzieci mojej zmarłej narzeczonej. Wtedy najstarsze z nich spojrzało mi prosto w oczy i powiedziało: „Tato, wreszcie jestem gotowy wyznać ci, co tak naprawdę wydarzyło się z mamą”.

Przez siedem długich lat wychowywałem dziesięcioro dzieci, które pozostawiła po sobie moja zmarła narzeczona, i byłem przekonany, że żałoba to najgorsze doświadczenie, przez jakie musiała przejść nasza rodzina. Aż pewnego dnia moja najstarsza córka spojrzała mi prosto w oczy i oznajmiła, że wreszcie jest gotowa opowiedzieć, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy. W jednej chwili wszystko, co dotąd uważałem za prawdę, rozsypało się na kawałki.

Tego ranka, zanim wybiła siódma, zdążyłem już przypalić porcję tostów, podpisać trzy szkolne zgody, odnaleźć lewy but Sophie w zamrażarce i wytłumaczyć Jasonowi oraz Evanowi, że łyżka nie służy do walki.

Mam teraz 44 lata, a przez ostatnie siedem lat byłem ojcem dziesięciorga dzieci, z których żadne nie jest moim biologicznym potomkiem.

— Tato! — krzyknęła Katie z korytarza. — Sophie powiedziała, że mój warkocz wygląda jak mop!

Oderwałem wzrok od przygotowywania drugich śniadań.

— To dlatego, że Sophie ma dziewięć lat i stanowi zagrożenie dla otoczenia.

Sophie pojawiła się w drzwiach kuchni, trzymając miskę płatków śniadaniowych.

— Nie powiedziałam, że wygląda jak mop. Powiedziałam, że przypomina zmęczony, zużyty mop.

Byłem ojcem dziesięciorga dzieci, choć biologicznie żadne z nich nie należało do mnie.

Calla miała zostać moją żoną.

Siedem lat wcześniej była sercem naszego głośnego, zawsze pełnego ludzi domu. Potrafiła uspokoić płaczącego malucha jedną piosenką, a jednym spojrzeniem zakończyć nawet najbardziej zaciekłą kłótnię.

Mara miała jedenaście lat tamtego wieczoru, kiedy znaleziono ją boso na poboczu drogi. Trzęsła się tak mocno, że ledwo utrzymywała się na nogach.

Policjanci odnaleźli samochód Calli niedaleko rzeki. Drzwi od strony kierowcy były otwarte, w środku leżała jej torebka, a na barierce nad wodą pozostawiono płaszcz.

Kilka godzin później odnaleźli Marę. Szła samotnie drogą, z zupełnie pustym wyrazem twarzy i dłońmi sinymi od przejmującego zimna.

Przez wiele tygodni nie wypowiedziała ani jednego słowa.

Mara miała wtedy zaledwie jedenaście lat.

Kiedy wreszcie zaczęła mówić, za każdym razem powtarzała dokładnie to samo:

— Nie pamiętam, tato.

Poszukiwania Calli trwały dziesięć dni.

Pochowaliśmy Callę, choć nigdy nie odnaleziono jej ciała. A ja zostałem z dziesięciorgiem dzieci, które potrzebowały mnie bardziej, niż potrafiłem sobie wyobrazić.

— Wpatrujesz się w masło orzechowe — odezwała się teraz Mara.

— Naprawdę?

Spojrzałem na nóż, który trzymałem w dłoni.

— To chyba nigdy nie wróży niczego dobrego, prawda?

Pochowaliśmy Callę bez odnalezienia jej ciała.

Mara uśmiechnęła się lekko i sięgnęła obok mnie po chleb.

— Chcesz, żebym dokończyła przygotowywanie kanapek?

— Jedyne, czego chcę — odpowiedziałem — to przeżyć jeden normalny poranek, zanim ktoś znowu podpali plecak.

Z korytarza natychmiast dobiegł głos Jasona:

— To zdarzyło się tylko raz!

— I jeden raz zdecydowanie wystarczył! — odkrzyknąłem.

Mara pokręciła głową, lecz dostrzegłem na jej twarzy jakieś zmęczenie, którego wcześniej tam nie było.

Ludzie mówili, że oszalałem, kiedy walczyłem w sądzie o prawo do opieki nad tymi dziećmi. Nawet mój brat powiedział:

— Kochać je to jedno. Ale samotnie wychowywać dziesięcioro dzieci to zupełnie inna sprawa.

— To wydarzyło się tylko raz!

Nie mogłem jednak dopuścić, żeby straciły jedyną osobę, która poza matką była dla nich prawdziwym rodzicem.

Dlatego nauczyłem się robić wszystko samodzielnie: zaplatać warkocze, strzyc chłopców, przygotowywać i urozmaicać szkolne posiłki, pilnować inhalatorów oraz radzić sobie z nocnymi koszmarami. Dowiedziałem się, które dziecko potrzebuje ciszy, a któremu poprawia humor kanapka z grillowanym serem wycięta w kształcie gwiazdek.

Nie zastąpiłem Calli. Ale zostałem przy nich.

Kiedy wkładałem saszetki z musem jabłkowym do pudełek śniadaniowych, Mara zamknęła pudełko Sophie i cicho zapytała:

— Tato, moglibyśmy dzisiaj wieczorem porozmawiać?

Podniosłem głowę.

— Oczywiście, kochanie. Wszystko w porządku?

Przez niepokojąco długą chwilę patrzyła mi prosto w oczy.

— Wieczorem — powtórzyła tylko.

Następnie położyła pojemnik obok torby Sophie i wyszła z kuchni.

— Wszystko w porządku.

Te słowa nie dawały mi spokoju przez cały dzień. Czułem pod skórą narastający niepokój, którego nie potrafiłem się pozbyć.

Wieczorem, po odrabianiu lekcji, kąpielach i tradycyjnych negocjacjach dotyczących pory snu, w naszym domu wreszcie zapanowała cisza.

Mara stanęła w drzwiach salonu.

— Mogę pożyczyć tatę na chwilę?

Odesłałem Evana do łóżka, zaprowadziłem Jasona na piętro, pocałowałem Katie w czoło i obiecałem Sophie, że później jeszcze raz przyjdę ją otulić kołdrą.

Potem znalazłem Marę w pralni. Siedziała na suszarce, jakby próbowała zebrać w sobie wystarczająco dużo odwagi, żeby nie uciec przed rozmową.

— Tato — odezwała się.

Oparłem się o framugę drzwi.