— Uczciwe? A co ja mam z tym wspólnego?
— Jak możesz tak pytać? Teresa i ja nigdy nie wzięliśmy ślubu, więc prawnie ona jest dla mnie nikim. Jej córki też. A ty jesteś moją krwią. Twoja matka była moją jedyną prawdziwą żoną. Gdyby nie wyszła drugi raz za mąż, poszedłbym do niej. Nie jesteśmy obcy. Mamy wspólnego syna, wychowaliśmy go razem.
— Wychowaliśmy? — Michał poczuł, jak wzbiera w nim coś lodowatego. — Masz czelność mówić o jakichkolwiek prawach po tym, jak zabrałeś połowę pieniędzy z domu mojej matki i zniknąłeś? Nigdy nie zapłaciłeś ani grosza alimentów.
— Tamte pieniądze poszły na dom Teresy, na życie, na wakacje nad Bałtykiem… Człowiekowi też należy się trochę odpoczynku. Moim błędem było to, że brałem pożyczki na wesela jej córek i ich podróże poślubne. Zrozumiesz mnie, synu. Pomożesz. Po tej całej niesprawiedliwości, która mnie spotkała…
— Odpoczynek? — Michał zaśmiał się krótko, bez radości. — Mama i ja przez lata liczyliśmy każdy grosz. Ona pracowała do wyczerpania, a ja od trzynastego roku życia łapałem każdą dorywczą robotę. Roznosiłem ulotki, potem myłem samochody.
— I proszę, wyszedłeś na ludzi. Prawdziwy mężczyzna. Chyba nie zostawisz własnego ojca na bruku?
— Ja straciłem ojca, kiedy miałem dziesięć lat.
— Lepiej późno niż wcale, jak to mówią. Nadrobimy stracony czas.
— Jak?
— Mógłbym zatrzymać się w tym wolnym pokoju. Tylko na jakiś czas. Co ty na to? Krew nie woda.
— Ten pokój jest dla mojego syna. Nie wiem, kto podał ci mój adres, ale powinien był też powiedzieć, że mam dziecko. Syn urodził się dzisiaj. Zamierzam być takim ojcem, na jakiego zasługuje. A teraz wyjdź. Muszę odebrać meble i mam mnóstwo spraw do załatwienia. — Michał stanowczym ruchem wskazał drzwi.
Na zewnątrz Andrzej jeszcze raz zawołał za nim:
— Michał, to naprawdę porządny samochód. Zamień go na coś skromniejszego, a różnicę oddaj mnie. Spłacę długi. Zachowaj się przyzwoicie…
— Dla mnie jesteś tylko zdrajcą. Kiedy byłem dzieckiem, potrzebowałem ojca. Teraz nie potrzebuję od ciebie niczego. Nie pokazuj mi się więcej na oczy, bo nie ręczę za siebie.
Michał podszedł do samochodu i nawet się nie obejrzał. Stary mężczyzna został przy furtce, zdezorientowany i upokorzony. W sercu Michała nie poruszyła się ani odrobina litości. Wiedział, że wybrał właściwie. Dla siebie, ale przede wszystkim dla syna, który nigdy nie miał poznać bólu, jaki on sam nosił w sobie przez całe życie.
